Hossein Salihavy

Shot directly with bullet to the heart area during protests. After his killing, suppression forces did not allow his family to hold a funeral ceremony. His body was forcibly transferred to autopsy under pressure, threats and harassment to change the cause of death. The body was only returned to the family on condition that burial would take place at 6 AM with only four family members present under complete security forces supervision. The family was under pressure and threats throughout this period and deprived of holding any public ceremonies.

حسین، جوان ۲۳ ساله‌‌ی ماهشهری بود. لبریز از شور زندگی؛ لبخند بخش جدایی‌ناپذیر چهره‌اش بود، عاشق ورزش و سفر به دل طبیعت با دوستانش بود. امید به زندگی را می‌شد در چشمانش دید؛ در چشمان جوانی که قلبش برای فردایی روشن‌تر می‌تپید و هزاران هدف و آرزو در سر داشت. در شب ۱۸ دی، او به همه ثابت کرد که چقدر خواهان این آینده روشن است. با مردم همراه شد و به دل خیابان‌ها زد. همراه با فریاد شعارها، رو به جلو می‌رفتند اما پاسخ چه بود؟ شلیک گلوله. ماموران حکومتی با بی‌رحمی هرچه تمام‌تر شلیک کردند. یکی از تیرها درست قلب حسین را نشانه گرفت و جان شیرینش را از پیکرش گرفت. داغ فرزند به خودی خود خاموش‌نشدنی است، اما روایت حسین پر از اندوهی مضاعف است؛ چرا که حتی اجازه اشک‌ریختن آزادانه را هم به خانواده داغ‌دارش ندادند. پیکرش را به اهواز بردند و پس از کالبدشکافی و گذشت روزها، خانواده‌اش را تحت فشار گذاشتند تا بگویند معترضان او را کشته‌اند و بپذیرند که او را به عنوان «شهید» به خاک بسپارند. آن‌ها می‌خواستند روایتی جعلی را بر حقیقت پرپر شدن حسین بنشانند؛ حقیقت را تحریف کنند و حق عزاداری و یاد جاویدانش را از خانواده‌اش بگیرند. اما خانواده‌ای که تمام داروندارش را از دست داده بود، تنها یک چیز می‌خواست: پیکر فرزندشان و یک خداحافظی آبرومندانه و آرام. پس از چند روز بیم، امید و ایستادگی، حکمی داده شد که سنگینی‌اش بر سینه می‌نشست: فقط چهار نفر. چطور می‌شد داغ یک جوان ۲۳ ساله را بین چهار نفر تقسیم کرد؟ چطور می‌شد به بقیه خانواده گفت حق ندارند برای آخرین بار چهره نازنینش را ببینند؟ با حضور خفقان‌آور نیروهای امنیتی و زیر سایه تهدید و ممنوعیت برگزاری هرگونه مراسم، پیکر حسین به خاک سپرده شد. نه صدای مویه‌ای که تمام ماهشهر را فرابگیرد، نه دست‌هایی که برای بدرقه‌اش گرداگرد مزارش گره خورده باشند و نه مراسمی که شایسته غربت یک جوان باشد. اما این خاک‌سپاری غریبانه، نام و صدایش را رساتر و بلندتر کرد و نتوانستند یاد و نامش را از ذهن‌ها ببرند. نام و یادش جاودان.