Mehdi Abdoli

مهدی از کودکی زندگی را با تمام تلخی‌هایش در آغوش کشید. از دوازده‌سالگی روی پای خودش ایستاد، کار کرد، بارها شکست خورد و زخم برداشت، اما هرگز تسلیم نشد. همیشه از صفر شروع می‌کرد، از خاک بلند می‌شد و با دستان خالی‌اش آرزوهای بزرگ می‌ساخت. او با‌معرفت‌ترین، با‌مرام‌ترین و بی‌ریاترین جوانی بود که می‌توانستی بشناسی؛ پسری کم‌توقع که بیشترین محبت را به دیگران هدیه می‌داد. قلبش همیشه برای مادر، عشق و خانواده‌اش می‌تپید. او ستون خانه بود؛ تکیه‌گاهی مطمئن که در هر سختی، اطرافیانش به او تکیه می‌کردند. هوش سرشار، استعداد بی‌نهایت و اراده‌ای پولادین داشت و هر چه را که می‌خواست، به‌سرعت یاد می‌گرفت. ورزشکار و رزمی‌کاری حرفه‌ای با اخلاقی والا بود؛ عاشق طبیعت‌گردی و سفرهای ناگهانی، به‌ویژه به شیراز و گیلان. صدایی دلنشین و زیبا داشت و گاهی در جمع دوستان و برای دانش‌آموزانش آواز می‌خواند. همیشه فعال، پرشور و اثرگذار بود؛ جایی که مهدی حضور داشت، بعد از رفتنش غیبتش به شدت حس می‌شد. اما از همه این‌ها مهم‌تر، شجاعتش بود؛ شجاعتی که در رگ‌هایش جریان داشت و نمی‌شد آن را با کلمات توصیف کرد. آخرین روزها و آخرین شب... پنجشنبه ۱۸‌ دی، تا ساعت هفت شب کلاس خصوصی زبان داشت. خسته از کار، با پای پیاده به همراه پدرش که به دنبالش آمده بود به سمت خانه رفتند. شام را کنار هم خوردند. حدود ساعت نه بود؛ وقتی اینترنت قطع شد و تماس‌ها دیگر برقرار نمی‌شد، مهدی بلند شد که برود. مادرش التماس کرد امشب بیرون نرود چون خطرناک است. خودش هم قبلاً قول داده بود این بار به تظاهرات نرود، اما گفت: «دوستام اومدن پایین دم در، فقط همین اطراف خونه دور می‌زنیم، دورتر نمی‌ریم.» ولی قلب بی‌قرارش آرام نگرفت و رفت. در خیابان اصلی گوهردشت، وقتی جمعیت مثل سیل به راه افتاد، مهدی با همان شجاعت همیشگی، بدون ماسک و بدون لباس تیره، به خط مقدم رفت و وسط جمعیت با فریادهایی بلندتر خروشید. آن شب، با شلیک یک گلوله جنگی به پشت سرش، جاودانه شد. این تصمیم ناگهانی نبود... مهدی سال‌ها دغدغه این مملکت و مشکلاتش را داشت. به سیاست و تاریخ علاقه‌ای عمیق داشت؛ بسیار می‌خواند، تحلیل می‌کرد و شبانه‌روز در مورد وضعیت زندگی‌ حرف می‌زد. او زیر بار ظلم نمی‌رفت و حتی در محیط خفقان‌بار آموزش و پرورش، همیشه «خودش» بود. اگرچه در ابتدا با علاقه وارد حرفه معلمی نشده بود، اما خیلی زود معلوم شد این کار در خون اوست. دانش‌آموزانش را مجذوب می‌کرد و تأثیری عمیق رویشان می‌گذاشت؛ حتی چند روز قبل از آن شب، با آن‌ها فوتبال بازی کرده بود. حالا همان دانش‌آموزان می‌گویند: «راه استاد را ادامه می‌دهیم و نمی‌گذاریم خونش پایمال شود.» او بسیار پرتلاش بود، اما به اندازه زحماتش نتیجه نگرفته بود. حسرت آرزوهایی که تا ۲۵ سالگی برایشان برنامه‌ریزی کرده بود، هر روز بیشتر می‌شد. شرایط ناعادلانه کشور او را خسته کرده بود، اما این خستگی را به انگیزه تبدیل می‌کرد. مثل کوه استوار، هل‌دهنده و مشوق دیگران بود. از مرگ هراسی نداشت و معتقد بود شاید پس از آن سیاهی باشد، اما برای باورهایی که به آن‌ها ایمان داشت، از هیچ کاری دریغ نمی‌کرد. پخته‌تر از سنش بود؛ وقتی برای اولین بار او را می‌دیدی، سنش را خیلی بیشتر حدس می‌زدی. مهدی اگر می‌ماند، به قله‌های بسیار بلندی می‌رسید، اما او انتخاب کرد که جانش را فدای آزادی ما کند. حالا دیگر مَنِشِ مهدی درسی است برای همه‌ی ما، اشکی است در چشمان مادرش و امیدی است در قلب هر ایرانی که هنوز به فردا باور دارد. جاویدنام مهدی عبدلی معلمِ فداکار، پسرِ با معرفت، شجاعِ بی‌همتا، ستونِ شکسته‌ی ما… خونت هدر نرفت، نامت جاودان باد، راهت ادامه دارد…