Rasoul Yazdani

Architect and engineer, killed by military bullet fired by Islamic Republic forces in Phase 1 of Andisheh, Karaj. After being shot he could only say 'I think I got hit by a shocker' before it became clear he had been struck by a war bullet. His body disappeared after being transferred to Shahriar Social Security Hospital and was found four days later in Kahrizak. Family was pressured by authorities to label him as a Basij member and 'martyr' but refused. Buried in Beheshte Rezvan, Shahriar.

به گفته یکی از شاهدان، هنگامی که از فاصله نزدیک به او شلیک شد، رسول در ابتدا تصور کرده بود که با شوکر مورد اصابت قرار گرفته است، اما متأسفانه دقایقی بعد بر زمین افتاد. او را به بیمارستان منتقل کردند، اما تلاش‌ها برای نجات جانش بی‌نتیجه ماند. خانواده رسول پس از چند روز بی‌خبری و جست‌وجو، سرانجام چهار روز بعد پیکر او را در مرکز پزشکی قانونی کهریزک یافتند. این خبر تلخ پایانی بر روزهای پراضطراب انتظار خانواده بود و پس از آن، پیکر او برای برگزاری مراسم خاک‌سپاری به خانواده تحویل داده شد. مراسم خاک‌سپاری رسول یزدانی در شرایطی برگزار شد که شمار زیادی از اعضای خانواده، آشنایان و مردم در آن حضور داشتند. حاضران در مراسم با هم‌صدایی و دست‌زدن، یاد او را گرامی داشتند و شعارهایی از جمله «این گل پرپر، هدیه به میهن» و «جاوید شاه، جاوید شاه» سر می‌دادند. فضای مراسم آمیخته‌ای از اندوه، یادآوری و همبستگی بود و شرکت‌کنندگان با حضور پرشمار خود یاد و نام رسول را گرامی داشتند. در مراسم چهلم این عزیز، آشنایان در حالی که لباس سفید پوشیده بودند، دست می‌زدند و کِل می‌کشیدند. دختر خواهر رسول در مراسم، طی سخنرانی‌ای که برای دایی خود کرد، گفت: «دایی من در آخرین و بزرگ‌ترین تصمیم زندگیش، جان خودش را فدای میهن کرد. او نشان داد آزادی فقط یک واژه نیست، مسیری است که انسان‌های بزرگ با جان‌شان آن را روشن می‌کنند. او تنها نبود؛ در کنار تمام فرزندان ایران که جان خودشان را فدای وطن کردند، نامش در تاریخ و قلب مردم زنده می‌ماند. ما به او افتخار می‌کنیم و اجازه نمی‌دهیم آرمانش فراموش شود.» کامنت خواهر رسول در اینستگرام : «ما که می‌جنگیم و این خانه سراسر سنگر است... قسم به خون پاک جاویدنامان یک لحظه آسوده نمی‌شینیم... هر یک نفر کشته شه، هزار نفر پشتشه! قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان» «ای در رگانم خونِ وطن… برادرِ من، یک ماهه که نیستی، اما نامت در دل این خاک و در نفس‌های ما زنده است. رفتی تا آزادی بماند، و ما هر روز با یاد تو، ایران را بیشتر دوست خواهیم داشت.»