Somayeh Ghobadi Mahar

جاویدنام «سمیه قبادی» مادر 39 ساله‌ای بود که زندگی‌اش میان کار، خانه و مراقبت از خانواده می‌گذشت. او ساکن محله نازی‌آباد تهران و اصالتاً اهل اسدآباد همدان بود. سمیه مادر یک کودک بود و در یک کارگاه خیاطی کار می‌کرد تا زندگی خانواده‌اش را تأمین کند. بنا بر روایت‌های منتشرشده، شامگاه 18 دی‌ماه، حوالی ساعت 7 شب، هنگام بازگشت از محل کار به خانه، در جریان اعتراضات تهران هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر قرار گرفت و جان باخت. خانواده و نزدیکانش می‌گویند سمیه نه فعال سیاسی شناخته‌شده بود و نه درگیری‌ای…

جاویدنام «سمیه قبادی» مادر ۳۹ ساله‌ای بود که زندگی‌اش میان کار، خانه و مراقبت از خانواده می‌گذشت. او ساکن محله نازی‌آباد تهران و اصالتاً اهل اسدآباد همدان بود. سمیه مادر یک کودک بود و در یک کارگاه خیاطی کار می‌کرد تا زندگی خانواده‌اش را تأمین کند. بنا بر روایت‌های منتشرشده، شامگاه ۱۸ دی‌ماه، حوالی ساعت ۷ شب، هنگام بازگشت از محل کار به خانه، در جریان اعتراضات تهران هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر قرار گرفت و جان باخت. خانواده و نزدیکانش می‌گویند سمیه نه فعال سیاسی شناخته‌شده بود و نه درگیری‌ای با کسی داشت؛ زنی زحمتکش که هر روز برای تأمین زندگی خانواده‌اش کار می‌کرد و آن شب دیگر به خانه نرسید. خبر کشته‌شدن او خیلی زود در شبکه‌های اجتماعی و میان مردم نازی‌آباد و همدان منتشر شد و نامش در کنار دیگر جان‌باختگان اعتراضات قرار گرفت. در روایت‌هایی که از او منتشر شده، سمیه مادری مهربان و زنی سخت‌کوش توصیف شده است؛ مادری که کودکش پس از آن شب، دیگر هرگز او را ندید. بسیاری از واکنش‌ها به کشته‌شدن او بر همین نکته تأکید داشتند که زنی کارگر و مادر، تنها در مسیر بازگشت به خانه هدف گلوله قرار گرفت. مراسم چهلم سمیه قبادی در اسدآباد همدان برگزار شد؛ مراسمی که تنها یک یادبود ساده نبود و به صحنه‌ای اعتراضی تبدیل شد. ویدیوهای منتشرشده از این مراسم نشان می‌دهد جمعیت حاضر با خواندن سرود «ای ایران» و هم‌خوانی جمعی، یاد او را گرامی داشتند. فضای مراسم، آمیخته‌ای از سوگواری و اعتراض بود؛ جایی که خانواده، دوستان و مردم حاضر تلاش کردند نام و روایت زندگی سمیه قبادی را زنده نگه دارند و کشته‌شدن او را بخشی از سرکوب خونین معترضان بدانند.