Yadollah Heydari

یدالله حیدری، ۴۹ ساله، پدر دو فرزند و ساکن چمستان در استان مازندران بود. او صاحب یک دفتر مشاور املاک بود و در میان نزدیکانش به عنوان فردی شناخته می‌شد که زندگی آرام و خانوادگی داشت. مادر فرزندانش حدود یازده‌سال پیش درگذشته بود و او سال‌های پایانی زندگی را با مسئولیت پدری برای دو فرزندش می‌گذراند. در روز ۱۹ دی، هم‌زمان با ناآرامی‌ها و تجمعات در منطقه، یدالله حیدری در شرایطی نامشخص هدف تیراندازی نیروهای امنیتی قرار گرفت. گزارش‌های اولیه و منابع محلی تأکید کرده‌اند که او در حال ترک محل یا عبور از محدودهٔ درگیری بوده و در درگیری مسلحانه نقشی نداشته است. با این حال، گلوله‌ای از پشت به او اصابت کرد؛ در برخی روایت‌ها محل اصابت به قلب و در برخی دیگر به ناحیهٔ سر ذکر شده است. او در همان لحظه جان خود را از دست داد. پس از این حادثه، آن‌چه در روایت‌های منتشرشده برجسته شد، تنها نحوهٔ مرگ او نبود، بلکه نحوهٔ مواجهه با خانواده و جامعه نیز مورد توجه قرار گرفت. به گفتهٔ نزدیکان و براساس گزارش‌های غیررسمی، از سوی برخی نهادهای رسمی تلاش شده بود که او در چارچوب ادبیات رسمی «شهید» معرفی شود؛ الگویی که در موارد مشابه نیز بارها دیده شده است. اما این موضوع با مخالفت خانواده روبه‌رو شد. خانوادهٔ او تأکید داشتند که نمی‌خواهند روایت زندگی و مرگ او در قالبی از پیش‌تعریف‌شده و سیاسی بازنویسی شود. در کنار این اختلاف، وصیت شخصی یدالله حیدری نیز به یکی از بخش‌های نمادین ماجرا تبدیل شد. او پیش از مرگ خواسته بود اگر اتفاقی برایش افتاد، در مراسمش قرآن پخش نشود و به‌جای آن سرود «ای ایران» خوانده شود. پس از خاک‌سپاری، ویدئوهای منتشرشده از مراسم یادبود نشان می‌داد که حاضران بر سر مزار او همین سرود را هم‌خوانی می‌کنند؛ صحنه‌ای که به سرعت در شبکه‌های اجتماعی بازتاب پیدا کرد. در نهایت، پروندهٔ او نیز مانند بسیاری از موارد مشابه، در میانهٔ دو روایت قرار گرفت: یک سوی آن روایت رسمی و تلاش برای چارچوب‌سازی مرگ در قالب واژه‌هایی چون «شهید»، و سوی دیگر روایت خانواده و منابع حقوق بشری که بر کشته شدن یک شهروند غیرمسلح در جریان تیراندازی مستقیم تأکید داشتند.