Mehdi Eskandarian

جاویدنام مهدی اسکندریان، تراشکاری ۴۴ ساله، مردی خانواده‌دوست، متعهد و اهل ورزش، کوهنوردی و طبیعت بود که از طرفداران قدیمی باشگاه پرسپولیس نیز محسوب می‌شد. او به آینده‌ای بهتر برای تمام ایرانیان باور داشت و معتقد بود جمهوری اسلامی صلاحیت اداره کشور را ندارد. مهدی با حمایت از بازگشت شاهزاده رضا پهلوی، همواره تصاویر خانواده پهلوی را منتشر می‌کرد و با ابراز احترام به مردم اسرائیل و آرزوی بازگشت یهودیان ایرانی، حتی با پرچم اسرائیل عکس می‌گرفت؛ اقدامی که از نظر حکومت جرمی سنگین بود. او تکیه‌گاه عاطفی و نان‌آور خانه‌اش بود. مهدی که تکیه‌گاه دو فرزند خویش, پسری ۱۶ ساله و دختری (که اکنون ۸ ساله است) بود، اندکی پیش از اعتراضات به همسرش گفته بود: «اگر امروز برای آزادی ایران به خیابان‌ها نیاییم، روزی فرزندانمان باید به جای ما این کار را بکنند. امروز نوبت جان دادن ماست تا آن‌ها آینده‌ی بهتری داشته باشند.» او با همین باور در جریان اعتراضات سراسری شرکت کرد. در نخستین شب حضورش، با دیدن جمعیت به تغییر امیدوار شد و به یاری معترضان مجروح شتافت. او حتی با علم به احتمال شلیک نیروها، برای حفظ امید خانواده‌اش سخنی از خطر نگفت و در ۱۹ دی ماه دوباره به خیابان بازگشت. در همان شب، در جریان تیراندازی‌های فردیس کرج، ارتباط خانواده با او قطع شد. مأموران حکومتی او را با ضربات شدید باتوم بر سر و شلیک گلوله جنگی از فاصله نزدیک به سر و گلو مجروح ساختند. مهدی که تتوی چه گوارا را بر دستش حک کرده بود تا نشانه‌ای دائمی از روحیه‌ی مبارزه‌جو و آرمان‌های عدالت‌طلبانه‌اش باشد، به بیمارستان انتقال یافت. خانواده‌اش پیکر نیمه‌جان او را در بیمارستان نور شهریار یافتند؛ در حالی که آثار ضرب‌وشتم شدید بر گردن و اطراف چشمانش مشهود بود. با اینکه پزشکان شرط بهبودش را دوام آوردن بالای ۷۲ ساعت اعلام کرده بودند، او ۷۵ ساعت با دستگاه تنفس مصنوعی مقاومت کرد، اما در نهایت دستگاه‌ها بدون اطلاع خانواده قطع شدند و او به کاروان جاویدنامان وطن پیوست. پیکر پاک او پس از جان‌باختن، در میان انبوهی از اجساد معترضان در سردخانه توسط خانواده پیدا شد، در حالی که گلوله همچنان در سرش بود و بعدها در کالبدشکافی خارج گردید. مراسم خاک‌سپاری تحت نظارت شدید مأموران برگزار شد و نهادهای امنیتی با این ادعا که او «اغتشاش‌گر» بوده و به دلیل ادعای ارتباط با اسرائیل کشته شده، خانواده را تحت سخت‌ترین فشارها قرار دادند؛ مأموران حتی با سنگ‌دلی تمام به خانواده‌اش گفتند که او چون اغتشاش‌گر بوده «استحقاق و لیاقت مرگ را داشته است». آن‌ها صراحتاً از خانواده خواستند که از کلمه‌ی «جاویدنام» برای او استفاده نکنند و از برگزاری مراسم یادبود جلوگیری کردند. مزار او نیز بارها مورد هجوم و تخریب گل‌ها و عکس‌هایش قرار گرفت. با این حال، یاد او زنده است؛ اگرچه پسر ۱۶ ساله‌اش ناچار شده بار سنگین مرد خانه بودن را بر دوش بکشد و دختر خردسالش همچنان شب‌ها با گریه پدر را می‌طلبد. خانواده‌ی او این رویداد را یک جنایت جنگی غیرقابل‌بخشش دانسته، خواستار پاسخ‌گویی حکومت در جوامع بین‌المللی هستند و آرزوی آزادی و صلح دارند. مهدی اسکندریان، همو که می‌گفت: «برای تشخیص زنده یا مرده بودن یک انسان به شرف او نگاه کنید… آزادی، تو از نفس عزیزتری، من آزادی و عدالت رو ستایش خواهم کرد… یک جون دارم اونم فدای آزادی وطنم.»