Abolfazl Toumari

ابوالفضل، جوانی ۱۸ ساله از کرج بود که در یک مغازه جلوبندی‌سازی کار می‌کرد. او مانند بسیاری از هم‌نسلانش از شرایط اجتماعی و اقتصادی کشور رضایت نداشت و آرزو می‌کرد روزی بتواند زندگی آرام و معمولی‌ای را که حق هر جوانی است، تجربه کند. او چشم‌انتظار تغییری بود که شاید بتواند آینده‌اش را دگرگون کند، اما هرگز تصور نمی‌کرد که تلاش برای آن تغییر، نام و سرنوشتش را برای همیشه در حافظه بسیاری از مردم ثبت کند. پس از فراخوان اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، ابوالفضل نیز راهی خیابان‌های کرج شد. شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، در فردیس کرج، از ناحیه شکم و گردن هدف گلوله جنگی قرار گرفت و بر اثر شدت جراحات و خون‌ریزی، جان خود را از دست داد. در ماه‌های پس از جان‌باختن او، تصاویر و روایت‌هایی از خانواده‌اش در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد. در سالروز تولدش، پنجم تیرماه، خانواده‌اش در سکوت و بدون هیچ اطلاع‌رسانی عمومی بر سر مزار او حاضر شدند و تولدی خاموش برای فرزندشان گرفتند. در ویدئوهایی دیگر، صدای پدرش شنیده می‌شود که از سر دل‌تنگی، اشعاری برای فرزند از دست‌رفته‌اش می‌خواند؛ صداهایی که عمق اندوه خانواده را به تصویر می‌کشد. دوستان ابوالفضل او را جوانی خوش‌قلب، مهربان و سرشار از انرژی توصیف می‌کنند. در جمع دوستانش همیشه لبخند بر لب داشت و با شور و نشاط خود فضای جمع را گرم می‌کرد. او از آن دسته جوانانی بود که حضورش به هر دورهمی رنگ زندگی می‌بخشید و کمتر کسی او را بدون لبخند به یاد می‌آورد. خانواده او همچنان هرازگاهی تصاویر و خاطراتش را در فضای مجازی بازنشر می‌کنند؛ تصاویری که از دل‌تنگی و فقدان عمیق آنان حکایت دارد. هم‌زمان، بسیاری از ایرانیان در داخل و خارج از کشور نیز با بازنشر این تصاویر و یادآوری نام او، تلاش می‌کنند خاطره ابوالفضل را زنده نگه دارند و نگذارند روایت زندگی و مرگش به فراموشی سپرده شود؛ همراهی‌ای که شاید نتواند از اندوه خانواده بکاهد، اما نشان می‌دهد که یاد او همچنان در خاطر بسیاری باقی مانده است.