Majid Rezvanifar

Majid Rezvanifar had gone out to the streets with several friends to participate in the protests on the night of January 9. That evening, he was attacked by people in plain clothes in the vicinity of Langrud Governor's Square. According to the death certificate issued by the forensic medicine, the cause of death was "rupture of the heart and spleen due to stab wounds."

مجید رضوانی‌فر پدری سخت‌کوش بود؛ از آن آدم‌هایی که خستگی را پشت در خانه می‌گذاشتند تا نگرانی‌های زندگی به خانه راه پیدا نکند. تمام تلاشش این بود که سهم خانواده و فرزند دلبندش از زندگی، کمی آرام‌تر و روشن‌تر باشد. تا مقطع دیپلم درس خوانده بود و شغل آزاد داشت. مجید در سال ۱۴۰۱ نتوانسته بود چشم بر آن‌چه در خیابان‌ها و میان مردم می‌گذشت ببندد. وجدانش اجازه نمی‌داد سکوت، راه آسان‌تری برایش باشد. سه سال بعد، وقتی فشار زندگی بر دوش مردم سنگین‌تر شده بود، این درد را بیش از همیشه در اطراف خود می‌دید؛ در زندگی آدم‌هایی که برای گذراندن روزهایشان با دشواری دست‌وپنجه نرم می‌کردند. فکر قشر ضعیف جامعه رهایش نمی‌کرد و از شرایطی که مردم در آن گرفتار شده بودند، عمیقاً ناراضی بود. رنج مردم برای مجید فقط در سفره‌های کوچک‌تر و زندگی سخت‌تر خلاصه نمی‌شد؛ او فقدان آزادی را نیز بخشی از همین درد می‌دید. مجموع این نگرانی‌ها، حس انسان‌دوستی و مسئولیت اجتماعی، شامگاه ۱۹ دی او را به خیابان کشاند. آن شب، خانه می‌توانست امن‌ترین پناه او باشد؛ جایی که فرزندش چشم‌به‌راه بازگشت پدر بود. اما مجید از خانه بیرون زد. انگار نمی‌توانست میان آرامش خانه و آن‌چه بیرون از خانه بر مردم می‌گذشت، دیواری بکشد. خیابان را انتخاب کرد؛ شاید با این امید که روزی فرزند خودش و کودکان این سرزمین، زندگی را در فضایی آزادتر و انسانی‌تر تجربه کنند. میدان فرمانداری لنگرود، اما انگار آخرین جایی بود که قدم‌های مجید را به خود دید؛ آخرین خیابانی که رد پای مردی را در خود نگه داشت که سال‌ها برای چرخیدن چرخ زندگی خانواده‌اش دویده بود و آن شب، قدم‌هایش را برای آزادی، برای آینده‌ی مردم و برای پاسداشت تاریخی کهن به خیابان سپرده بود. اما پس از آن، برای همیشه خانه ماند و جای خالی مردی که قرار بود دوباره از در وارد شود. دو روز خانواده در تعلیق و انتظار ماندند؛ دو روز پر از اضطراب، فشار و پرسش‌هایی که پاسخی برایشان نبود. سرانجام، پس از دو روز، پیکر مجید به خانواده تحویل داده شد. اما این جنایت به همین‌جا ختم نشد؛ چراکه قاتلان مجید تلاش داشتند روایت قتل مجید را جعل کنند و مسئولیت کشته‌شدنش را بر دوش مردم عادی بگذارند و گفتند: ضربات چاقوی مردم باعث مرگ او شده است. اما وقتی خانواده پیکر فرزندشان را دیدند، با نشانه‌هایی روبه‌رو شدند که برای آنان معنای دیگری داشت. آثار ضربات چاقو و ساچمه بر بدن مجید دیده می‌شد؛ ساچمه‌هایی که سراسر پای او را پوشانده بود. آن لحظه دیگر هیچ روایتی نمی‌توانست جای آن‌چه را خانواده با چشم خود می‌دیدند بگیرد. وادی لنگرود شد خانه‌ی آخر مجید؛ جایی که پیکرش در دل خاک آرام گرفت، اما حتی سنگ مزارش هم از دخالت و فشار در امان نماند. نگذاشتند بر سنگی که قرار بود نشانی از زندگی او باشد، واژه‌ی ماندگار «جاویدنام» بنشیند؛ گویی می‌شد با پاک کردن یک واژه از سنگ، ردّ یک زندگی را هم از حافظه‌ی یک ملت پاک کرد. تلاش کردند روایت دیگری برای مجید بسازند؛ او را بسیجی معرفی کنند. اما روایت‌های تحمیلی، هرقدر هم تکرار شوند، جای حقیقت را نمی‌گیرند. در چهلم مجید، که هم‌زمان با چهلم جاویدنام پارسا ابیضی برگزار شد، مردم در وادی لنگرود خانواده‌ی مجید را تنها نگذاشتند. ایرانیان آزادی‌خواه، به‌ویژه خانواده‌ی سایر جاویدنامان اطراف لنگرود، با رها کردن کبوترهای سفید به همراه بادکنک‌های مشکی، روایت رسمی را نپذیرفتند و فریاد زدند: «قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» کمی بعد، صدای سرود ایران در میان جمع پیچید. آدم‌ها کنار هم ایستادند و با کف زدن، با آرمان‌های آزادی‌خواهی و ایران‌دوستی مجید عزیز پیمان مجدد بستند.