Ramatin Mirzadokht

رامتین میرزادخت، جاویدنامی ۱۷ ساله، پر از شور و اشتیاق، اهل واوانِ اسلام‌شهر، در بیست‌وچهارم آبان‌ماه، فصل باران و خش‌خش برگ‌های پاییز، در سال ۲۵۶۷، مصادف با ۱۳۸۷ خورشیدی، پا به این جهان گذاشت. رامتین نوجوانی پرانگیزه و همچنین کمک‌دست پدرش بود. او دست از کوشش برای رسیدن به آرزوهایش برنمی‌داشت و برای فراهم کردن رفاه برای خودش و خانواده‌اش، روزانه پیک موتوری کار می‌کرد. رامتین بدون هیچ سلاحی بود؛ تنها سلاح او دستانِ مشت‌کرده‌اش برای به چنگ آوردن آرامش برای خانواده‌اش بود. نام او بسیاری از جوانان و خانواده‌ها را به یاد بزرگی، فداکاری و شرافت می‌اندازد. برای بسیاری از آدم‌ها، رامتین نمونه‌ای از پهلوانان ایرانی است که با دیوان و اژدهاصفت‌ها به مقابله می‌پردازد؛ همچون سامِ نریمان که نسل او پرورش‌دهندهٔ پهلوانان نجیب است. او نمایانگر کسی است که به هیچ قیمت، هیچ رذالتی را نمی‌پذیرد، حتی اگر بیشترین بها را بپردازد. او در کنار بهرام گودرز به ما ثابت کرد که برای نگه داشتن نام نیک باید مبارزه کرد، حتی اگر هزاران تژاو قصد ریختن خونی را کرده باشد. در ۱۸ دی‌ماه با سیل عظیم جمعیت مواجه شد. بی‌درنگ، هم‌صدا و هم‌آهنگ، همه با هم خواستهٔ خود را داد می‌زدند. شبی که تمام ارتباطات مختل شده بود و تمام برق‌ها یکی‌یکی قطع می‌شد، جمعیت با فانوسی کم‌نور به سمت هدف حرکت می‌کردند. نور گوشی‌ها، فضای پرتنش خیابان‌ها را روشن می‌کرد؛ دل‌ها در سینه‌ها کمی آرام گرفت و باعث قدرت بیشتر مردم شد. در نزدیکی کلانتری واوان صدایی شنیده شد. باز هم همان صدا تکرار شد؛ صدای پرتاب انواع گلوله به سوی مردمی که سلاح‌شان تنها صدایشان بود. در همان لحظه، تیری کمانه کرد و یک‌راست به قلب رامتین اصابت کرد؛ قلبی که سرشار از آرزو بود و لبریز از مهر. نام او در تاریخ این سرزمین، در کنار اسطوره‌ها و قهرمانان، بر فراز قله‌های ایرانیان حک شد. قله‌هایی که سنگینی این نام‌ها را با فخر و شکوه حمل می‌کند.