Abbas Maleki

عباس ملکی 34 ساله بود؛ مردی از مارلیک کرج که زندگی‌اش در همان مغازهٔ کوچک فست‌فود می‌گذشت. اما برای خیلی‌ها، عباس فقط صاحب یک فست‌فود نبود. هرجا می‌شنید کودکی به کمک نیاز دارد، خانواده‌ای توان خرید دارو ندارد یا بیماری در نقطه‌ای دور از ایران دنبال دارویی کمیاب می‌گردد، بی‌سروصدا دست به کار می‌شد. از درآمد محدود خودش می‌گذشت تا گرهی از زندگی دیگران باز کند. بسیاری از کسانی که روزی از او کمک گرفته بودند، شاید هرگز فرصت نکردند از او تشکر کنند. شب 18 دی، عباس از خانهٔ یکی از دوستانش خارج شد.…

عباس ملکی ۳۴ ساله بود؛ مردی از مارلیک کرج که زندگی‌اش در همان مغازهٔ کوچک فست‌فود می‌گذشت. اما برای خیلی‌ها، عباس فقط صاحب یک فست‌فود نبود. هرجا می‌شنید کودکی به کمک نیاز دارد، خانواده‌ای توان خرید دارو ندارد یا بیماری در نقطه‌ای دور از ایران دنبال دارویی کمیاب می‌گردد، بی‌سروصدا دست به کار می‌شد. از درآمد محدود خودش می‌گذشت تا گرهی از زندگی دیگران باز کند. بسیاری از کسانی که روزی از او کمک گرفته بودند، شاید هرگز فرصت نکردند از او تشکر کنند. شب ۱۸ دی، عباس از خانهٔ یکی از دوستانش خارج شد. خیابان‌ها پر از جمعیت بود. او هم به سمت مردم رفت؛ اما تنها چند لحظه بعد، گلوله‌ای از پشت به پهلویش اصابت کرد. دوستانش بعدها روایت کردند که عباس پس از اصابت گلوله فقط یک جمله گفت: «سووووختم...» وقتی از او خواستند بلند شود، آرام پاسخ داد: «نمی‌تونم... من می‌میرم.» چند نفر از دوستانش به همراه یکی از همسایه‌ها که رانندهٔ تاکسی بود، او را داخل خودرو گذاشتند تا به بیمارستان برسانند. اما در میانهٔ راه، مأموران خودرو را متوقف کردند. دوستان عباس را با ضرب و شتم از ماشین بیرون کشیدند و بردند. رانندهٔ تاکسی با التماس از آنان خواست اجازه دهند عباس به بیمارستان برسد. سرانجام او را به همراه مأمور نیروی انتظامی به بیمارستان فرستادند. همان شب یک عمل جراحی روی عباس انجام شد و صبح ۱۹ دی عمل دوم. به گفتهٔ کادر بخش مراقبت‌های ویژه، هر دو عمل موفقیت‌آمیز بوده و عباس حتی به هوش آمده بود. اما سه روز بعدی، روزهای سختی بود. او تنها یک خواسته داشت؛ جرعه‌ای آب. بارها از پرستاران و همراهانش می‌خواست فقط یک قطره آب به او بدهند، اما پزشکان می‌گفتند شرایط جسمی‌اش اجازهٔ این کار را نمی‌دهد. روز ۲۱ دی، خبرهای امیدوارکننده‌ای از بیمارستان به خانواده رسید. رئیس بیمارستان در بخش آی‌سی‌یو گفته بود حال عباس خوب است و فردا او را به بخش منتقل خواهند کرد. همه منتظر بهبودی او بودند. اما نیمه‌شب، ناگهان تلفن زنگ خورد. خبر دادند که پزشکان در حال احیای عباس هستند. خانواده با ناباوری خود را به بیمارستان رساندند. ساعاتی قبل گفته بودند حالش خوب است؛ حالا اما همه چیز تمام شده بود. عباس ملکی در نخستین ساعات ۲۲ دی جان باخت. پیکرش را به کهریزک منتقل کردند. دو روز بعد، پس از شناسایی توسط مادر و خواهرش، در ۲۴ دی به خانواده تحویل داده شد. عباس را در امامزاده ابراهیم ملارد به خاک سپردند. دربارهٔ عامل شلیک، روایت رسمی چیز دیگری بود. به خانواده گفته شد که «تروریست‌ها» او را هدف قرار داده‌اند و نامش نیز در میان فهرست سه هزار نفری قرار داشت که از تلویزیون اعلام شد. اما برای کسانی که عباس را می‌شناختند، مهم‌تر از هر روایت رسمی، زندگی مردی بود که سال‌ها بی‌هیاهو برای دیگران دویده بود؛ مردی که دارو را به دورترین شهرها می‌رساند، دست کودکان نیازمند را می‌گرفت و آخرین روزهای زندگی‌اش را با تشنگی و امید به زنده ماندن پشت سر گذاشت.