Fahimeh Najjar Ajam

Killed during the 'Lion and Sun National Revolution' protests in Azadshahr. She was shot with three bullets to the leg, side, and heart, shortly after giving her own shawl to help stop the bleeding of another wounded protester who had been shot in the leg. She died at the scene and her body was taken to a hospital. Her family retrieved her body after a week of pursuit, and her burial was held under security pressure at 6am with only 10 relatives present, with no memorial service permitted.

شیرینی‌فروشی خانواده، با بوی شیرینی تازه و رفت‌وآمد مشتری‌ها، بخشی از زندگی روزمره‌ی فهیمه نجارعجم بود. او در کنار خانواده‌اش کار می‌کرد؛ دختری سرزنده و شاد که به‌راحتی با آدم‌ها ارتباط می‌گرفت و حضورش در جمع به چشم می‌آمد. لیسانس حسابداری داشت، اما به آموختن و تجربه‌کردن دنیای بیرون علاقه‌مند بود. عاشق کره جنوبی بود و در کنار زبان انگلیسی، کره‌ای هم می‌خواند. رؤیای مهاجرت داشت و برای ساختن زندگی تازه‌ای در جایی دیگر برنامه می‌ریخت؛ بااین‌حال، در میان تمام آرزوهای شخصی‌اش، آینده‌ی ایران جایگاهی دیگر داشت. او ایرانی آزاد می‌خواست؛ سرزمینی که در آن، آدم‌ها بتوانند آزادانه زندگی کنند و برای آینده‌شان تصمیم بگیرند. چند روز پیش از آن شب، فهیمه نوشته بود: «باید برویم؛ نهایتش این است که ما را با ساچمه می‌زنند.» در این جمله، تصمیمش برای حضور در خیابان روشن بود، اما شاید خودش هم تصور نمی‌کرد که چه چیزی در انتظارش است. هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در بسیاری از شهرها، مردم با خشونتی روبه‌رو شدند که فراتر از آن چیزی بود که انتظارش را داشتند. شامگاه آن روز، خیابان‌های آزادشهر گلستان زیر بار شلیک بود. در میان آن آشفتگی، جوانی با اصابت گلوله به پا، بر زمین افتاد. فهیمه می‌توانست از صحنه دور شود و برای نجات جان خودش پناهی پیدا کند، اما وقتی جوان زخمی را دید، به سویش رفت. شالش را از دور گردنش باز کرد و دور پای او بست تا خون‌ریزی را مهار کند. هنوز چند دقیقه نگذشته بود که سه گلوله به بدنش اصابت کرد؛ یکی به پا، دیگری به پهلو و سومی به قلبش. فهیمه را به بیمارستان منتقل کردند. خانواده‌اش در روزهای بعد، در نگرانی و بی‌خبری، پیگیر وضعیت او و سپس تحویل پیکرش بودند. سرانجام، پس از روزها انتظار، پیکر او را با شروطی سخت تحویل دادند؛ شروطی که حتی آخرین وداع را نیز از شکل معمولش دور می‌کرد. قرار نبود دوستان و آشنایان آزادانه برای بدرقه‌اش جمع شوند. در سرمای دی‌ماه، ساعت شش صبح، تنها ده نفر از نزدیکانش توانستند در مراسم تدفین حضور پیدا کنند. فهیمه در سکوت سحرگاه به خاک سپرده شد؛ بی‌آن‌که فرصت داشته باشند آن‌گونه که می‌خواهند با او وداع کنند. زندگی فهیمه می‌توانست ادامه‌ای متفاوت داشته باشد. شاید روزی به کره جنوبی می‌رفت، در شهری تازه خانه‌ای برای خودش پیدا می‌کرد و فصل دیگری از زندگی‌اش را آغاز می‌کرد. شاید سال‌ها بعد، در همان شیرینی‌فروشی خانوادگی، از روزهایی می‌گفت که رؤیای رفتن در سر داشت. اما فهیمه، با همه‌ی شور زندگی و آرزوهای شخصی‌اش، در روزهایی که سرنوشت ایران برایش به مسئله‌ای حیاتی تبدیل شده بود، از کنار آن نگذشت. او دختری آزاداندیش بود که آزادی را برای خودش، مردمش و سرزمینش می‌خواست. در شامگاه هجدهم دی‌ماه، وقتی می‌توانست از جوانی زخمی فاصله بگیرد، ماند و برای نجات او تلاش کرد؛ تصمیمی که به بهای جانش تمام شد. در زندگی فهیمه، شیرینی‌فروشی، رؤیای مهاجرت و اشتیاق به شناختن جهان، هرکدام دریچه‌ای به آینده‌ای بودند که می‌خواست برای خودش بسازد. آن آینده ناتمام ماند؛ اما انتخابش در آن شب، بخشی از زندگی او شد که با هیچ محدودیتی و هیچ سکوتی از یاد نمی‌رود.