Mehdi Akbari Jamalouyi

تصمیم داشت بعد از پایان سربازی، در خانه‌ای را بزند که آینده‌اش پشت آن انتظارش را می‌کشید؛ از دختری که دوستش داشت خواستگاری کند و زندگی‌ای را که بارها در ذهنش ساخته بود، آغاز کند. مهدی عاشق بود؛ عاشق زندگی، مهربان، پرانرژی و همیشه با لبخندی زیبا. طراح دکوراسیون داخلی بود و فضاها را با سلیقه و خلاقیت جان می‌بخشید، اما رؤیای خانه و زندگی خودش هرگز فرصت تحقق پیدا نکرد. مهدی اکبری جمالویی، جوان ۲۱ ساله اهل یزدان‌شهر نجف‌آباد، شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، هم‌صدا و هم‌دوش مردمی که برای آزادی و عدالت‌خواهی به خیابان آمده بودند، به جمع معترضان پیوست. در همان شب، گلوله‌ای که از سوی نیروهای حکومتی شلیک شده بود، سینه‌اش را شکافت و به زندگی او پایان داد. شش روز، خانواده‌اش میان بیمارستان‌ها، بازداشتگاه‌ها و هر جایی که شاید نشانی از او باشد، سرگردان بودند. بی‌خبری از مهدی، هر ساعت را به اندازه روزها طولانی کرده بود. سرانجام، پیکرش را در باغ رضوان اصفهان پیدا کردند. تحویل پیکر نیز با فشار و محدودیت همراه بود. از خانواده تعهد گرفته شد که مراسم عمومی برگزار نکنند، اعلامیه‌ای منتشر نشود و بنری نصب نگردد. در نهایت مهدی را در آرامستان فیروزآباد، در محدوده جلال‌آباد نجف‌آباد، در میان جمعی محدود به خاک سپردند. با وجود همه محدودیت‌ها و فشارها، سکوت تحمیل‌شده دوام نیاورد. در مراسم چهلم مهدی، مردم با حضوری گسترده، یاد او را در کنار دیگر جاویدنام‌های آن روزها در یزدان‌شهر گرامی داشتند. این مراسم، که هم‌زمان با آیین چهلم شماری دیگر از جان‌باختگان برگزار شد، به صحنه‌ای از همبستگی و همدلی تبدیل شد؛ نمادی از ایستادگی، دلیری و دادخواهی خانواده‌هایی که با وجود فشارها، از زنده نگه داشتن یاد عزیزان‌شان دست نکشیدند. مهدی دیگر در کوچه‌ها و خیابان‌های یزدان‌شهر قدم نمی‌زند، اما چیزی از جنس حضورش هنوز میان مردم این شهر باقی مانده است؛ در لبخندی که دوستانش از او به یاد دارند، در مهربانی‌ای که بخشی از خاطرات عزیزانش شده و در نامی که حالا در کنار دیگر جاویدنامان این سرزمین ایستاده است.