Mehdi (Masoud) Zatparvar Haghi

Masoud (Mehdi) Zatparvar, also known as Mehdi Zatparvar Haghi, was born on 13 Mordad 1365 (August 4, 1986) in Rasht, Gilan Province, into a family of bodybuilders; his father Majid Zatparvar and uncle Mohammad were champions, and his brothers Moein and Mahyar competed at high levels as well. He began weightlifting at age 13 in his father’s gym, won local and national titles in powerlifting, earned a master’s degree in sports physiology (and was a doctoral student), and achieved major successes including Asian Youth Champion in 2011 in Japan, overall champion in 2012, world titles in 2013, and a win at the Arnold Classic USA in 2014. After retiring from competition he worked as a coach in Rasht, trained athletes online, managed charitable organizations, and maintained a popular Instagram account focused on health, coaching, and nutrition; he was widely regarded as ethical and approachable and had previously voiced support for the 2022 protests. On 18 Dey 1404 (January 8, 2026), during protests in Rasht, he was killed by gunfire from security forces. In his final Instagram post that day he wrote that he was going into the street without fear to demand his rights after decades of suppressed voices, stating he would accept whatever cost so he would not later look in the mirror and call himself spineless. His death was confirmed by family members to Iran International, by Hengaw, and listed as confirmed in HRANA’s Crimson Winter report.

هر بار با شنیدن این جمله، اشک در چشمانم حلقه می‌زند. اگر آن را در جایی دیگر می‌شنیدم، بی‌تردید گمان می‌کردم سخنی‌ست میان دو دوست، در فضایی صمیمی و عاطفی. اما با پخش شدن ویدئو، تصویر مردی سپیدموی، با پیکری نحیف و چشمانی اندوهگین، سیاه‌پوش در میان جمعی داغ‌دار، کنار مزاری بر صفحه نقش می‌بندد؛ مردی که با لحنی که میان دو رفیق و یا دو برادر، رایج است، این‌بار با خدا سخن می‌گوید. گله‌مند از مرام و معرفتی که گویی سال‌هاست رنگ باخته، غمگین و عزادار، با داغی سنگین بر سینه اما استوار، فریاد می‌زند: «اگر رفیق مایی، رفیقِ مردانه‌ی ما شو. بسه دیگه… آخه ما چه گناهی کردیم؟ چه سنگی به درگاه تو انداختیم؟ داری شکنجه‌مان می‌کنی… دیگه تمومش کن.» صدا، در میانه‌ی کلام، با بغضی سنگین همراه می‌شود و تا پایان، بی‌شک اشک‌هایش، اشک‌های بیننده و شنونده را نیز جاری می‌کند. در پایان، با سلامی نظامی به مزاری که روبه‌رویش قرار دارد، سخنش را به آخر می‌رساند و با دستی بر سینه، به احترام آن‌که در خاک خفته، خم می‌شود. دیگر تردیدی باقی نمی‌ماند، عزیزی را به خاک سپرده؛ عزیزی فراتر از جان. برخلافِ رسمِ روزگار، پدری بر مزار پسر ایستاده… او، مجید ذات‌پرور، پیشکسوت پرورش‌اندام ایران، از خطه‌ی گیلان و رشت زیباست؛ پدرِ دلاور شیرمردی، که اکنون در آغوش خاک آرمیده: مسعود ذات‌پرور… و از چنین پدری، که زیر بار غمی چنین سهمگین، با صلابتی چون کوه ایستاده و کلامش چون پتکی بر دل شنونده، حتی بر دل خداوندگارش، فرود می‌آید، دشوار نیست به بزرگیِ روح و منش فرزند پی بردن. مسعود ذات‌پرور، ۳۹ ساله، زاده‌ی ۱۳ مرداد ۱۳۶۵ در