Ehsan Azimi

احسان عظیمی سی‌وپنج ساله بود، اهل نجف‌آباد اصفهان. ورزشکار بود و در میان آشنایانش به قدرت بدنی و روحیه‌ی پهلوانی‌اش شناخته می‌شد؛ همان روحیه‌ای که در فرهنگ ایرانی از دیرباز با جوانمردی و مردانگی گره خورده است. کسانی که او را می‌شناختند از او به‌عنوان مردی بامرام و جوانمرد یاد می‌کردند. شغلش شیشه‌بری بود و در کنار آن، کندوی عسل هم می‌ساخت. حدود چهار سال پیش، همسرش را بر اثر سرطان از دست داده بود. از آن پس، تمام زندگی‌اش را وقف بزرگ‌ کردن پسر هشت‌ساله‌اش کرده بود. در شامگاه ۱۸ دی‌ماه، احسان هم مثل بسیاری دیگر از مردمان نجف‌آباد به خیابان آمد. نه برای جنگ، که برای فریاد‌زدن آزادی؛ برای گرفتن حقی که باور داشت از او و هم‌وطنانش گرفته شده بود. در همان شب، نیروهای سرکوب با شلیک گلوله‌ی ساچمه‌ای به ناحیه‌ی چشمش او را هدف قرار دادند. پیکر زخمی‌اش را به بیمارستان محمد منتظری منتقل کردند. اما نیروهای سرکوب به همین بسنده نکردند؛ با حمله به بیمارستان، در همان وضعیت با شلیک گلوله به ناحیه‌ی سر، جانش را گرفتند. پیکر احسان، بدون اطلاع خانواده و در بی‌خبری، توسط نیروهای امنیتی به خاک سپرده شد. خانواده‌اش تنها چند روز بعد، پس از آن‌که پیکرش غریبانه دفن شده بود، توانستند آگهی فوت او را منتشر کنند و مراسمی برای وداع با او برگزار کنند. در مراسم چهلم او، جمع زیادی بر مزارش در آرامستان نجف‌آباد گرد آمدند؛ با کل‌زدن و دست‌زدن، یادش را گرامی داشتند. عکس دیگر جان‌باختگان آن روزها هم در کنارش دیده می‌شد. مردم با شعارهایی چون «این گل پرپرشده، هدیه به میهن شده» و «هر یه نفر کشته شه، هزار نفر پشتشه» یادشان را زنده نگه داشتند. احسان از چهار سال پیش، تنها مانده بود؛ پدری که به‌تنهایی برای بزرگ‌کردن پسرش زحمت می‌کشید، هم نان‌آور بود و هم مادر. حالا پسر هشت‌ساله‌اش، که از چهار سال پیش مادر نداشت، دیگر پدر هم ندارد در خانه‌ای که دیگر صدای پدر در آن نمی‌پیچد، هنوز چشم‌به‌راه بازگشت اوست؛ نمی‌داند بازگشتی در کار نیست.