Erfan Bozorgi

عرفان بزرگی، جوانی شاداب، خوش‌رو و سرشار از زندگی بود. دوستان و آشنایانش او را به مهربانی، صمیمیت و لبخند همیشگی‌اش به یاد می‌آورند؛ چنان‌که از کودکی در بیشتر عکس‌هایش لبخندی بر لب داشت. او در 21 دی 1382، متولد شد. پدر، اسماعیل و مادرش، راضیه نام داشت. عرفان، جوانی لُر و اهل مرودشت از استان فارس بود که در عرصه ورزش نیز افتخارات چشمگیری کسب کرده بود. او قهرمان مچ‌اندازی استان فارس بود و مدال‌های قهرمانی در رشته‌های پاورلیفتینگ، کُشتی و مچ‌اندازی (دست راست و دست چپ) کسب کرده بود. در ویدیویی که از…

عرفان بزرگی، جوانی شاداب، خوش‌رو و سرشار از زندگی بود. دوستان و آشنایانش او را به مهربانی، صمیمیت و لبخند همیشگی‌اش به یاد می‌آورند؛ چنان‌که از کودکی در بیشتر عکس‌هایش لبخندی بر لب داشت. او در ۲۱ دی ۱۳۸۲، متولد شد. پدر، اسماعیل و مادرش، راضیه نام داشت. عرفان، جوانی لُر و اهل مرودشت از استان فارس بود که در عرصه ورزش نیز افتخارات چشمگیری کسب کرده بود. او قهرمان مچ‌اندازی استان فارس بود و مدال‌های قهرمانی در رشته‌های پاورلیفتینگ، کُشتی و مچ‌اندازی (دست راست و دست چپ) کسب کرده بود. در ویدیویی که از او منتشر شده، خود را جوانی «جویای نام» معرفی می‌کند؛ جوانی که برای آینده‌ای روشن تلاش می‌کرد و آرزوهای بسیاری در سر داشت. روز جمعه ۱۲ دی ۱۴۰۴ (۲ ژانویه ۲۰۲۶)، پس از خیزش مردم مرودشت، عرفان ۲۲ ساله در مراسم خاک‌سپاری خداداد شیروانی حضور یافت. بنا بر گزارش‌ها، در جریان این مراسم میان مردمی که برای بدرقه پیکر جان‌باخته گرد آمده بودند و مأمورانی که قصد انتقال پیکر را داشتند، درگیری رخ داد و مأموران ناچار به عقب‌نشینی شدند. پس از پایان مراسم، عرفان همراه دیگر شهروندان به جمع معترضان پیوست. در جریان اعتراضات، نیروهای جمهوری اسلامی به سوی مردم آتش گشودند و شمار زیادی از شهروندان هدف شلیک مستقیم قرار گرفتند. عرفان نیز بر اثر اصابت گلوله جنگی کلاشینکف از ناحیه سر زخمی و دچار جراحات شدیدی شد. او پس از عمل جراحی با کاهش سطح هوشیاری روبه‌رو بود، اما به‌جای آن‌که در کنار خانواده و تحت مراقبت کامل پزشکی قرار گیرد، تحت تدابیر شدید امنیتی از مرودشت به شیراز منتقل شد و خانواده‌اش از دیدار او محروم ماندند. سرانجام این جوان ورزشکار، پس از دو روز نبرد با جراحات سنگین، بر اثر شدت آسیب‌های وارده به سر جان باخت و به جمع جاویدنامان راه آزادی پیوست. در مراسم یادبود عرفان، مادر داغ‌دارش با وجود اندوه جان‌سوز فقدان فرزند، فشارها و تهدیدهای امنیتی، بر مزار او دکلمه خواند. او در آیینی که با حضور گسترده مردم برگزار شد، از حاضران پذیرایی کرد و یادآور شد که این گردهمایی تنها مراسم سوگواری نیست، بلکه فریاد دادخواهی است که خاموش نخواهد شد. سعدیا!مرد نکونام نمیرد هرگز مرده آن است که نامش به نکویی نبرند پدر عرفان بعدها روایت کرد که فرزندش پیش از ترک خانه، بارها پیشانی و شانه‌های مادرش را بوسیده بود. خانواده عرفان برای زنده نگه داشتن یاد او، صفحه‌ای در فضای مجازی ایجاد کردند و در آن تصاویر، ویدیوها و خاطراتش را منتشر ساختند. در ۲۴ بهمن ۱۴۰۴، همزمان با چهلمین روز جان‌باختن عرفان بزرگی، مراسمی بر مزار او در مرودشت برگزار شد. در این آیین، زنان دف می‌نواختند و کِل می‌کشیدند، رقص سوگ برپا شد و حاضران با دست‌زدن یاد او را گرامی داشتند. در بخشی از مراسم نیز شعار «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» سر داده شد. شرکت‌کنندگان همچنین مدال‌های قهرمانی و وسایل شخصی عرفان را بر طبق‌هایی بر دوش گرفتند و در میان جمع گرداندند؛ رسمی که مادر او آرزوی برگزاری‌اش را داشت. طبق‌کشی از آیین‌های کهن ایرانی است که در گذشته بیشتر در جشن‌ها، به‌ویژه مراسم عروسی، برای حمل جهیزیه و غنچه عقد به کار می‌رفت و در برخی مناطق ایران در آیین‌های مذهبی نیز جایگاهی ویژه دارد. در آن روز، این رسم دیرینه رنگی دیگر یافت و به نمادی از پاسداشت زندگی، افتخارات و یاد جوانی بدل شد که در حافظه مردم مرودشت ماندگار شد.