Yazdan Tamana

یزدان تمنا، جوانی که هنوز به بیست‌سالگی نرسیده بود. او دانشجوی مهندسی برق در مشهد بود و مغازهٔ تعمیرات تلویزیون داشت. یزدان روز ۱۸ دی ۱۴۰۴، در پی فراخوان برای شرکت در اعتراضات، به خیابان رفت. وقتی جمعیت به بلوار امامیهٔ مشهد در مقابل کلانتری رسید، مأموران جمهوری اسلامی به سوی معترضان شلیک کردند. یزدان همان‌جا از ناحیهٔ سر و بالای ابروی چپ با شلیک مستقیم زخمی شد. او هنوز زنده بود؛ خانواده‌اش او را به بیمارستان طالقانی مشهد رساندند، اما یزدان در اتاق عمل جان خود را از دست داد. یزدان، هم‌مدرسه‌ای ابوالفضل آدینه‌زاده بود؛ نوجوان ۱۷ ساله‌ای که در مهرماه ۱۴۰۱ در مشهد، با شلیک بیش از ۷۰ گلولهٔ ساچمه‌ای کشته شد. او پیش‌تر به نزدیکانش گفته بود: «خون من از خون ابوالفضل رنگین‌تر نیست که ۱۴۰۱ آن‌طور او را کشتند.» به گفتهٔ منابع نزدیک به خانواده، یزدان از ورزشکاران فعال و دارای کمربند مشکی تکواندو بود؛ جوانی پرانرژی با آینده‌ای که هنوز آغاز نشده بود. برادرش در وصف او نوشته است: «متولد ۲۸ اسفند بود؛ در آستانهٔ بهار. انگار خودش هم وعدهٔ شکفتن بود، وعدهٔ نور، وعدهٔ زندگی… پسر روزهای روشن، با قلبی بزرگ‌تر از تمام غم‌های دنیا. قدرتش فقط در بازوانش نبود؛ در مهربانی‌اش بود، در آن روحِ بزرگ و بخشنده‌اش… اما مگر می‌شود بهار را کُشت؟ مگر می‌شود امید را تیرباران کرد؟ برادرم زنده است؛ در هر ضربان قلبی که برای آزادی می‌تپد.» پس از جان‌باختن یزدان، پیکر او به خانواده تحویل داده نشد. خانواده‌اش با فشارها و تهدیدهای متعدد مواجه شدند و تنها پس از تلاش‌های گسترده توانستند پیکر فرزندشان را بازپس بگیرند. در ۲۸ اسفند، روزی که قرار بود یزدان بیست‌ساله شود، خانواده و نزدیکانش بر سر مزارش گرد آمدند. شمع‌هایی که باید روی کیک تولد روشن می‌شد، این‌بار کنار سنگ مزارش روشن شد. تولدی که می‌توانست جشن آغاز دهه‌ای تازه از زندگی‌اش باشد، در سکوتی سنگین و میان اشک‌ها برگزار شد. با این حال، نام و یاد او در همان لحظه‌ها نیز زنده بود؛ در نگاه‌هایی که خاموش نشده بودند و در امیدی که، با وجود همهٔ اندوه، هنوز ادامه داشت. یزدان، پسرِ بهار بود و بهار را نمی‌شود کُشت.