Behnam Darvishi

برای بهنام درویشی، آن جمله در آخرین تماس تلفنی با مادرش گفته شد؛ در میان هیاهوی خیابان، صدای تیراندازی و التهاب روزهای اعتراض. «توپ، تانک، مسلسل، دیگر اثر ندارد؛ به مادرم بگویید دیگر پسر ندارد.» این جمله بعدها بارها بازنشر شد؛ نه فقط به‌عنوان یک شعار، بلکه به‌عنوان روایتی از سرنوشت جوانی که ساعاتی بعد جان خود را از دست داد. بهنام درویشی ۳۳ سال داشت. اهل نهاوند بود و در تهران زندگی می‌کرد. جوانی تحصیل‌کرده که سال‌ها برای ساختن زندگی خود تلاش کرده بود. گزارش‌ها او را مهندسی معرفی کرده‌اند که در کنار فعالیت حرفه‌ای خود، یک رستوران همبرگر نیز اداره می‌کرد؛ کسب‌وکاری که حاصل سال‌ها کار، امید و تلاش برای ساختن آینده‌ای مستقل بود. او از نسلی بود که می‌خواست روی پای خود بایستد؛ نسلی که درس خواند، کار کرد، ریسک کرد و کوشید زندگی بهتری برای خود و خانواده‌اش بسازد. نسلی که با وجود همه دشواری‌ها، هنوز به آینده امید داشت. اما دی‌ماه ۱۴۰۴، برای بسیاری از جوانان ایران، ماهی سرنوشت‌ساز بود. اعتراضات در شهرهای مختلف کشور گسترش یافته بود. خیابان‌ها پر از مردمی بود که هر یک با دغدغه‌ها، امیدها و خواسته‌های خود به میدان آمده بودند. در میان آنان، بهنام نیز حضور داشت؛ مردی که مانند بسیاری دیگر، نمی‌خواست نسبت به آن‌‌چه در اطرافش می‌گذشت بی‌تفاوت بماند. روز نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در تهران‌پارس، با مادرش تماس گرفت. مادر نگران بود؛ نگران صدایی که از میان همهمه جمعیت و صدای تیراندازی به گوش می‌رسید. نگران فرزندی که می‌دانست در دل حادثه ایستاده است. اما بهنام همچنان در خیابان مانده بود. در همان تماس، از وضعیت خیابان گفت و از مردمی که عقب‌نشینی نمی‌کردند. سپس جمله‌ای را بر زبان آورد که به بخشی از حافظه جمعی آن روزها تبدیل شد: «به مادرم بگویید دیگر پسر ندارد.» ساعاتی بعد، این جمله دیگر یک شعار نبود. واقعیتی بود که بر زندگی خانواده‌اش سایه انداخت. بهنام درویشی در همان روز، بر اثر شلیک نیروهای حکومتی جان باخت. گلوله‌ای که به زندگی او پایان داد، تنها جان یک انسان را نگرفت؛ آینده‌ای را متوقف کرد که هنوز در حال شکل‌گیری بود. او می‌توانست سال‌های بیشتری زندگی کند، کارش را گسترش دهد، رؤیاهایش را دنبال کند و در کنار خانواده‌اش بماند. اما آن آینده در خیابان‌های تهران‌پارس ناتمام ماند. چند روز بعد، پیکر او به خانواده تحویل داده شد. خانواده‌ای که هنوز صدای آخرین تماسش در گوش‌شان بود، اکنون باید برای خاک‌سپاری او آماده می‌شدند. بهنام در زادگاهش، نهاوند، به خاک سپرده شد. اما مرگ او پایان رنج خانواده نبود. در ماه‌های بعد، خانواده‌اش بارها تحت فشار قرار گرفتند. مادرش، افسانه روزبهانی، و خواهرش، بهنوش درویشی، هنگام حضور بر مزار او و شرکت در مراسم یادبود بازداشت شدند. آنان تنها برای سوگواری آمده بودند؛ برای نشستن کنار مزار فرزند و برادری که دیگر در کنارشان نبود. حتی مزار بهنام نیز از تعرض در امان نماند. گزارش‌هایی منتشر شد که از تخریب یا آسیب‌دیدگی سنگ مزار او خبر می‌داد؛ تلاشی برای محو کردن نشانه‌های یاد و خاطره کسانی که در آن روزها جان خود را از دست دادند. اما نام بهنام با تخریب سنگ مزار از میان نرفت. نام او در حافظه خانواده‌اش باقی ماند. در صدای مادرش. در اشک‌های خواهرش. و در همان جمله‌ای که آخرین یادگار او برای بسیاری شد. «به مادرم بگویید دیگر پسر ندارد.» این جمله تنها روایت مرگ یک جوان نبود. روایت مادری بود که فرزندش را از دست داد. روایت خانواده‌ای بود که ناگهان با فقدانی جبران‌ناپذیر روبه‌رو شدند. و روایت نسلی بود که می‌خواست صدایش شنیده شود. امروز نام بهنام درویشی در میان جان‌باختگان دی‌ماه ۱۴۰۴ ثبت شده است؛ اما پشت این نام، زندگی انسانی قرار دارد با آرزوها، تلاش‌ها، شکست‌ها، امیدها و آینده‌ای که هرگز فرصت تحقق پیدا نکرد.