Diyako Mohammadi

دیاکو محمدی، متولد 21 فروردین 1387، پسری کُرد از خانواده‌ای اهل ثلاث‌باباجانیِ کرمانشاه بود. او هنوز در ابتدای زندگی بود؛ در سنی که انسان‌ها بیشتر از آنکه خاطره داشته باشند، آرزو دارند. او در ده سال اخیر به همراه خانواده‌اش در جزیره‌ی قشم زندگی می‌کرد و قشم برایش خانه شده بود. دوران کودکی، نوجوانی و تحصیل او در قشم گذشت. او در کوچه، خیابان و بازار این شهر بازی کرده بود، قدم زده و با دوستانش از آرزوهایش سخن گفته بود. در بسیاری از فهرست‌ها و صفحه‌های یادبود، سن او 18 سال ثبت شده است؛ اما به…

دیاکو محمدی، متولد ۲۱ فروردین ۱۳۸۷، پسری کُرد از خانواده‌ای اهل ثلاث‌باباجانیِ کرمانشاه بود. او هنوز در ابتدای زندگی بود؛ در سنی که انسان‌ها بیشتر از آنکه خاطره داشته باشند، آرزو دارند. او در ده سال اخیر به همراه خانواده‌اش در جزیره‌ی قشم زندگی می‌کرد و قشم برایش خانه شده بود. دوران کودکی، نوجوانی و تحصیل او در قشم گذشت. او در کوچه، خیابان و بازار این شهر بازی کرده بود، قدم زده و با دوستانش از آرزوهایش سخن گفته بود. در بسیاری از فهرست‌ها و صفحه‌های یادبود، سن او ۱۸ سال ثبت شده است؛ اما به گفته‌ی منابع آگاه و بر اساس تاریخ تولدش، دیاکو هنوز هجده‌ساله نشده بود و تنها سه ماه تا تولد هجده‌سالگی‌اش فاصله داشت. از او به‌عنوان جوانی آرام، مهربان، دلسوز و کم‌حرف یاد شده است. او دانش‌آموز ممتاز رشته‌ی تجربی بود و خود را برای کنکور آماده می‌کرد؛ تصمیم داشت وارد دانشکده پزشکی شود. او آرزوی خرید یک پژو ۴۰۵ را داشت و با اشتیاق، بارها درباره‌ی آن با دوستانش سخن گفته بود. دیاکو در اوقات فراغتش به ورزش و موتورسواری می‌پرداخت. گفته شده که می‌خواست بوکس را به‌طور جدی دنبال کند و روزی قهرمان شود؛ ورزشی که شاید با روحیه‌ی پرانرژی و جوانش جور بود. او هنوز در عنفوان جوانی و در آغاز راه بود. پزشک آینده، ورزشکار و قهرمان بوکس، موتورسوار فاتح خیابان‌ها و آرزوی خرید یک خودرو، تنها قسمت کوچکی است از رویاهای این جوان. او توان و استعداد لازم برای رسیدن به خواسته‌هایش را داشت و برای رسیدن به هدفش تلاش می‌کرد، قبولی‌اش در کنکور دور از ذهن نبود. تا اینکه ضحاک زمان نقطه‌ی پایانی زود هنگام بر جمله‌ی ناتمام زندگی این جوان گذاشت. دیاکو روز پنجشنبه، ۱۸ دی ۱۴۰۴، شجاعانه در اعتراضات قشم حضور یافت و در آن شامگاه هدف گلوله نیروهای سرکوب قرار گرفت. به گفته‌ی منابع آگاه، او از ناحیه‌ی طحال مجروح شد و جان باخت. پیکر او همراه با دیگر مجروحان و جانباختگلن آن محل به یک درمانگاه شبانه روزی انتقال یافت. بر اساس اطلاعات جمع آوری شده‌، درِ ورودی این درمانگاه قفل شد و اجازه‌ی درمان، داده نشد؛ همچنین، از ورود نزدیکانِ قربانیان و‌مجروحان به این درمانگاه نیز جلوگیری به عمل آمد. دیاکو مانند هزاران ایرانی دیگر در آن روزها، جز آزادی، بهتر شدن شرایط زندگی، عدالت و بازگشت شکوه به ایران چیز دیگری نمی‌خواست. تنها سلاحش صدایش بود و تنها سرمایه‌اش جانش، که نیروهای سرکوب، هر دو را ناجوانمردانه از او گرفتند. پدر و مادر دیاکو در آن روزها در قشم حضور نداشتند. پدر دیاکو به عمل جراحی اضطراری نیاز داشت و آنها برای درمان او به تهران رفته بودند. زمانی که دیاکو کشته شد، آن‌ها حتی از حضور او در خیابان بی خبر بودند، با توجه به قطع ارتباطات در آن روزها آنها نمی‌دانستند چه بر سر پسرشان آمده است. بر اساس گزارش‌های منتشر شده، عده‌ای از روستای کانی‌رش برای پیگیری وضعیت او و تحویل پیکرش مراجعه کردند. سرانجام، روز یکشنبه ۲۱ دی، سه روز پس از کشته‌ شدن او، پیکرش تحویل داده شد. پیکر دیاکو محمدی، هم‌‌زمان با پیکر ریبین مرادی، جاویدنام دیگری از همین دیار، به ثلاث‌باباجانی منتقل شد و هر دو در آن‌جا به خاک سپرده شدند.