نەمر حمیدرضا حدادی شاندیز

حمیدرضا حدادی، جوان ۱۹ ساله اهل شاندیز، پر از رؤیاهای ناتمام بود. او مدیریت بازرگانی می‌خواند و بیشتر از هر چیز فوتبال را دوست داشت و با جدیت آن را دنبال می‌کرد. ورزش بخش جدایی‌ناپذیر زندگی‌اش بود؛ بدن‌سازی می‌کرد تا برای آینده‌ای که در ذهنش ساخته بود، آماده‌تر باشد. در کنار ورزش، گیتار می‌نواخت و ساعت‌های زیادی را صرف یادگیری تعمیرات تلفن‌همراه می‌کرد. آرزو داشت روزی مغازه خودش را راه بیندازد و از راه کاری که به آن علاقه داشت، زندگی مستقلی برای خود بسازد. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، حمیدرضا تنها حدود نیم‌ساعت در میان جمعیت معترضان حضور داشت که از پشت هدف شلیک نیروهای حکومتی قرار گرفت. گلوله به ریه او اصابت کرد و اطرافیانش، در حالی که هنوز امید داشتند بتوانند جانش را نجات دهند، او را به درمانگاه شاندیز رساندند. اما آن‌جا، به‌جای آغاز درمان، با درهای بسته روبه‌رو شدند. به گفته نزدیکان حمیدرضا، به کادر درمان دستور داده شده بود که به مجروحانی که بر اثر شلیک گلوله زخمی شده‌اند، خدمات پزشکی ارائه نکنند. حمیدرضا همان‌جا، در حالی که هر لحظه خون بیشتری از دست می‌داد، بدون آن‌که تحت درمان قرار گیرد، روی تخت درمانگاه رها شد. دقایق یکی پس از دیگری گذشت و امید به زنده ماندنش کمتر و کمتر شد، تا سرانجام بر اثر خون‌ریزی شدید و نرسیدن کمک پزشکی، جانش را از دست داد؛ مرگی که نزدیکانش معتقدند می‌شد از آن جلوگیری کرد. پس از جان‌باختن او، مأموران حکومتی پیکرش را از اختیار خانواده خارج کردند. سپس بدون رضایت آنان، برایش گواهی «شهید» صادر کردند و او را بسیجی معرفی کردند؛ روایتی که هیچ نسبتی با حقیقت زندگی و مرگ حمیدرضا نداشت. اندکی بعد، بدون اطلاع و رضایت خانواده، مراسمی نیز در یکی از مساجد برای او برگزار شد. خانواده حمیدرضا در آن مراسم حضور نیافتند و بعدها این روایت حکومتی را به‌صراحت تکذیب کردند. آن‌ها، با وجود فشارهای شدید امنیتی، بر حقیقتی که خود شاهد پیامدهایش بودند ایستادند؛ این‌که فرزندشان نه «شهید» حکومت، بلکه جوانی بود که در جریان اعتراضات، با شلیک نیروهای حکومتی زخمی شد، از حق درمان محروم ماند و بر اثر همان محرومیت و خون‌ریزی جان باخت. با وجود همه فشارها و تلاش‌ها برای تحریف حقیقت، خانواده حمیدرضا یاد و نام او را زنده نگه داشتند. آن‌ها تولد ۱۹ سالگی‌اش را با مراسمی سرشار از عشق بر مزارش در بهشت شاندیز برگزار کردند و چهلم او نیز در همان‌جا، کنار آرامگاهش، با حضور دوستدارانش برگزار شد. امروز در بهشت شاندیز، جایی که حمیدرضا در کنار دیگر جان‌باختگان همان روزها آرام گرفته است، تابلوهایی با نام و تصویر جاویدنام‌های آن منطقه نصب شده؛ نشانه‌هایی که یاد آنان را در کنار یک‌دیگر زنده نگه داشته و به روایت خاموش نسلی تبدیل شده است که جان خود را در راه آزادی از دست داد. حمیدرضا تنها ۱۹ سال داشت؛ جوانی که می‌خواست در زمین فوتبال بدرخشد، با نوای گیتارش آرام بگیرد و روزی پشت پیشخوان مغازه‌ای که با دست‌های خودش ساخته بود بایستد. اما همه آن رؤیاها در شامگاه ۱۸ دی‌ماه، پیش از آن‌که فرصتی برای زندگی پیدا کنند، ناتمام ماندند.