نەمر مهدی رسولی

این جمله شاید غم‌بارترین نغمه‌ی واپسین رفتگانی است که مرگ را کامل زندگی کردند، قبل از آن‌که بر تن‌شان بنشیند. این آواز واپسین در ساعت پانزده دوازدهم اردیبهشت، روی صدای مهدی لرزید. صدایش انگار فرسنگ‌ها دورتر از خانه به گوش می‌رسید. همین جمله‌‌ی کوتاهی که از پشت دیوارهای وکیل‌آباد به بیرون می‌رسید؛ مثل تکه‌‌ی زندگی‌ای بود که پیش از رسیدن به خانه، در راه مانده باشد. مهدی فقط همین را گفته بود؛ اما پشت همین چند واژه درد سنگین پرونده‌ای بود که برایش نوشته بودند: ارتباط با موساد، هدایت اغتشاش و مرگ حمیدرضا یوسف‌نژاد؛ مردی که تصویرش از میان جمعیت اعتراض‌های دی‌ماه بیرون کشیدند و مرگش را به نام مهدی گره زدند. او بیست‌وپنج سال داشت؛ جوانی از طبرسی مشهد که هجدهم و نوزدهم دی‌ماه، میان التهاب خیابان‌ها، بازداشت شد. گفتند در ویدیویی از درگیری با یک بسیجی، او را شناسایی کرده‌اند؛ بعد نامش را کنار دو نفر دیگر گذاشتند و از آن تصویر، اتهامی ساختند که قرار بود تمام روایت مهدی باشد اما مهدی برای نزدیکانش روایت دیگری داشت. می‌گفت اعتراف‌هایش زیر شکنجه گرفته شده؛ گویی در آن پرونده، تنِ او را به جای زبانش نشانده بودند و از زخم‌هایش سند ساخته بودند. نهادهای امنیتی به خانواده وعده‌ای دادند: «اگر سکوت کنید، شاید حکم عوض شود.» خانواده سکوت کرد؛ ماه‌ها، آن‌قدر که نام مهدی رسولی حتی به گوش نهادهای حقوق بشری هم نرسید. سکوتی که قرار بود فرصتی برای نجات باشد، کم‌کم همه‌چیز را در خود فرو برد. سحرگاه سیزدهم اردیبهشت ۱۴۰۵، حکم اجرا شد. مهدی رسولی، محمدرضا میری، بیست‌ویک‌ساله و ابراهیم دولت‌آبادی؛ سه جوان در یک صبح، در یک زندان. خانواده‌ها ساعتی بعد از اجرای حکم باخبر شدند و نزدیک ساعت ده، پیکرها را تحویل گرفتند. مهدی پیش از رفتن، فقط یک جمله برای خانه گذاشت: جمله‌ای کوتاه که از پشت دیوارهای وکیل‌آباد گذشت و به گوش خانواده رسید؛ اما دیگر چیزی از آن‌سوی دیوارها برنگشت. نه روایتی از آن‌چه بر او گذشت، نه فرصتی برای آن‌که از خودش بگوید، آن‌چه از مهدی ماند، پیکری بود که زیر خاک روستایی نزدیک کاشمر آرام گرفت و مادری که آخرین جمله‌ی پسرش را با خود به خانه برد. از آن همه روز و ماه، پسری ماند که دیگر برنمی‌گشت و جمله‌ای کوتاه که معنای رفتنش را تازه بعدتر فهمید. برای مهدی، همه‌چیز در سیزدهم اردیبهشت تمام شد؛ اما آن‌چه بر کاغذهای پرونده باقی ماند، تمام حقیقت زندگی او نبود. بیست‌وپنج سال زندگی، چند ماه انتظار و آن‌چه بر تنش گذشت، در چند اتهام و چند سطر جمع شد. مهدی به خاک سپرده شد، اما آن‌چه از او باقی ماند، پرسشی بود که دیگر خودش فرصت پاسخ‌دادن به آن را نداشت.