شهر رشت، دانشجوی دکترای فیزیولوژی ورزشی بود. او در خانواده‌ای ورزشی پرورش یافت؛ پدرش مجید ذات‌پرور و عمویش محمد ذات‌پرور، هر دو از قهرمانان پرورش‌اندام بودند، و او نیز در همین مسیر گام نهاد. برادرانش، معین و مهیار، نیز این راه را ادامه دادند. کارنامه‌ی ورزشی خانواده‌ی ذات‌پرور آن‌چنان پربار است که شرح آن از حوصله‌ی این نوشتار خارج است. با این حال، مسعود، این ورزشکار کم‌نظیر، تنها در سطح جهانی، پنج دوره عنوان قهرمانی را در کارنامه داشت، جدا از افتخارات متعدد داخلی که از کودکی تا پایان عمر پربارش به آن‌ها دست یافته بود. اما پهلوانیِ او، همچون نیاکانش، تنها به میدان ورزش محدود نمی‌شد. به روایت دوستان، آشنایان و شاگردان، او از بی‌بدیل‌ترین انسان‌ها بود؛ انسانی که نامش با اخلاق، ادب، مهربانی و انسانیت گره خورده بود. قلب بزرگش، او را به یاری‌رساندن به دیگران فرا می‌خواند. او علاوه بر تدریس در دانشگاه و فعالیت به‌عنوان مربی ورزشی، مدیریت دو مؤسسه‌ی خیریه را نیز بر عهده داشت. با این‌همه، در عرصه‌ی اجتماعی نیز هرگز منفعل نبود و با وجود بی‌نیازی مالی، خود را از دغدغه‌های مردم جدا نمی‌دانست. او که در اعتراضات ۱۴۰۱ و جنبش مهسا از مطالبات مردم حمایت کرده بود، در دی‌ماه ۱۴۰۴، در آخرین پست اینستاگرام خود چنین نوشت: «فقط حق خودمان را می‌خواهیم. صدایی که چهل سال در من خفه شده، باید فریاد زده شود. خودتان باعث حال امروز ما هستید. خودتان جوانی، امید، آرزو و حداقل‌ها را از ما گرفتید. امروز من هستم؛ هستم تا فردا در آینه به خودم نگاه نکنم و بگویم بی‌رگ و بی‌غیرت بودم. ایستاده‌ام، و بهایش هرچه باشد، می‌دهم. من، مسعود ذات‌پرور، امروز کف خیابانم؛ نه ترسی دارم، نه نگرانی. حقم را می‌خواهم.» جوانی چنین: ورزشکار، یاری‌گر مردم، پایبند به اخلاق و منش پهلوانی، تحصیل‌کرده، استاد، مربی و پیش و‌ بیش از هر چیز، انسان، انسان و انسان اما افسوس که کار جهان جمله هیچ بر هیچ است. و در طول تاریخ، بسیار بوده‌اند فرومایگانی که بر بزرگان حکم رانده و ستم کرده‌اند؛ آنان که ذره‌ای از اصالت، شرافت و انسانیت در تاروپود وجودشان تنیده نشده است. این پهلوان بی‌بدیل، در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در رشت، با شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی از پشت، جان خود را در راه ایران فدا کرد. «دریغا ای‌کاش ای‌کاش قضاوتی قضاوتی قضاوتی درکار درکار درکارمی‌بود!» پس از رسانه‌ای شدن نام او، فشارهای بسیاری بر خانواده‌ی داغ‌دارش وارد شد و حتی صفحه‌ی اینستاگرامش از دسترس خارج گردید. گفته می‌شود مراسم خاک‌سپاری، به دلیل همین فشارها، تنها با حضور اعضای خانواده برگزار شد؛ اما مراسم یادبود و چهلم او با حضور گسترده‌ی همشهریانش برگزار شد. این قهرمان وطن، پس از زندگی‌ای پربار، آخرین برگ از دفتر زندگی‌اش را نیز با انسانیتی پهلوان گونه نوشت، به قول شاملو: «به هیأتِ پُرشکوهِ انسان…» چرا که: «انسان زاده شدن تجسّدِ وظیفه بود: توانِ دوست ‌داشتن و دوست ‌داشته ‌شدن توانِ شنفتن توانِ دیدن و گفتن توانِ اندُهگین و شادمان‌شدن توانِ خندیدن به وسعتِ دل، توانِ گریستن از سُویدای جان توانِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاعِ شُکوهناکِ فروتنی توانِ جلیلِ به دوش بردنِ بارِ امانت و توانِ غمناکِ تحملِ تنهایی تنهایی تنهایی تنهاییِ عریان.. انسان دشواری وظیفه است…»