Saeed Shahgoli

سعید شهگلی، متولد ۲۵ آذر ۱۳۶۶، شهروندی کورد، اصالتاً اهل روستای حاجی‌آباد تویسرکان در استان همدان و ساکن سعیدآباد شهریار بود. ۳۸ سال داشت و پدرِ پسری ۱۲ ساله به نام بنیامین بود. نزدیکانش او را مردی صبور، آرام و مهربان می‌شناختند؛ ته‌تغاری خانه که خواهران و برادرانش بزرگ شدن او را دیده بودند، شیطنت‌های کودکی‌اش را به یاد داشتند و با گذشت سال‌ها، همچنان عزیز خانواده مانده بود. سعید و همسرش نزدیک به بیست سال از زندگی‌شان را در کنار یکدیگر گذراندند. از سال‌های نوجوانی یک‌دیگر را می‌شناختند و همراه هم بزرگ شدند، خانواده ساختند و بنیامین را به دنیا آوردند. همسرش بعدها نوشت که سعید فقط همسرش نبود؛ رفیق سال‌های نوجوانی و جوانی‌اش بود و کسی که در سخت‌ترین روزها می‌شد به او تکیه کرد. با آغاز اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ و فراخوان تجمع‌های ۱۸ و ۱۹ دی، سعید نیز مانند بسیاری از شهروندان برای اعتراض به خیابان رفت. شامگاه ۱۹ دی، در شلوغی و ازدحام جمعیت از همراهانش جدا افتاد. با نگرانی در خیابان‌ها به دنبال آن‌ها گشت و وقتی مطمئن شد در امان هستند، راه بازگشت را در پیش گرفت. در همین هنگام، هدف گلوله نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی قرار گرفت و گلوله به گلویش اصابت کرد. دوستانش تلاش کردند او را با خودروی خودش به بیمارستان برسانند، اما نیروهای سرکوبگر اجازه عبور ندادند. سعید پیش از رسیدن به مرکز درمانی، بر اثر خون‌ریزی جان باخت. روزهای بعد، هنگام شناسایی پیکرهای جان‌باختگان، برادران سعید در میان کاورهای سردخانه به دنبال او می‌گشتند. هربار که یکی از کاورها کنار زده می‌شد، با امیدی کوتاه و هراسی بزرگ به پیکر پیش رویشان چشم می‌دوختند و آرزو می‌کردند برادرشان نباشد. برای خانواده‌ای که شاهد بزرگ شدن سعید بودند و او را به صبوری، آرامش و مهربانی می‌شناختند، آن جست‌وجو از تلخ‌ترین لحظه‌های زندگی‌شان بود. سعید سرانجام در آرامستان سعیدآباد شهریار به خاک سپرده شد. در ویدئوهای به‌جامانده از روزهای پس از خاک‌سپاری، پدر و مادر سال‌خورده‌اش بارها بر مزار او دیده می‌شوند. پدر، با دست‌هایی که دیگر توان سال‌های جوانی را ندارند، روی سنگ مزار آب می‌ریزد و به‌سختی آن را می‌شوید. سپس کنار مزار می‌نشیند؛ پدر و مادر با سعید حرف می‌زنند، زیر لب زمزمه می‌کنند و اشک می‌ریزند؛ گویی گفت‌وگویشان با او هنوز تمام نشده است. مراسم چهلم سعید با حضور گسترده مردم بر سر مزارش برگزار شد. حاضران با سر دادن شعار «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده»، دست زدن و رها کردن بادکنک‌ها در آسمان، یاد او را گرامی داشتند. چند ماه بعد، بنیامین دوازده‌سالگی‌اش را بدون پدر پشت سر گذاشت. تولدی که قرار بود سعید برایش هدیه بخرد و در کنارش باشد، در غیاب او برگزار شد. از آن پس، با رسیدن روز تولد بنیامین، جای پدری خالی خواهد ماند که دیگر فرصتی نیافت بزرگ شدن پسرش را ببیند. جمهوری اسلامی با کشتن سعید، نه‌تنها پدر و مادری سال‌خورده را از پسری محروم کرد که قرار بود در روزهای پیری دست‌شان را بگیرد؛ بلکه بنیامین را نیز از پدری گرفت که باید در کنارش می‌ماند و بزرگ شدنش را تماشا می‌کرد.