Mohsen Arbabi

نام محسن اربابی، جوان ۲۰ ساله‌ی بلوچ، اهل شهر گُشت از توابع سراوان، در میان هیاهوی اخبار جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ قرار گرفت؛ اما وقتی جزئیات زندگی‌اش کنار هم قرار می‌گیرد، روشن می‌شود که او نماینده‌ی نسلی است که از دل محرومیت، تبعیض و فراموش‌شدگی برخاست تا فقط زندگی کند؛ نسلی که سهمش از این سرزمین، اغلب فقر بوده و گلوله. محسن، فرزند مولوی عبدالهادی اربابی، در گُشت سراوان، در استان سیستان و بلوچستان به دنیا آمد؛ منطقه‌ای که سال‌ها است نامش با محرومیت، بیکاری، توسعه‌نیافتگی و فشار امنیتی گره خورده است. بسیاری از جوانان بلوچ، برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای خانواده، ناچارند شهر و خانه را ترک کنند و برای کارگری به شهرهای دیگر بروند. محسن نیز یکی از همان جوان‌ها بود. او برای کار به کرج رفت؛ نه برای ساختن رؤیاهای بزرگ، بلکه برای داشتن یک زندگی معمولی، برای کمک‌خرج خانواده بودن، برای ادامه‌دادن. اما در دی‌ماه ۱۴۰۴، در روزهایی که خیابان‌های ایران بار دیگر صحنه‌ی اعتراضات مردمی شده بود، زندگی او در مسیری دیگر قرار گرفت. شامگاه پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور در خیابان‌ها، مردم در کرج نیز به اعتراض برخاستند. نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی با استفاده از سلاح جنگی به سوی معترضان شلیک کردند. محسن اربابی نیز در همان شب هدف گلوله قرار گرفت. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، گلوله‌ی جنگی به ناحیه‌ی سر او اصابت کرد و او به دست نیروهای حکومتی جمهوری اسلامی کشته شد؛ شلیکی مستقیم که جان جوانی بیست‌ساله را در خیابان گرفت، پیش از آن‌که حتی فرصت تجربه‌کردن بخش بزرگی از زندگی را پیدا کند. پس از سرکوب اعتراضات، خانواده‌ی محسن روزهایی را در بی‌خبری و اضطراب سپری کردند. خانواده‌اش در میان بیمارستان‌ها و خبرهای پراکنده، به دنبال نشانی از فرزندشان می‌گشتند؛ وضعیتی که در جریان اعتراضات بارها برای خانواده‌ی جان‌باختگان و بازداشت‌شدگان تکرار شده است. سرانجام، پیکر محسن در بیمارستان البرز کرج شناسایی شد؛ جایی که پایان جست‌وجوی خانواده، آغاز سوگواری‌شان شد. پیکر او چند روز بعد به بلوچستان منتقل و در ۲۳ دی‌ماه به خاک‌سپرده شد. ویدئوهای منتشرشده از مراسم خاک‌سپاری، جمعیتی سوگوار را نشان می‌دهد که در سکوتی سنگین، جوانی را بدرقه می‌کنند که برای کار از خانه رفته بود اما پیکرش بازگشت. تحویل پیکر نیز با سختی‌های فراوان همراه بود. از خانواده خواسته شد اعلام کنند که او عضو بسیج بوده است؛ ادعایی که خانواده نپذیرفتند و تأکید کردند محسن برای کارگری به کرج رفته بود. محسن اربابی تصویری از واقعیتی عمیق‌تر است؛ واقعیت جوانانی از محروم‌ترین مناطق ایران که برای بقا مهاجرت می‌کنند، بی‌صدا کار می‌کنند و در نهایت، در میانه‌ی خشونت حکومتی جان می‌بازند. او نه چهره‌ای مشهور بود و نه صاحب قدرت؛ جوانی بلوچ و کارگر بود که می‌خواست زندگی کند. اما نام او، پس از مرگ، به بخشی از حافظه‌ی جمعی اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ و انقلاب شیر‌و‌خورشید تبدیل شد؛ حافظه‌ای که با وجود سانسور، تهدید و سرکوب، همچنان نام کشته‌شدگان را حفظ می‌کند. محسن اربابی، فرزند بلوچستان، نشانه‌ی نسلی است که میان فقر، تبعیض و سرکوب، همچنان برای حق زیستن ایستاد.