Mohammad Amin Beyglari

19-year-old computer science student sentenced to death by Branch 15 of Tehran Revolutionary Court under Judge Salvati. Arrested on January 8, 2026 in Damavand Street area of Tehran while returning from work at a men's barbershop where he worked to support his living and study expenses. He is an only child who had previously lost his mother. Denied access to chosen lawyer and effective defense. Currently held in Tehran's Greater Prison (Evin). State media broadcast edited forced confessions obtained under torture. Case transferred from Branch 3 to Branch 15 of Revolutionary Court, initial verdict sent to Supreme Court for review.

گاهی آینده‌ای که تازه در ذهن جوانه زده، مجال ادامه پیدا نمی‌کند. محمدامین بیگلری نوزده سال داشت؛ سنی که معمولاً آدم‌ها دانشگاه، کار و زندگی را با امیدهای ساده و دست‌یافتنی تصور می‌کنند. اما برای او، این رؤیاها در سحرگاه شانزدهم فروردین ۱۴۰۵ ناتمام ماند. محمدامین بیگلری، دانشجوی ۱۹ ساله‌ی رشته‌ی کامپیوتر، در یک مغازه‌ی پیرایش مشغول به کار بود، اهل فارس و ساکن تهران، که در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بازداشت شد. او همراه چند نفر دیگر با اتهام حمله به یک مرکز بسیج روبه‌رو شد. از همان روزهای نخست، امکان انتخاب وکیل برای او و دیگر متهمان فراهم نشد و روند رسیدگی به پرونده در دادگاهی انجام گرفت که پیش‌تر نیز احکام آن بارها با انتقاد نهادهای حقوق بشری مواجه شده بود. پرونده‌ی محمدامین در شعبه‌ای به ریاست ابوالقاسم صلواتی بررسی شد؛ قاضی‌ای که نامش در سال‌های گذشته با صدور احکام سنگین برای متهمان پرونده‌های امنیتی و سیاسی گره خورده است. رسیدگی به پرونده با سرعت انجام شد و تنها چند هفته پس از آغاز روند دادرسی، حکم اعدام برای او صادر شد. در ماه‌های بعد، خانواده‌ی محمدامین هر راهی را برای متوقف کردن این حکم آزمودند. از مراجعه‌های مکرر و درخواست‌های رسمی گرفته تا پیگیری‌های حقوقی، اما هیچ‌یک به نتیجه نرسید. تماس‌های محدود و بی‌خبری از وضعیت دقیق او، انتظار را برای خانواده‌اش هر روز سنگین‌تر می‌کرد. در روزهای پایانی، محمدامین را بدون اطلاع قبلی به بند انفرادی زندان قزل‌حصار منتقل کردند. خانواده‌اش از آخرین ملاقات نیز محروم ماندند و تنها از طریق خبرهای کوتاه و غیرمستقیم می‌فهمیدند که عزیزشان آخرین روزهای زندگی را چگونه پشت سر می‌گذاشت. اندکی پیش از اجرای حکم، فعالان مدنی، وکلا و سازمان‌های حقوق بشری بارها خواستار توقف اعدام او شدند. در این درخواست‌ها، بر نبود دسترسی به وکیل، روند رسیدگی و سرعت صدور حکم تأکید شده بود. با وجود همه‌ی این تلاش‌ها، سحرگاه شانزدهم فروردین ۱۴۰۵، حکم اعدام محمدامین بیگلری اجرا شد؛ جوانی که هنوز تنها نوزده سال از زندگی‌اش گذشته بود و آینده‌ای که تازه در برابرش گشوده شده بود، برای همیشه ناتمام ماند. پنج روز پس از اجرای حکم، در حالی که خانواده‌ی محمدامین بیگلری هنوز چشم‌انتظار بازگشت پیکر او بودند، «دادبان»، مرکز مشاوره و آموزش حقوقی ویژه‌ی کنشگران، اعلام کرد که تا آن زمان پیکر محمدامین و شاهین واحدپرست کلور به خانواده‌هایشان تحویل داده نشده است. روز اول اردیبهشت نیز ایران اینترنشنال، بر اساس اطلاعات دریافتی، گزارش داد که مأموران امنیتی، پیکر محمدامین بیگلری و شاهین واحدپرست کلور را به‌صورت مخفیانه دفن کرده و محل دفن آن‌ها را به خانواده‌هایشان اطلاع نداده‌اند؛ پایانی خاموش و دور از آنچه حق هر انسانی است: وداع با عزیزی که از دست رفته است.