Boyouk Pashaei Narinabad

Boyouk Pashaei Narinabad was a businessman from Malard, near Karaj, who had run a well-regarded business there for about 30 years. He was a father of two and was known in the Malard and Manzarieh areas as a supporter of working and street children and a local benefactor. On Friday, January 9, 2026, he was shot from behind during protests at the Second Roundabout in Fardis, Karaj; according to IranWire, the bullet passed through his temple and he died of his wounds. His body was buried under heavy security, with only a few relatives present, in a small cemetery in Kalak-e Dehi on the outskirts of Karaj. The Human Rights Activists News Agency (HRANA) and Iran Human Rights have both documented his death.

بیوک پاشایی، ۴۷ ساله، یکی از جان‌باختگان اعتراضات جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴ در فردیس کرج بود؛ مردی که زندگی‌اش را تنها برای خانواده‌اش نمی‌خواست، بلکه بخشی از دلش همیشه سهم کسانی بود که کمتر دیده می‌شدند. او بیش از سی سال در جاده ملارد کاسبی کرده بود و بسیاری او را به خوش‌نامی، دستگیری از نیازمندان و مهربانی بی‌دریغش می‌شناختند. پدر دو فرزند بود و هر جا کودکی بی‌سرپرست، کودک‌کار یا سالمندی نیازمند می‌دید، تا جایی که توان داشت دستش را می‌گرفت. اطرافیانش می‌گویند دل بزرگی داشت و کمک کردن برایش یک عادت نبود؛ شیوه زندگی‌اش بود. شامگاه ۱۹ دی، حدود ساعت هشت، در محدوده فلکه دوم فردیس، گلوله مأموران جمهوری اسلامی از پشت سر به او اصابت کرد و پس از عبور از سرش، از شقیقه خارج شد. مردمی که صحنه را دیده بودند، پیکر غرق در خون او را از میان خیابان به داخل یک پارکینگ منتقل کردند؛ شاید هنوز امیدی به نجاتش باقی مانده باشد. خانواده تا آن لحظه نمی‌دانستند او در محل اعتراضات حضور دارد. از غروب چندین بار با تلفن همراهش تماس گرفته بودند، اما پاسخی نمی‌شنیدند. سرانجام زنی ناشناس گوشی را برداشت و نشانی جایی را داد که بیوک زخمی بر زمین افتاده بود. خواهرش همراه با پسرش، که خانه‌شان نزدیک همان محل بود، بی‌درنگ خود را رساندند. راه رسیدن به بیمارستان آسان نبود. خیابان‌ها مملو از معترضان و نیروهای سرکوب بود و خودرو خواهرزاده بیوک نیز در مسیر هدف ساچمه قرار گرفت. با وجود همه خطرها، او را به بیمارستان رساندند، اما با اینکه هنوز نشانه‌هایی از حیات داشت، از پذیرش و درمانش خودداری شد. به خانواده گفته شد که اجازه رسیدگی به مجروحان اعتراضات را ندارند. فرصت انتقال به مرکز درمانی دیگر از دست رفت و بیوک بر اثر شدت جراحات جان باخت. پیکر او را به بهشت سکینه کرج منتقل کردند. خانواده دو روز در انتظار ماندند تا اجازه تحویل و دفن صادر شود. در این مدت، بارها تحت فشار قرار گرفتند تا علت جان‌باختنش را به شکلی دیگر اعلام کنند، اما حاضر به پذیرش این خواسته نشدند. با وجود اینکه بیوک پیش‌تر دو قطعه قبر در بهشت سکینه خریده بود، اجازه دفن در آنجا داده نشد و مجوز خاک‌سپاری را برای آرامستان کلاک صادر کردند. بیوک پاشایی در ۲۲ دی ۱۴۰۴، در گوشه‌ای از آرامستان کوچک کلاک به خاک سپرده شد؛ جایی دور از آنچه خود برای آرامگاهش در نظر گرفته بود. حتی پس از خاک‌سپاری نیز فشارها پایان نیافت. از خانواده تعهد گرفتند که مراسم سوگواری در سکوت برگزار شود و هیچ شعاری علیه حکومت داده نشود. مأموران لباس‌شخصی نیز در مراسم حضور داشتند و از عزاداران فیلم‌برداری می‌کردند. اما نام بیوک پاشایی تنها با روز جان‌باختنش در یادها نمانده است. او در خاطر خانواده، دوستان و بسیاری از کودکانی که روزی بی‌چشمداشت دستشان را گرفته بود، به‌عنوان مردی مهربان، نیکوکار و انسانی که زندگی‌اش را وقف یاری دیگران کرده بود، زنده خواهد ماند.