Nazanin Zahra Esmikhani

او یکی از جوانان قربانی اعتراضات سراسری دی‌ماه 1404 است .نامش در گزارش‌های حقوق بشری و رسانه‌های مستقل به‌صورت «نازنین‌زهرا اسمی‌خانی» گزارش شده است. او 18 ساله بوده و در جریان اعتراضات مردمی در شهر «محمدیه» استان قزوین، 19 دی ‌ماه 1404 هدف شلیک گلوله جنگی توسط نیروهای سرکوب قرار گرفت و جان خود را از دست داد. طبق گفته‌ی نزدیکان، گلوله به پشت سر او اصابت کرده است. پیکر او در روستای حصار خروان در قزوین به خاک سپرده شد. برخی گزارش‌ها اشاره کرده‌اند که خانواده او پس از دفن، تحت نظارت و رصد نیروهای…

او یکی از جوانان قربانی اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ است .نامش در گزارش‌های حقوق بشری و رسانه‌های مستقل به‌صورت «نازنین‌زهرا اسمی‌خانی» گزارش شده است. او ۱۸ ساله بوده و در جریان اعتراضات مردمی در شهر «محمدیه» استان قزوین، ۱۹ دی ‌ماه ۱۴۰۴  هدف شلیک گلوله جنگی توسط نیروهای سرکوب قرار گرفت و جان خود را از دست داد. طبق گفته‌ی نزدیکان، گلوله به پشت سر او اصابت کرده است. پیکر او در روستای حصار خروان در قزوین به خاک سپرده شد. برخی گزارش‌ها اشاره کرده‌اند که خانواده او پس از دفن، تحت نظارت و رصد نیروهای لباس‌شخصی و امنیتی قرار گرفته‌اند و حتی افرادی با معرفی خود به‌عنوان «خویشاوند» به خانه‌های خانواده‌های جان‌باختگان مراجعه کرده‌اند تا اطلاعات درباره‌ی مراسم‌ها و وضعیت آن‌ها جمع‌آوری کنند. در میان همه این روایت‌ها، یک تصویر بیش از همه در حافظه‌ها مانده است: ویدئویی که نازنین در آن کنار پدرش می‌رقصد؛ خنده‌ای روشن، حرکتی سبک، لحظه‌ای از زندگی پیش از تاریکی و ویدئوی دیگری، پس از مرگش؛ پدری که این‌بار بر مزار دخترش می‌رقصد. نه از سر شادی، که از سر سوگ. حرکتی که بیشتر به وداع می‌ماند؛ گویی می‌خواهد با همان زبان مشترکِ زندگی، با دخترش خداحافظی کند. رقص اول، روایت زندگی بود. رقص دوم، روایت فقدان. نازنین‌زهرا اسمی‌خانی در فهرست نام‌هایی قرار گرفت که در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ جان باختند؛ نام‌هایی که هر کدام داستانی دارند، خانواده‌ای دارند، و خلائی که پر نمی‌شود. آن‌چه باقی مانده، پرسش‌هایی است درباره چرایی و چگونگی آن روز؛ و خاطره دختری که در یک قاب می‌رقصد و در قاب دیگر، پدرش به‌جای او می‌چرخد، همچون شمعی که می‌سوزد، اما روشنایی‌اش در حافظه‌ها می‌ماند.