Milad Moazzami Goodarzi

Army commando from Khorramabad who went to protest in civilian clothes with his commander. Both were shot with jungle bullets and killed. Family was contacted 48 hours later. Father is retired army personnel. When father arrived at Kerman morgue, he saw about 12 young men and women left in corner to die. Father protested they were still alive and should be helped, but was told to either shut up and take his son's body or leave. Father believes if they had reached Milad in time, he would have survived and that he died suffering. Father was pressured to say his son died defending the government.

بعد از اتفاقات ۱۸ و ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، تعداد زیادی از هم‌وطنان ایرانی‌ام را شناخته‌ام که هرگز فکر نمی‌کردم آن‌ها را بشناسم و یا اصلاً نیازی به شناختن فردی، صرفاً به‌خاطر ایرانی بودنش، باشد. اما آن‌چه در آن روزها رخ داد، نام و سرگذشت بسیاری از آن‌ها را پیش روی ما قرار داد. میلاد معظمی گودرزی، ۲۸ ساله و اهل خرم‌آبادِ چهارمحال و بختیاری را با گذر از دی‌ماه سرخ ۱۴۰۴ شناختم. اولین‌بار که اسمش را شنیدم، دقیقاً کنار همان جمله‌ی اول روایت بود. کنجکاو بودم بدانم او کیست که از درون نیروهای ارتش جمهوری اسلامی، با این اطمینان حرف می‌زند؛ ارتشی که طی سال‌های گذشته، در ساختار جمهوری اسلامی با محدودیت‌ها و فضای امنیتی گسترده‌ای روبه‌رو بوده است. فضای امنیتی حاکم بر ارگان‌های نظامی، بیان علنی چنین مواضعی را با خطر و پیامدهای جدی همراه می‌کرد. در پی یافتن حقیقت شروع به کنکاش کردم. در هر جایی که می‌توانست به آگاهی بیشتر من درباره‌ی او و حقیقت کمک کند چنگ زدم و از میان تمام یافته‌هایم، تصویر جوان ۲۸ ساله‌ای شکل گرفت که شواهد موجود از پایبندی او به وظیفه، میهن و هم‌وطنانش حکایت داشت؛ کسی که ارتش را صرفاً برای علاقه‌ی شخصی یا ماجراجویی‌های منحصربه‌فرد انتخاب نکرده بود. او به دفاع از میهنش و هم‌وطنانش در مقابل هر دشمنی باور داشت و به پای آن قسمی که خورده بود ایستاد. او جانش را فدا کرد. با شروع اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ و بعد از فراخوان شاهزاده برای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، او آخرین جمله‌ی خود را در میان افرادی که می‌شناخت گفت و برای حمایت از مردم و وفاداری به همان باوری که از آن سخن گفته بود، به خیابان رفت. او ۱۸ دی‌ماه به جمع معترضان کرمانی پیوست و در همان شب با شلیک چهار گلوله‌ی جنگی در محلی نزدیک میدان آزادی کشته شد. براساس اخبار منتشرشده در منابع معتبر، شلیک به او از سمت مجسمه‌ی قاسم سلیمانی واقع در شهر کرمان صورت گرفت و همان‌جا بر خاک افتاد. همان خاکی که دفاع از آن بخشی از سوگند و وظیفه‌ی نظامی او بود و در دوره‌های مختلف تاریخ ایران، برای دفاع از آن جان‌های بسیاری از دست رفته است. پیکر او، مانند پیکر شماری دیگر از جان‌باختگان این اعتراضات، در اختیار نیروهای امنیتی و حفاظت اطلاعات ارتش قرار گرفت و تحویل آن به خانواده با ممانعت و تأخیر همراه شد. خانواده‌ی او به‌علت ارتشی بودن میلاد، تحت فشار امنیتی و آزار مضاعفی قرار گرفت و در مسیر بازپس‌گرفتن پیکر او با کارشکنی روبه‌رو شد. از یک طرف می‌خواستند او را شهید بنامند و نامش را در روایت رسمی خود قرار دهند و از طرف دیگر اجازه‌ی دفن او در قطعه‌ی موسوم به قطعه‌ی شهدا را نمی‌دادند. پس از کش‌مکش فراوان و پیگیری‌های مستمر خانواده، در تاریخ ۲۲ دی‌ماه پیکر میلاد تحویل آن‌ها داده شد و تحت تدابیر امنیتی شدیدتر از آن‌چه برای بسیاری دیگر از جان‌باختگان اعمال شده بود، مراسم خاک‌سپاری انجام شد. خانواده تحت فشار شدید امنیتی او را به خاک سپردند؛ حتی اجازه‌ی عکس‌برداری و فیلم‌برداری از این مراسم به آن‌ها داده نشد. هیچ ردی از مراسم بعدی برای او در منابع و اطلاعات در دسترس دیده نشد. فشار نیروی حفاظت اطلاعات ارتش و نیروهای امنیتی بر خانواده‌ی میلاد معظمی گودرزی چنان گسترده بود که حتی نام شهر و محل دفن او نیز در اطلاعات منتشرشده قابل شناسایی نیست.