Narges Elmi

جاویدنام نرگس علمی، دختری که سی‌سالگی‌اش را نه با تکرار روزمرگی، که با ساختن آینده‌ای متفاوت معنا کرده بود. نخبهٔ رشتهٔ ژنتیک؛ از آن آدم‌هایی که علم برایشان فقط یک مدرک نبود، یک مسیر بود، یک تعهد، یک جور ایمان به بهتر کردن جهان. سال‌ها درس خوانده بود، بی‌وقفه، بی‌ادعا، در مسیری که خیلی‌ها از نیمه برمی‌گردند. او اما مانده بود، جنگیده بود، و با تلاشی خستگی‌ناپذیر، کارشناسی ارشد ژنتیک را از دانشگاه تهران گرفته بود نه فقط با نمره، که با فهم، با عمق، با اشتیاقی که در چشم‌هایش می‌شد دید. نرگس از…

جاویدنام نرگس علمی، دختری که سی‌سالگی‌اش را نه با تکرار روزمرگی، که با ساختن آینده‌ای متفاوت معنا کرده بود. نخبهٔ رشتهٔ ژنتیک؛ از آن آدم‌هایی که علم برایشان فقط یک مدرک نبود، یک مسیر بود، یک تعهد، یک جور ایمان به بهتر کردن جهان. سال‌ها درس خوانده بود، بی‌وقفه، بی‌ادعا، در مسیری که خیلی‌ها از نیمه برمی‌گردند. او اما مانده بود، جنگیده بود، و با تلاشی خستگی‌ناپذیر، کارشناسی ارشد ژنتیک را از دانشگاه تهران گرفته بود نه فقط با نمره، که با فهم، با عمق، با اشتیاقی که در چشم‌هایش می‌شد دید. نرگس از آن‌هایی بود که آینده را جلوتر از زمان خودش می‌دید؛ که می‌دانست علم، می‌تواند زندگی‌ها را نجات دهد، می‌تواند امید بسازد، می‌تواند جهان را (حتی اگر اندک)جای بهتری کند. پذیرش دکترای یکی از دانشگاه‌های معتبر کانادا را گرفته بود؛ نه یک شانس ساده، که نتیجهٔ سال‌ها تلاش، پشتکار و شایستگی. چمدانش را بسته بود، نه فقط برای رفتن، که برای ادامه دادن رؤیایی که از سال‌ها پیش در دلش جوانه زده بود. اردیبهشت، قرار بود آغاز فصل تازه‌ای باشد. فصلی که در آن، نرگس در آزمایشگاه‌ها، میان سلول‌ها و رمزهای حیات، نامش را کنار کشف و دانایی بنویسد. اما شب، همیشه فقط شب نیست؛ گاهی تقدیر است که در تاریکی شلیک می‌شود. ساعت هشت‌ونیم شب، ۲۱ دی‌ماه ۱۴۰۴، خیابان دولت، چهارراه کاوه، در دل شهری که باید بستر زندگی باشد، گلوله‌ای آمد و مسیر نرگس را از آینده‌ای روشن به جاودانگی تغییر داد. او، در همان لحظه‌ای که می‌توانست فقط عبور کند، انتخاب کرده بود بایستد. آگاهانه، در میانهٔ میدان، در جایی که آدم‌ها دیگر فقط تماشاگر نیستند. در خودرویی کنار خواهرش، بی‌آن‌که بداند چند ثانیه بعد، تمام آن سال‌ها تلاش، تمام آن رؤیاها، تمام آن «می‌توانست‌ها» در یک لحظه متوقف خواهد شد. گلوله‌ای مستقیم، سمت راست سرش را نشانه گرفت و زندگی، در یک آن، معنایی دیگر پیدا کرد. نرگس، علم را تا انتها زیسته بود، اما در نهایت، خودش تبدیل شد به روایتی فراتر از علم؛ روایتی از انتخاب، از آگاهی، از ایستادن. پیکر نرگس، سه روز بعد، در میان انبوه جان‌باختگان کهریزک به آغوش خانواده بازگشت؛ سه روزی که برای یک خانواده، به اندازهٔ یک عمر گذشت. و بعد، در اهواز، در سکوتی سنگین و امنیتی، به خاک سپرده شد. بی‌هیاهو، بی‌آن‌که جهان آن‌طور که باید، برای از دست دادنش بایستد. اما بعضی رفتن‌ها، پایان نیست. نرگس نرفت، او فقط از یک زندگی شخصی، به یک حافظهٔ جمعی تبدیل شد. از دختری با چمدانی آمادهٔ سفر، به نامی که در ذهن‌ها می‌ماند، در دل‌ها تکرار می‌شود، و در هر روایت، دوباره زنده می‌شود. نرگس، رویایی بود که ناتمام ماند اما ناتمام‌ها، گاهی ماندگارترند.