Sahbasadat Rashtian

صهبا رشتیان، بیست‌وسه ساله، در خیابان بزرگمهر اصفهان، در دل خیزش مردمی، هدف گلولهٔ جنگی نیروهای امنیتی قرار گرفت. گلوله‌ای که از پهلوی راستش وارد شد و در لحظه‌ای هولناک، تمام رؤیاهایش را خاموش کرد. او دختری پر از شور زندگی و جاه‌طلبی بود. آرزو داشت روزی برای والت دیزنی کار کند و با خلاقیتش جهان را رنگ‌آمیزی نماید. داور فوتبال بود؛ در مسابقات استانی اصفهان قضاوت می‌کرد و در طرح‌های استعدادیابی تیم ملی نوجوانان حضور داشت. در دو‌و‌میدانی و آمادگی جسمانی نیز فعال بود و با مدرک لیسانس انیمیشن، همیشه…

صهبا رشتیان، بیست‌وسه ساله، در خیابان بزرگمهر اصفهان، در دل خیزش مردمی، هدف گلولهٔ جنگی نیروهای امنیتی قرار گرفت. گلوله‌ای که از پهلوی راستش وارد شد و در لحظه‌ای هولناک، تمام رؤیاهایش را خاموش کرد. او دختری پر از شور زندگی و جاه‌طلبی بود. آرزو داشت روزی برای والت دیزنی کار کند و با خلاقیتش جهان را رنگ‌آمیزی نماید. داور فوتبال بود؛ در مسابقات استانی اصفهان قضاوت می‌کرد و در طرح‌های استعدادیابی تیم ملی نوجوانان حضور داشت. در دو‌و‌میدانی و آمادگی جسمانی نیز فعال بود و با مدرک لیسانس انیمیشن، همیشه در حال طراحی آینده‌ای درخشان برای خود بود. صهبا عاشق زندگی بود؛ عاشق دویدن، عاشق عدالت، عاشق خلق کردن. آن شب جمعه نهم ژانویه، صهبا همراه مادر و خواهرش و حدود ده نفر دیگر از خانه بیرون زده بود. حتی شعار هم نمی‌دادند. ساعت هشت شب بود که به خیابان رسیدند. تنها ده دقیقه بعد، ساعت ۸:۱۰، تیراندازی بی‌رحمانه آغاز شد. صهبا هدف قرار گرفت. خواهرش خودش او را بلند کرد و تا بیمارستان همراهش ماند. وقتی او را روی تخت گذاشتند، تازه متوجه شد دستش غرق خون است. تیر به پهلوی راستش خورده و ریه‌اش را هدف گرفته بود. پزشکان خون را خارج کردند. صهبا هنوز آرام بود؛ دست خواهرش را فشرد و آخرین جمله‌اش را گفت: «نترس، خوبم.» سپس او را به اتاق احیا بردند و دیگر برنگشت. پیکر صهبا رشتیان در ۲۵ دی‌ماه در آرامستان باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد. اما خاک فقط جسم او را گرفت. رؤیاهایش، شجاعتش و امیدش همچنان در میان مردم زنده مانده است. صهبا نماد هزاران جوانی است که همه چیز را برای آزادی گذاشتند و خودشان به رؤیا تبدیل شدند. دختری که می‌خواست در جام جهانی فیفا داوری کند، حالا خودش در تاریخ این خیزش به نماد مقاومت جاودانه بدل شده. گلوله توانست جسمش را بزند، اما نتوانست رؤیاهای بزرگ او را برای همیشه دفن کند. خواهرش می‌گوید: صهبا پر از رؤیا بود. حالا خودش یک رؤیا شده؛ رؤیایی از آزادی، از عدالت و از زندگی‌ای که هیچ قدرتی نتواند آن را متوقف کند. نام صهبا رشتیان را بلند نگه دارید. داستانی از شجاعت، همدلی و امید که هرگز از حافظهٔ این سرزمین پاک نخواهد شد.