Davoud Sohrabi

این یادداشت برای ثبت یاد و روایت داوود سهرابی است؛ جوانی که دیگر در میان ما نیست، اما روایت رنج و رفتنش نباید در سکوت گم شود. داوود سهرابی بنا بر روایت‌ها ۳۰ ساله و ورزشکار بود؛ از او به‌عنوان مدال‌آور مسابقات جنوب‌ شرق تهران یاد کرده‌اند و گفته شده مدال نقره داشته است. جوانی که زندگی‌اش می‌توانست میان تمرین، تلاش، امید و ساختن آینده بگذرد اما در میانه‌ی خشونت و سرکوب، سهمش زخمی شدن بود که فرصت ادامه را از او گرفت. طبق گزارش‌هایی که منتشر شده، داوود در ۱۸ دی ۱۴۰۴ (۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶) در تهران، در جریان اعتراضات با اصابت مستقیم گلوله‌ی جنگی به ناحیه چشم چپ به‌شدت مجروح شد. گفته می‌شود او چشم چپش را از دست داد و سپس به کما رفت. بنا بر روایت‌ها، داوود آن شب از مسابقه برمی‌گشت با مدال نقره اما سهمش از آن شب، نه افتخارِ پیروزی، که تیر به چشم و خاموشی شد. همچنین گفته می‌شود از همان لحظه‌ی انتقال به بیمارستان، وضعیت او بحرانی بوده و خانواده‌اش در روزهای بعد، میان اضطراب و امید، پیگیر خبرهای ناپایدار از وضعیت او بوده‌اند. داوود پس از حدود ۵۰ روز در کما بودن، در ۴ اسفند ۱۴۰۴ (۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۶) جان خود را از دست داد. بنا بر گفته‌ی منابع، شدت جراحات وارده در نهایت مجال بازگشت را از او گرفت و او در همان وضعیت بحرانی طولانی، چشم از جهان بست. در برخی روایت‌ها همچنین آمده که پس از جان‌باختن او، موضوع اهدای اعضا مطرح شده یا بخشی از اعضای بدنش اهدا شده است؛ با این حال، این جزئیات تا جایی که در روایت‌های عمومی دیده می‌شود، به‌صورت رسمی تأیید نشده و لازم است با احتیاط و با احترام به خانواده و حقیقت گفته شود. این روایت، روایت یک انسان است؛ جوانی که نامش باید به یاد بماند. یاد داوود سهرابی را نگه می‌داریم و درباره‌اش می‌نویسیم، چون این نام‌ها نباید در سکوت گم شوند؛ سکوت همان جایی است که حقیقت کم‌کم محو می‌شود.