Mehdi Agharezaei

شهر صدرا، در همسایگی شیراز، در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه همچون بسیاری از نقاط شیراز و فارس، صحنه حضور مردمی بود که برای فریاد زدن مطالباتی به خیابان آمده بودند که برخورداری از آن‌ها حق طبیعی هر انسان است. در میان این جمعیت، مهدی آقارضایی نیز حضور داشت؛ جوانی اهل شیراز که در شهر صدرا زندگی می‌کرد و برای بیان خواسته‌ها و حقوقی که از مردم دریغ شده بود، به خیابان رفت. مهدی ۲۳ ساله بود. در یک کارگاه درب و پنجره‌سازی در شهر صدرا کار می‌کرد و تنها چند ماه از پایان خدمت سربازی‌اش می‌گذشت. او در نخستین گام‌های ساختن آینده‌ای قرار داشت که آرزوی هر جوانی در آن سن و سال است؛ آینده‌ای سرشار از امید، تلاش و رؤیاهای ناتمام. او در روز ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات شهر صدرا، جان خود را از دست داد. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، او در بلوار دانش صدرا و مقابل درمانگاه فرزانگان، بر اثر شلیک مستقیم گلوله به سر هدف قرار گرفت و کشته شد. جوانی که با هزاران آرزو به خیابان رفته بود، اما فرصت زندگی از او گرفته شد. خانواده مهدی پس از ناپدید شدن او، روزهای سخت و پراضطرابی را در جست‌وجوی نشانی از فرزندشان سپری کردند. آنان شش روز تمام در بیمارستان‌ها، پزشکی قانونی و مراکز مختلف به دنبال خبری از مهدی بودند. سرانجام پیکر این جوان شیرازی پس از شش روز جست‌وجو در بیمارستان پیوند اعضای شیراز پیدا شد؛ خبری تلخ که انتظار و امید خانواده را به اندوهی عمیق بدل کرد. به گفته نزدیکانش، مهدی پس از جان‌باختن محمد داستان‌خواه بیش از پیش به مسائل اجتماعی و سیاسی توجه پیدا کرده بود و در جنبش «زن، زندگی، آزادی» نیز فعالیت داشت. دوستانش از جوانی سخن می‌گویند که نسبت به سرنوشت جامعه خود بی‌تفاوت نبود و دغدغه آینده مردم و کشورش را در دل داشت. مهدی پیش‌تر به اطرافیانش گفته بود: «اگر شهید شدم، نگذارید فراموش شوم.» در مراسمی که به مناسبت چهلمین روز جان‌باختن مهدی بر سر مزار او برگزار شد، خانواده، دوستان و حاضران با برگزاری نمادین آیین عقد ایرانی، یاد آرزوهایی را گرامی داشتند که هرگز فرصت تحقق نیافتند. مهدی جوانی بود که تازه قدم در مسیر ساختن آینده گذاشته بود؛ آینده‌ای که می‌توانست سرشار از عشق، خانواده و زندگی باشد، اما از او دریغ شد. آن روز، فضای آرام گلزار با اشک و اندوه درآمیخته بود. در میان گریه حاضران، صدای دست‌زدن‌ها، کِل‌زدن‌های زنان و نوای واسونک‌های شیرازی به گوش می‌رسید؛ آیینی آشنا از فرهنگ مردم فارس که این‌بار نه برای جشن وصال، بلکه برای سوگواری جوانی برگزار می‌شد که فرصت رسیدن به بسیاری از آرزوهایش را نیافته بود. این مراسم نمادین، روایتی تلخ از زندگی ناتمام مهدی بود؛ جوانی که در ۲۳ سالگی و در آغاز راه ساختن آینده، در روز ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴ در شهر صدرا، جان خود را از دست داد. خانواده و دوستانش با این مراسم، نه تنها یاد او را زنده نگه داشتند، بلکه حسرت رؤیاهایی را به تصویر کشیدند که می‌توانست بخشی از زندگی او باشد. مراد ویسی در برنامه خود، هنگام خواندن نام جاویدنام‌ها، از مهدی چنین یاد کرد: عزیز شماره ۱۲۳ ایران، فرزند ایران و جان‌فدای میهن. جاودان مهدی آقازادهی، بیست‌و‌سه ساله، کارگر در و پنجره ساز، نوزده دی، محله صدرای شیراز.