Mohammadreza Zamini

Shot with a handgun by government security forces while attempting to protect his daughter who had been injured by pellet fire during protests in the Golshahr district of Karaj. Body was laid to rest on Tuesday, January 13, at Behesht Zahra Cemetery.

من در دی‌ماه به دنیا آمدم؛ در خانواده‌ای معمولی، با آرزوهایی که تفاوتی با آرزوهای میلیون‌ها ایرانی نداشت. کودکی‌ام میان امیدهای ساده گذشت؛ امید به اینکه بزرگ شوم، کار کنم، خانواده‌ای بسازم و زندگی آرامی داشته باشم. سال‌ها بعد، همان زندگی ساده را ساختم. در یک مغازه تلفن همراه خرید و فروش می‌کردم؛ شغلی که هر روز مرا با آدم‌های گوناگون روبه‌رو می‌کرد. پشت پیشخوان مغازه، گاهی پای درد دل مشتری‌ها می‌نشستم، از نگرانی‌ها و آرزوهایشان می‌شنیدم و می‌دیدم که چگونه فشار زندگی، آرام‌آرام لبخند را از چهره‌ی بسیاری از مردم گرفته است. به موسیقی و آواز خواندن علاقه داشتم. بزرگ‌ترین دلخوشی زندگی‌ام دخترم بود؛ دختری هفده‌ساله که هر بار به آینده‌اش فکر می‌کردم، برای ادامه‌ی زندگی انگیزه‌ی بیشتری پیدا می‌کردم. گاهی برایش آواز می‌خواندم؛ برای من، او صورتی داشت که ماه هم نداشت. آرزو داشتم در کشوری بزرگ شود که امنیت، آزادی و امید، چیزهای عادی باشند، نه آرزوهایی دور از دسترس. اما زمستان ۱۴۰۴، دیگر هیچ‌چیز عادی نبود. هر روز خبر بازداشت، زخمی‌شدن یا کشتار معترضان از شهرهای مختلف به گوش می‌رسید. خیابان‌ها پر از مردمی شده بود که می‌خواستند صدایشان شنیده شود. من هم مانند بسیاری دیگر، احساس می‌کردم نمی‌توان تنها نظاره‌گر بود. در همان روزها، در پی گسترش حمایت مردم از شاهزاده رضا پهلوی، فراخوانی از طرف او برای شب‌های هجدهم و نوزدهم دی‌ماه صادر شد. او از مردم خواسته بود رأس ساعت هشت شب، در خیابان‌ها و از خانه‌هایشان هم‌زمان شعار بدهند. من هم برای ایران آزاد و آینده‌ای که دخترم بتواند در آن بی‌ترس زندگی کند، به خیابان رفتم. هجدهم دی، مردم در گلشهر کرج با شعارهای «جاوید شاه» و «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده»، حمایتشان را از شاهزاده رضا پهلوی نشان داده بودند. جمعیت زیادی به خیابان آمده بود و با وجود خبرهایی از سرکوب شدید و حتی شلیک مستقیم به مردم در آن شب، شامگاه نوزدهم دی هم شاهد حضور مردم در خیابان بودیم. من هم با هیجان و قلبی پر از امید راهی گلشهر کرج شدم؛ خیابان‌هایی که آن شب آمیخته‌ای از امید، خشم و اضطراب را در خود جای داده بودند. مردم کنار هم ایستاده بودند؛ هر کس با انگیزه‌ای متفاوت، اما با خواسته‌ای مشترک برای آینده‌ای بهتر به خیابان آمده بود. آن شب هم آنچه انتظارمان را می‌کشید، گلوله بود. در میان ازدحام جمعیت، فردی بر اثر اصابت ساچمه مجروح شد. برای محافظت از او پیش رفتم و هدف شلیک مستقیم نیروهای حکومتی قرار گرفتم. گلوله‌ای که به بدنم نشست، فرصت بازگشت به خانه را از من گرفت. آن شب، شش روز پس از تولد چهل‌ویک‌سالگی‌ام، زندگی‌ام در همان خیابان، در یک شب زمستانی تیره به پایان رسید. پس از من، خانواده‌ای ماند که باید با جای خالی پدر کنار می‌آمد. دختری که دیگر صدای مرا نمی‌شنید و خانواده‌ای که ناچار شد سوگ عزیزش را در روزهایی آکنده از اندوه و فشار تحمل کند. چهار روز بعد، در بیست‌وسوم دی ۱۴۰۴، پیکرم را در بهشت‌زهرای تهران به خاک‌سپردند. مراسم خاک‌سپاری، پایان زندگی مردی بود که تنها آرزویش ساختن آینده‌ای امن‌تر برای خانواده و سرزمینش بود. چهل روز بعد، با وجود همه‌ی فشارها و خفقان، خانواده‌ام، دوستانم و جمعی از مردم کنار مزارم گرد هم آمدند تا یادم را گرامی بدارند..