Reza Najari

رضا نجاری سی‌وچهار ساله، تازه شش ماه بود که زندگی مشترکش را آغاز کرده بود. روزهای اول زندگی با همسرش را می‌گذراند و مغازه‌ی آرایشی و بهداشتی‌اش در افسریه، بخشی از روزمرگی‌هایی بود که قرار بود سال‌های آینده‌اش را بسازند. با این همه، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، تصمیم گرفت در اعتراضات مردم علیه جمهوری اسلامی حضور داشته باشد، اعتراضی که در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی شکل گرفته بود. رضا به این فراخوان پاسخ مثبت داد و به خیابان رفت. او در تهران زندگی و کار می‌کرد. مغازه‌اش در خیابان ۲۹ افسریه قرار داشت؛ همان حوالی که آن شب مردم جمع شده بودند. رضا هم در میان معترضان بود. او همسرش را دوست داشت و تازه زندگی مشترکش را شروع کرده بود، اما نخواست در روزی که مردم برای اعتراض به جمهوری اسلامی به خیابان آمده بودند، در خانه بماند. بنا بر روایت موجود، تک‌تیرانداز نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی از بالای مسجد هفت‌حوض به سمت جمعیت شلیک می‌کرد. گلوله از پشت به رضا اصابت کرد. او در نزدیکی مغازه‌اش هدف قرار گرفت؛ همان جایی که هر روز در آن کار و برای آینده‌اش تلاش می‌کرد. زندگی مردی که تازه قدم به فصل تازه‌ای گذاشته بود، در همان خیابان به پایان رسید. پس از کشته‌شدن رضا، خانواده‌اش با سختی‌های بسیاری برای تحویل پیکر روبه‌رو شدند. مسیرشان به کهریزک رسید و پیکر رضا سرانجام پس از دشواری‌های فراوان، به خانواده تحویل داده و مراسم خاک‌سپاری او در ۲۵ دی برگزار شد. از رضا، تصویری در کلام همسرش باقی مانده است؛ آخرین نگاهی که هنوز در خاطر او زنده است: «نگاه آخرت رو یادم نمی‌ره… انگار می‌گفتی خیلی دوستتون دارم، ولی باید برم.» این جمله، از زبان زنی مانده که تنها چند ماه از عقدش گذشته بود و حالا باید با جای خالی همسرش زندگی می‌کرد. در آن نگاه، هم عشق رضا به خانواده‌اش به یادگار مانده و هم رفتنی که دیگر فرصتی برای بازگشت از آن نبود. او زندگی تازه‌ای را آغاز کرده بود و دل‌بستگی‌هایش را داشت، اما آن شب تصمیم گرفت کنار مردمی باشد که برای اعتراض به جمهوری اسلامی به خیابان آمده بودند. مدتی بعد، روز تولد رضا رسید. شمع‌ها را نه در خانه، بلکه کنار مزارش روشن کردند. کیک تولد را آوردند و نزدیکانش دور هم جمع شدند تا روزی را که می‌توانست در کنار همسر و عزیزانش بگذرد، در کنار مزار او به یاد بیاورند. تولد رضا، به‌جای خانه‌ای که هنوز فرصت نکرده بود سال‌های زیادی در آن زندگی کند، کنار سنگ مزارش برگزار شد.