Mahdi Jamshidi

Shot directly by Basij forces in Rostamabad (Gilan). Hit by a bullet at 8:30 AM and also had pellets hit his back. Suffered severe bleeding as they hit his main leg artery. Underwent surgery by a general surgeon at midnight but hospital lacked a vascular surgeon and blood supplies. He regained consciousness at 3 AM asking 'Am I okay, is it over?' but went into a coma three hours later and died at 11:30 AM. He had just opened his own shop two days before his death.

جاویدنام مهدی جمشیدی، جوان ۲۴ ساله، زاده‌ی روستای نَصَفی و ساکن رستم‌آباد استان گیلان بود. او که در حرفه آرایشگری فعالیت داشت، تنها دو روز پیش از کشته شدنش آرایشگاه شخصی خود را افتتاح کرده بود. طبق نوشته‌های دوستان و آشنایانش در شبکه‌های اجتماعی، او پس از فوت پدرش مسئولیت بخشی از زندگی و تامین معاش خانواده را برعهده داشت. او در شب ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ به اعتراضات رستم‌آباد که در پی فراخوان رضا پهلوی شکل گرفت، پیوست. با آغاز تیراندازی هدفمند نیروهای حکومتی به سمت مردم، مهدی نیز همچون بسیاری از هم‌شهریانش هدف گلوله قرار گرفت. گفته شده ابتدا گلوله‌ای ساچمه‌ای به کمر او اصابت کرد و دقایقی بعد، گلوله‌ای جنگی شریان اصلی پایش را پاره کرد. شدت خون‌ریزی به‌حدی بود که او را در وضعیتی بحرانی به بیمارستان منتقل کردند. در بیمارستان نیز حضور نیروهای حکومتی مانع امدادرسانی کامل به مجروحان شده بود و حتی کیسه‌های خون را از مراکز درمانی جمع‌آوری کرده بودند تا مجروحانی که در خیابان کشته نشده‌اند، از نبود امکانات جان ببازند. در حالی که این جوان آزادی‌خواه مقدار زیادی خون از دست داده بود، یک پزشک عمومی او را تحت عمل جراحی قرار داد. به گفته‌ی خانواده و دوستانش، او پس از عمل، از اطرافیانش پرسیده بود: «تموم شد؟ آزاد شدیم؟» اما ساعاتی بعد دوباره به کما رفت و با وجود تلاش چندباره‌ی پزشکان برای احیای او، سرانجام، جانش را فدای ایران کرد. پیکر او در روستای نَصَفی، نزدیک رودبار، به خاک سپرده شد و جمعیت زیادی در مراسم خاک‌سپاری‌اش حضور یافتند. مردم با در دست داشتن تصاویر بزرگ او، شعارهای اعتراضی سر دادند و یادش را گرامی داشتند. در روزهای بعد، ویدیوهایی از مراسمی نمادین که خانواده برای مهدی برگزار کردند منتشر شد؛ مراسمی که در بسیاری از نقاط ایران هنگام از دست دادن جوانان برگزار می‌شود و نمادی از آرزوها و آینده ناتمام آنان دانسته می‌شود. تصاویر مادر و خانواده داغ‌دارش نیز بازتاب گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی داشت و بسیاری از کاربران از تنهایی مادرش پس از از دست دادن فرزندش نوشتند. مادرش در صفحه‌ای که برای زنده نگه داشتن نام و یاد فرزندش ساخته، از داغ بزرگی که در سینه دارد می‌نویسد. یکی از جان‌گدازترین نوشته‌های او چنین است: «و چه غم‌انگیز است وقتی مادری هنوز مادر است اما کسی نیست که صدایش کند… مامان…»