Mohammad Karimi Pormehr

محمد کریمی پرمهر ۴۷ سال داشت، راننده بود و در چالوس زندگی می‌کرد. اصالتش به روستای عربخیل می‌رسید و برای تأمین زندگی با آژانس و اسنپ کار می‌کرد. او پدر دو فرزند بود؛ فرانک، دختری ۱۷ ساله‌ و فرهان، پسری ۹ ساله. روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با گسترش اعتراضات مردمی در شهرهای مختلف ایران، چالوس نیز شاهد حضور معترضان در خیابان‌ها بود. محمد در این دو روز، پیش از آنکه خودش هدف گلوله قرار بگیرد، مرگ یکی از همسایه‌هایش را دیده بود. آراز سلیمانیان که در همسایگی او زندگی می‌کرد، شب ۱۸ دی جان باخته بود. محمد در مراسم خاک‌سپاری آراز حضور داشت؛ اشک می‌ریخت، دست می‌زد و همراه دیگران شعار می‌داد. آن روز کسی نمی‌دانست که محمد نیز همان شب جان خواهد باخت و مزارش در کنار آراز قرار خواهد گرفت. شامگاه جمعه ۱۹ دی، محمد در محدوده‌ی خیابان دوستگر چالوس بود که نیروهای مسلح جمهوری اسلامی به سوی او شلیک کردند. به گفته‌ی منابع آگاه، نخستین گلوله از پهلو و ناحیه‌ی کتف به او اصابت کرد و به قلبش رسید. محمد آن لحظه پشت فرمان خودرو بود؛ پس از اصابت گلوله کنترل خودرو را از دست داد و با دیوار برخورد کرد. وقتی مردم برای کمک به سوی او رفتند، محمد هنوز نفس می‌کشید. با هجوم مأموران، کسانی که برای کمک نزدیک شده بودند ناچار به فرار شدند. بر اساس اطلاعات موجود، مأموران پس از رسیدن به بالای سر محمد، چهار گلوله‌ی دیگر به او شلیک کردند. در مجموع پنج گلوله به پیکرش اصابت کرده بود؛ یک گلوله در ناحیه‌ی کتف و چهار گلوله دیگر در اطراف سینه. آثاری از جراحت در ناحیه‌ی سر‌ و سینه‌ی او نیز دیده شده بود که ماهیت آن مشخص نبود. پیکر محمد را مأموران از محل منتقل کردند و نزدیکانش از سرنوشت او بی‌خبر ماندند. آن‌ها ساعت‌ها در بیمارستان‌ها و کلانتری‌ها به دنبال محمد گشتند تا اینکه صبح ۲۰ دی، پیکرش را در سردخانه، در حالی که در کنار چند پیکر دیگر رها شده بود، شناسایی کردند. تحویل پیکر نیز به‌سادگی انجام نشد. به گفته‌ی منابع مطلع، ابتدا از نزدیکان محمد درخواست پرداخت پول شد، اما آن‌ها مقاومت کردند. در نهایت، پس از گرفتن تعهد و با این شرط که مراسمی برگزار نشود و خاک‌سپاری شبانه انجام گیرد، پیکر محمد را تحویل دادند. همان شب، زیر محدودیت‌های اعمال‌شده و در کمتر از ۱۵ دقیقه، محمد به خاک سپرده شد. محمد در کنار آراز آرام گرفت؛ همسایه‌ای که تنها ساعاتی پیش از جان‌باختنش در مراسم خاک‌سپاری او حضور داشت. فاصله‌ی میان آن دو خاک‌سپاری تنها یک روز بود. برای فرانک ۱۷ ساله و فرهان ۹ ساله، اما ۲۰ دی آغاز زندگی دیگری بود؛ زندگی بدون پدر، پدری که دیگر نبود تا سایه مهر و محبتش را بر سرشان داشته باشد، پشتیبانشان باشد و بزرگ‌شدنشان را ببیند.