Amir Mehdi Salgi

Amir Mehdi Solgi, 21, was killed by the armed forces of the Islamic Republic of Iran during the protests in "Mohammadshahr" in Karaj on Thursday, January 8, 2026. Amir Mehdi was targeted with a weapon in front of the "Mohammadshahr Police Station". He was a split-screen repairman. He had a brother. His body was found on Friday, January 9, in "Shariati" hospital. Amir Mehdi's body was buried on Monday, January 12, in "Imamzadeh Abdullah"

امیرمهدی سلگی، ششم بهمن ۱۳۸۳ به دنیا آمد؛ جوانی بیست‌ویک‌ساله از محمدشهر کرج که روزهایش را با کار و تلاش می‌گذراند و برای ساختن زندگی خودش قدم‌به‌قدم جلو می‌رفت. تعمیرات کولر گازی، پکیج و سیستم‌های اسپلیت کارش بود. از آن آدم‌هایی نبود که برای دیده‌شدن تلاش کنند. نزدیکانش او را آرام، متین و خوش‌اخلاق توصیف می‌کردند؛ پسری که حتی وقتی شرایط سخت می‌شد، لبخندش را از دست نمی‌داد. دوستانش از مهربانی و مرامش می‌گویند؛ از جوانی که اهل درگیری و هیاهو نبود، اما وقتی پای چیزی را که به آن باور داشت در میان می‌دید، عقب نمی‌کشید. شامگاه پنج‌شنبه، هجدهم دی ۱۴۰۴، امیرمهدی در محمدشهر، روبه‌روی کلانتری، میان جمعیت حاضر بود. آن شب، خیابان دیگر جای امنی نبود. گلوله‌ای از پشت سر به او اصابت کرد؛ گلوله‌ای جنگی که از پشت وارد شد و از گلویش بیرون آمد. همان‌جا، زندگی جوانی که هنوز بیست‌ویک سال بیشتر از آغازش نگذشته بود، متوقف شد. اما خانواده همان شب از مرگ او باخبر نشدند. روز بعد، جمعه ۱۹ دی، پیکر امیرمهدی در بیمارستان شریعتی پیدا شد و سرانجام به مادرش تحویل داده شد؛ مادری که باید به جای دیدن بازگشت پسرش از یک شب عادی، با پیکر او روبه‌رو می‌شد. امیرمهدی تنها یک برادر داشت. با رفتن او، خانه‌ای که او و برادرش در آن زندگی می‌کردند، از حضور او خالی شد. دوستانش از پسری حرف می‌زنند که آرام بود، اما بی‌تفاوت نه؛ خوش‌رفتار بود، اما بی‌جرئت نه. جوانی که کار می‌کرد، مهارتی داشت و برای آینده‌اش زحمت می‌کشید. آینده‌ای که قرار بود با دست‌های خودش ساخته شود؛ شاید مغازه‌ای بزرگ برای تعمیر کولر، راه‌اندازی پکیج، برگشتن به خانه و برنامه‌هایی که هنوز فرصت نکرده بود به آن‌ها برسد. از او جمله‌ای نیز به یادگار مانده؛ حرفی که بنا بر روایت نزدیکانش، پیش از رفتن گفته بود: «اگه امثال ماها نریم، هیچی عوض نمیشه…» بیست‌ودوم دی‌ماه، امیرمهدی را در امامزاده عبدالله به خاک سپردند؛ خاک‌سپاری‌ای که بنا بر روایت‌های منتشرشده، زیر فشارهای امنیتی انجام شد. آن روز، چند بیل خاک روی جوانی ریخته شد که هنوز زندگی‌اش به نیمه هم نرسیده بود. قرار بود سال‌های بعد، نامش نه روی سنگ مزار، که روی کارت دعوت عروسیش حک شود. اما از او اکنون، خانه‌ای مانده که جای یک نفر در آن همیشه خالی است؛ مادری که پسرش را به خاک سپرد، برادری که دیگر برادرش را ندارد، و دوستانی که هر بار از آن جوان آرام و خندان حرف می‌زنند، امیرمهدی را به یاد می‌آورند که یک شب از خیابان به خانه بازنگشت. امیرمهدی سلگی، ششم بهمن ۱۳۸۳ متولد شد. بیست‌ویک سال بعد، هجدهم دی ۱۴۰۴، در محمدشهر کرج، گلوله پایان راهش شد؛ راهی که خودش انتخاب کرده بود با این باور که اگر قرار است چیزی تغییر کند، گاهی باید کسی قدم اول را بردارد.