Akbar Mazleghani

War veteran of the 8-year war (Iran-Iraq War) who was killed by the Islamic Republic. Had told his daughter in 1401 (2022) to be careful because due to their difficult family situation, if they were killed, no hashtags would be made for them

من متولد ۱۳۴۳ هستم؛ از نسلی که جوانی‌اش زودتر از آنچه باید، با صداهایی آشنا شد که قرار نبود بخشی از زندگی یک جوان باشند. سال‌هایی که برای خیلی‌ها باید با ساختن آینده می‌گذشت، برای من با مجروحیت، بیمارستان و روزهایی گره خورد که با مرگ فاصله‌ی زیادی نداشت. چند بار مجروح شدم. یکی از آن دفعات، ضربه‌ای جدی به سرم وارد شد و برای چند هفته در بیهوشی ماندم. از آن روزها چیزی برای تعریف کردن ندارم؛ فقط همین را می‌دانم که مدت زیادی از زندگی‌ام در حالتی گذشت که دیگران منتظر بازگشتم بودند و من برگشتم. چشم باز کردم و دوباره زندگی از جایی ادامه پیدا کرد که برای مدتی متوقف شده بود. همه‌چیز اما به حالت قبل برنگشت. تعدادی از ترکش‌ها در تنم ماندند؛ تکه‌های کوچکی از گذشته که پزشکان نتوانسته بودند همه‌ی آن‌ها را بیرون بیاورند. با همان‌ها بلند شدم، راه رفتم و وارد سال‌های بعد زندگی شدم. نمی‌خواستم تمام آنچه از من باقی می‌ماند، خاطره‌ی روزهای سخت جوانی باشد. دیپلم گرفتم و بعد به کار آزاد روی آوردم. استقلال در کار را ترجیح می‌دادم و نمی‌خواستم زندگی‌ام به شغل دولتی وابسته باشد. بخش بزرگی از عمرم در محمدشهر کرج گذشت؛ جایی که کم‌کم از یک نام روی نقشه، به محل زندگی‌ام تبدیل شد. همان‌جا کار کردم، خانه داشتم و روزهای معمولی زندگی را پشت سر گذاشتم؛ روزهایی که شاید در ظاهر اتفاق بزرگی در آن‌ها نمی‌افتاد، اما بخش اصلی یک عمر را می‌ساختند. خانواده برایم اهمیت داشت. تلاش می‌کردم شرایط زندگی‌شان بهتر باشد و آنچه از دستم برمی‌آمد برای آسایششان انجام بدهم. کسانی که مرا می‌شناختند، از کمک کردنم به دیگران هم گفته‌اند. این‌ها چیزهایی نیستند که معمولاً در پرونده‌ای نوشته شوند. کسی ثبت نمی‌کند یک نفر چند بار دست دیگری را گرفته یا چه وقت بی‌سروصدا کاری برای کسی انجام داده است. چنین چیزهایی فقط در حافظه‌ی آدم‌ها می‌مانند. سفر را هم دوست داشتم. هر وقت فرصتی پیش می‌آمد، از کار و روزمرگی فاصله می‌گرفتم و همراه خانواده راهی می‌شدم. مقصد هر جا که بود، چند روز بیرون آمدن از تکرار زندگی برایم ارزش داشت. عمر فقط، کار کردن و حساب کردن خرج ماه نباید باشد؛ گاهی باید راه افتاد، جایی تازه را دید و چند خاطره‌ی دیگر ساخت. زمان آرام‌آرام کار خودش را کرد، موهای سیاه سفید شدند، ریشم جوگندمی شد و صورتم شکل مردی را گرفت که سال‌های زیادی پشت سر گذاشته است. آن جوانی که روزی هفته‌ها در بیهوشی مانده بود، حالا به شصت‌ویک‌سالگی رسیده بود. در یکی از عکس‌هایی که از من مانده، مستقیم به دوربین نگاه می‌کنم. ریش کوتاه جوگندمی دارم و لبخندم آن‌قدر کم‌رنگ است که بیشتر شبیه آرام شدن گوشه‌ی لب‌هاست. آن لحظه، فقط یک عکس معمولی بود؛ یکی از همان تصویرهایی که آدم می‌گیرد و کنار بقیه‌ی عکس‌ها نگه می‌دارد. بعد هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ رسید. در جریان اعتراضات بودم که تیراندازی شد و گلوله از پشت به ناحیه‌ی سرم اصابت کرد. سال‌ها پیش، از یک جراحت سنگین جان سالم به در برده بودم. هفته‌ها بیهوشی را پشت سر گذاشته و دوباره به زندگی برگشته بودم. این بار اما بازگشتی در کار نبود. شصت‌ویک‌سالگی آخرین سن من شد. روایت زندگی‌ام بعد از آن روز با آنچه بر خانواده‌ام گذشت ادامه پیدا می‌کند. تحویل پیکرم به‌آسانی انجام نشد و امکان برگزاری مراسمی که برای وداع با من در نظر گرفته شده بود، فراهم نشد. سرانجام مرا در آرامستان بهشت فاطمه‌ی کرج به خاک سپردند. آن تکه‌های فلزی قدیمی هم با من رفتند. چند دهه در تنم مانده بودند؛ از جوانی تا زمانی که موهایم سفید شد. با من از بیمارستان بیرون آمده بودند، در سال‌های کار و زندگی همراهم بودند، در سفرها و روزهای عادی حضور داشتند و در پایان نیز از من جدا نشدند. اما اگر قرار باشد زندگی من جایی ثبت شود، نمی‌خواهم همه‌چیز میان همان چند حادثه خلاصه شود. میان روزی که در جوانی مجروح شدم و روزی که در شصت‌ویک‌سالگی جان باختم، بیش از چهار دهه فاصله بود. چهار دهه‌ای که در آن زندگی کردم، کار کردم، خانه و خانواده داشتم، سفر رفتم، پیر شدم و آدم‌هایی وارد زندگی‌ام شدند که مرا با خاطرات خودشان به یاد می‌آورند. بیشتر عمر من نه در بیمارستان گذشت و نه در لحظه‌ی تیراندازی؛ در همان روزهای معمولی‌ای گذشت که معمولاً هیچ‌کس درباره‌شان خبری نمی‌نویسد. وقتی کسی در یک رویداد خشونت‌بار جان می‌بازد، لحظه‌ی مرگش خیلی زود، تمام داستان را اشغال می‌کند. نامش کنار یک تاریخ و چند خط درباره‌ی نحوه‌ی جان‌باختنش قرار می‌گیرد و باقی زندگی آرام‌آرام پشت همان چند جمله پنهان می‌شود. اما زندگی من از هجدهم دی شروع نشد. پیش از آن روز، شصت‌ویک سال گذشته بود. سال‌هایی که بخشی از آن‌ها دشوار بود و بخشی کاملاً معمولی؛ سال‌هایی با کار، مسئولیت، خانواده، سفر و آدم‌هایی که مرا نه به‌عنوان نامی در یک فهرست، بلکه به‌عنوان کسی از زندگی خودشان می‌شناختند. نام من اکبر مزلقانی است، متولد ۱۳۴۳، ساکن محمدشهر کرج. در هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در ۶۱‌سالگی، در جریان تیراندازی جان باختم و در بهشت فاطمه‌ی کرج به خاک سپرده شدم. آنچه از سال‌های دور در تنم مانده بود، همراه من زیر خاک رفت. اما آنچه میان آغاز و پایان زندگی‌ام گذشته بود، بسیار بیشتر از چند تکه فلز و یک گلوله بود، یک عمر بود.