Mehdi Sepehran

خیابان مملو از جمعیت بود. مردم دوشادوش یکدیگر، هم‌صدا فریاد می‌زدند «جاوید شاه» و نیروهای حکومتی از چند سو به سمتشان پیش می‌آمدند. گاز اشک‌آور در هوا پخش شده بود؛ چشم‌ها می‌سوخت و نفس کشیدن سخت شده بود. صدای شلیک گلوله‌های جنگی در میان جمعیت پیچید و هم‌زمان صدای چکمه‌ها روی آسفالت بلند شد؛ گویی مرگ، قدم‌به‌قدم نزدیک‌تر می‌آمد. مردم تلاش می‌کردند زخمی‌ها را از محل درگیری دور کنند و هر بار با موج تازه‌ای از حمله، جمعیت به نقطه‌ای دیگر رانده می‌شد. در همین آشوب، پسری بلندقامت با موهای فر و خوش‌چهره در میان جمعیت بود؛ مهدی سپهران، بیست‌وچهار ساله. او در میان معترضان و در صف‌های پیشین جمعیت ایستاده بود؛ جایی که فاصله با گلوله‌ کمتر می‌شود و شجاعت، بهای سنگین‌تری پیدا می‌کند. گلوله‌ها به سر و صورت مهدی اصابت کرد. زخمی، و در حالی که هنوز زنده بود، او را به بیمارستان ابن‌سینا منتقل کردند. برای خانواده‌ای که در جست‌وجوی فرزندشان بودند، بیمارستان آخرین امید بود؛ جایی که هنوز می‌شد، انتظار شنیدن زنده بودنش را داشت. اما ساعاتی بعد، تنها یک جمله باقی ماند؛ کوتاه، سنگین و هولناک: مهدی جان باخت. عبارتی که آخرین لحظه‌های زندگی او را در هاله‌ای از پرسش و ابهام فرو برده است. دو کلمه‌ی بی‌رحم و ویرانگر : «تیر خلاص». عبارتی که بر آخرین لحظه‌ی زندگی مهدی سایه انداخته و نام او را با پرسشی تلخ درباره‌ی آنچه بر او گذشته، گره زده است. گلوله‌ای که انگار برای پایان دادن به نفس‌های مرد جوانی شلیک شد که دیگر رمقی برای دفاع نداشت. این ادعا در گزارش‌های مربوط به پرونده‌ی او بارها تکرار شده؛ زخمی دیگر بر تن حقیقتی که هنوز سنگینی آن باقی مانده است. فردای آن روز، جست‌وجو به کهریزک رسید.جایی مملو از پیکرهایی در کیسه‌های مشکی، صدها تن و بیشتر. پدر، میان آن همه زخم و ناشناختگی، فرزند را از روی خالکوبی پایش شناخت. شدت جراحات  آن‌قدر بود که در نخستین نگاه، نتوانست فرزندش را بشناسد. چهره‌ای که سال‌ها برایش آشنا بود، زیر زخم‌ها دیگر قابل تشخیص نبود. شلیک از فاصله‌ی نزدیک، سیمایش را چنان دگرگون کرده بود که گویی آخرین گلوله، پیش از آنکه جانش را بگیرد، حتی فرصت وداع را هم از پدر ربوده بود. دیدن فرزند در آن وضعیت، زخمی بود که این‌بار بر تنش نشست؛ زخمی بی‌صدا، عمیق و ماندگار. پیکر مهدی را همان‌جا به خانواده تحویل دادند؛ با زخمی که روایت‌های منتشرشده آن را شلیک نهایی توصیف کرده‌اند. نهادهای امنیتی اجازه ندادند مهدی در تهران آرام بگیرد. پیکرش را به زادگاه اجدادی‌اش بردند و در تبریز به خاک سپردند؛ دور از خانه و شهری که آخرین نفس‌هایش را در آن کشید. مهدی سپهران، ۲۴ ساله و طراح لباس بود؛ با ذهنی خلاق و دنیایی از طرح و رنگ. برای او طراحی فقط کشیدن خطوط روی کاغذ نبود؛ ایده را در ذهنش پرورش می‌داد و با پارچه و نخ به لباسی جان‌گرفته تبدیل می‌کرد. دستبند و گردنبندهای دست‌ساز می‌بافت و در هر گره و هر ترکیب، سلیقه و نگاه شخصی‌اش را به جا می‌گذاشت. زندگی مهدی هنوز در آغاز راه بود؛ آینده‌ای پیش رو داشت و طرح‌هایی که هنوز به پایان نرسیده بودند. تناقض تلخ زندگی همین‌جاست: کسی که با پارچه، نخ، فلز و رنگ، زیبایی می‌آفرید، در خیابان با گلوله ای فلزی از پا افتاد. چند هفته بعد، در چهلم مهدی، بر سر همان مزار، صدای هنگ‌درام بلند شد؛ آرام، کشیده و غمگین. صدا روی سنگ‌ها می‌لغزید و در هوای سرد می‌ماند؛ انگار کسی می‌خواست برای جوانی که مجال ادامه زندگی را از او گرفته بودند، به زبان موسیقی از چیزی بگوید که دیگر در دسترس نبود. حالا از مهدی، مزاری در تبریز مانده؛  میان سکوت سرد آرامستان، گویی نجواهای موسیقی سرگردان است؛  مثل آخرین نشانه از زندگی، که پیش از خاموشی، لحظه‌ای بر جان او نشست.