Negar Ajam

جاویدنام نگار عجم، متولد ۱۸ مرداد ۱۳۷۷، ۲۷ ساله، اهل گناباد و دانش‌آموخته رشته حقوق بود. دختری که آینده‌اش را در سایه قانون، عدالت، آزادی و کرامت انسان می‌دید و باور داشت جامعه‌ای آزاد، تنها با حاکمیت قانون معنا پیدا می‌کند. نگار در بیست‌سالگی ازدواج کرده بود و خانواده‌اش خود را برای برگزاری مراسم عروسی در نوروز ۱۴۰۵ آماده می‌کردند. اما شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، هنگامی که برای همراهی با معترضان به خیابان‌های مشهد رفت، سرنوشت دیگری در انتظارش بود. در میان دود گاز اشک‌آور و آشوب خیابان‌ها از دوستانش جدا شد. برای آن‌که خانواده‌اش را از وضعیت خود باخبر کند، از راننده‌ای درخواست کرد تلفنش را در اختیارش بگذارد، اما تماسش هرگز به مقصد نرسید. خانواده و دوستانش از همان شب، بی‌وقفه بیمارستان‌ها و مراکز درمانی را جست‌وجو کردند. هربار به آن‌ها گفته می‌شد که نگار زنده است و همین امید، جست‌وجویشان را ادامه می‌داد؛ اما ظهر ۲۰ دی‌ماه، انتظارشان در پزشکی قانونی بهشت رضوان مشهد پایان یافت؛ جایی که پیکر بی‌جان او را یافتند. بر پایه گزارش‌ها، نگار در جریان اعتراضات مشهد، هنگام سر دادن شعار «مرگ بر دیکتاتور، زنده باد آزادی»، با اصابت گلوله جنگی از پشت سر و ناحیه کمر جان باخت. دختری که آرزو داشت قانون پناه مردم باشد، خود قربانی بی‌قانونی شد و زندگی‌اش در ۲۷ سالگی ناتمام ماند. پیکر نگار در آرامستان روستای زیبد، شهرستان گناباد، به خاک‌سپاری شد. چهلم او در ۲۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۴، در همان روستا برگزار شد؛ مراسمی که حاضران در آن، ترانه «رویایی دارم» را هم‌صدا خواندند و با زمزمه «من رویایی دارم، از جنس آزادی»، یاد نگار و آرمانی را که برای آن جان باخت، گرامی داشتند. بر سنگ مزار او، در کنار نام جاویدنام حسین عجم، یاد دو خویشاوند برای همیشه در کنار یک‌دیگر ماندگار شده است.