Yadollah Eskandari

Shot directly in the chest by security forces. Father of a one-year-old daughter and owner of a cafe. Named after his uncle Yadollah who was killed in the Iran-Iraq war. Son of Shokrollah Eskandari. Family was not allowed to hold a funeral ceremony and his body was buried in a security setting at 4 AM with less than ten people present at Darolrahme Cemetery in Arsanjan. Family was charged fees to receive the body.

یدالله اسکندری اهل ارسنجانِ فارس بود؛ مردی جوان و اجتماعی که در شهر خودش یک کافی‌شاپ داشت. به گفته‌ی آشنایانش، او انسانی خوش‌خنده و خوش‌رو بود، با همه رابطه‌ای دوستانه داشت و در میان اهالی شهر به خوش‌نامی شناخته می‌شد. زندگی‌اش پیوند خورده بود با دختر دوساله‌اش، کوچک‌ترین امید و دلبستگی‌اش. روز پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه، یدالله همراه با دیگر هم‌وطنانش به میدان آمد و به ندای مردم پاسخ مثبت داد. ساعت 10 شب، مقابل کلانتری ارسنجان، با اصابت گلوله‌ی جنگی به کبدش، جان باخت. پیکر او را به پزشکی قانونی شیراز منتقل کردند. شش روز بعد، چهارشنبه ۲۴ دی‌ماه، به شرطی که مراسم با تعداد کم و تنها با حضور بستگان درجه‌یک برگزار شود، پیکرش تحویل خانواده داده شد. اما در چهلمین روز، داستان فرق کرد. حضور پرشور مردمی که برای پیمان‌بستن با راهی که یدالله پا در آن گذاشته بود، آمده بودند؛ در آن روز مشهود بود. مردم دست‌ می‌زدند و همراه با گوینده‌ای که از کشته‌شدن در راه وطن سخن می‌گفت، هم‌صدا شدند: «من که می‌میرم، چرا با عشق و ایمان نمیرم و برای میهنم، ایران، نمیرم؟» از او ویدیویی نیز به‌جا مانده که دختر دوساله‌اش را نشان می‌دهد؛ کودکی که همچنان دنبال پدرش می‌گردد و مدام می‌پرسد: «بابایی کجاست؟» تصویری که بیش از هر چیز دیگری، عمق این فقدان را برای هرکس که آن را می‌بیند، به تصویر می‌کشد. اکنون او را «جاویدنام یدالله اسکندری» می‌خوانند. آرامگاه او در شهرستان ارسنجان، دارالرحمه ارسنجان، پشت ساختمان شهدای ۸ سال دفاع مقدس قرار دارد. یدالله رفت، اما جای خالی‌اش پر نشد؛ نه در دل خانواده‌اش، نه در خاطره‌ی شهری که او را می‌شناخت. نامش اکنون در کنار نام‌های دیگری نشسته که برای آرمانی مشترک جان باختند. یاد او، مثل بسیاری دیگر، در دل مردمی که در چهلمش کنار خانواده‌اش ایستادند، زنده ماند. روحش شاد و یادش گرامی.