Ali Molla-Aghaei Rouzbahani

Shot with war bullets by government forces in Tehranpars district of Tehran. Originally from Borujerd, born 1366 Persian calendar. Killed by direct gunfire from Islamic Republic suppression forces, demonstrating the use of war weapons against unarmed people during bloody suppression of popular protests.

جاویدنام علی ملاآقایی روزبهانی؛ که آخرین جملهٔ زندگی‌اش این بود: فقط آزادی ایران را می‌خواهم جان باختن علی ملاآقایی روزبهانی 38 ساله در ایران تهران هفت حوض توسط سپهر تاریخ تولد: ۱۳۶۶/۰۹/۲۵ تاریخ روی دادن روایت: ۱۴۰۴/۱۰/۱۸ تاریخ نگارش: ۱۴۰۵/۰۴/۰۵ هفت حوض, تهران, ایران ذخیره تصویر علی ملاآقایی روزبهانی در ۲۵ آذر ۱۳۶۶ در شهر بروجرد چشم به جهان گشود. او تنها پسر خانواده بود و در محله تهرانپارس تهران زندگی می‌کرد. شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، علی نیز همچون بسیاری از شهروندان برای همراهی با اعتراضات مردمی راهی خیابان شد. او در محله هفت‌حوض تهران با شلیک گلوله جنگی مأموران جنایت‌کار جمهوری اسلامی به قتل رسید. خانواده‌اش در نخستین لحظات تصور می‌کردند که او با گلوله ساچمه‌ای زخمی شده است. اما تلاش برای خارج کردن گلوله بی‌نتیجه ماند و خونریزی شدید، شرایط او را بحرانی کرد. علی را به یک کلینیک رساندند، اما تلاش پزشکان نیز نتیجه‌ای نداشت و او همان‌جا جان سپرد. به توصیه برخی از پرستاران، خانواده پیش از رسیدن نیروهای حکومتی، پیکر او را از مرکز درمانی خارج کردند. نگرانی از ربوده شدن یا مصادره پیکر توسط مأموران، آن‌ها را ناچار ساخت تا عزیزشان را بدون آنکه فرصت شست‌وشو یا تعویض لباس‌هایش را داشته باشند، با همان لباس‌های خونینِ زمان جان‌باختن به خاک بسپارند؛ تصمیمی تلخ که به ناچار گرفته شد. علی از جمله جاویدنامانی بود که پیکرش پس از انتقال به بیمارستان الغدیر تهران، در محوطه و کوچه پشتی بیمارستان الغدیر رها شده بود. پیکر بی‌جان او در پتویی قهوه‌ای‌رنگ آرام گرفته بود. در شب‌های ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، ده‌ها پیکر جان‌باخته در راهروها، حیاط و انباری‌های این مرکز درمانی انباشته شده بودند و برخی از آنان، پیچیده در پتو، روی زمین رها شده بودند. اصالت تصاویر منتشرشده از این صحنه‌ها بعدها توسط حسین کرمانپور، رئیس مرکز روابط عمومی و اطلاع‌رسانی وزارت بهداشت، تأیید شد. او اعلام کرد که در آن دو شب، حدود ۱۵۰ مجروح و پیکر ۳۶ جان‌باخته به بیمارستان الغدیر منتقل شده بودند، در حالی که سردخانه بیمارستان تنها ظرفیت نگهداری پنج پیکر را داشته است. اما شاید ماندگارترین بخش روایت زندگی علی، واپسین جمله‌ای باشد که پیش از خاموش شدن صدایش بر زبان آورد. در آخرین لحظات زندگی از او پرسیدند: چیزی می‌خواهی؟ پاسخ علی کوتاه بود، اما به بلندای آرزوی یک ملت: «فقط آزادی ایران را می‌خواهم.»