Alireza Yazdani

شامگاه سرد پنج‌شنبه 18 دی‌ماه، خیابان‌های فلاورجان هنوز از هیاهوی روز خالی نشده بود که صدای شلیک، سکوت شهر را درید. علیرضا یزدانی، نوجوان 18 ساله‌ای که آینده‌اش را با کدها و رؤیاهایش می‌ساخت، از درِ باشگاه بیرون آمد؛ درست روبه‌روی فرمانداری، جایی که نیروهای حکومتی در هجوم و آشوب، سایه‌ای از ترس بر شهر انداخته بودند. گلوله‌ای جنگی از پشت سر شلیک شد؛ بی‌هشدار، بی‌رحم، بی‌هیچ فرصتی برای دفاع. ضربه آن‌قدر سنگین بود که چهره‌اش قابل شناسایی نماند؛ گویی می‌خواستند حتی صورتش را هم از خانواده‌اش دریغ…

شامگاه سرد پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه، خیابان‌های فلاورجان هنوز از هیاهوی روز خالی نشده بود که صدای شلیک، سکوت شهر را درید. علیرضا یزدانی، نوجوان ۱۸ ساله‌ای که آینده‌اش را با کدها و رؤیاهایش می‌ساخت، از درِ باشگاه بیرون آمد؛ درست روبه‌روی فرمانداری، جایی که نیروهای حکومتی در هجوم و آشوب، سایه‌ای از ترس بر شهر انداخته بودند. گلوله‌ای جنگی از پشت سر شلیک شد؛ بی‌هشدار، بی‌رحم، بی‌هیچ فرصتی برای دفاع. ضربه آن‌قدر سنگین بود که چهره‌اش قابل شناسایی نماند؛ گویی می‌خواستند حتی صورتش را هم از خانواده‌اش دریغ کنند. پیکرش را هشت روز بعد، با شروطی تحقیرآمیز، به خانواده‌اش تحویل دادند. اما آن‌ها نتوانستند عشق مردم را مشروط کنند. نیمه‌شب، جمعیتی انبوه در تاریکی گرد آمدند؛ سکوتی سنگین، اما پر از خشم و احترام، پیکر علیرضا را تا خاک بدرقه کرد. جوانی که نه سلاح داشت، نه شعار تند؛ تنها از باشگاه بیرون آمده بود، با بدنی خسته و ذهنی پر از برنامه‌هایی که قرار بود روزی به سایت‌ها و پروژه‌هایش جان بدهند. خشونتی که بر او رفت، نمونه‌ای دیگر از سرکوب سیستماتیکی بود که سال‌هاست بر مردم ایران تحمیل شده؛ خشونتی که در گزارش‌های حقوق بشری، در شهادت خانواده‌ها، و در خیابان‌هایی که هنوز بوی گاز و باروت می‌دهند، تکرار می‌شود. نسل جوان ایران، نسلی که علیرضا بخشی از آن بود، نسلی است که با وجود این سرکوب، همچنان ایستاده. آن‌ها همان‌هایی‌اند که صدای آزادی‌خواهی نسل جوان را بلندتر از هر زمان دیگری کرده‌اند؛ نسلی که نمی‌خواهد دروغ را بپذیرد، نمی‌خواهد در تاریکی بماند، نمی‌خواهد آینده‌اش را به ترس بسپارد. طبق قوانین بین‌المللی حقوق بشر، از جمله کنوانسیون حقوق کودک، هر فرد زیر ۱۸ سال باید از حمایت ویژه برخوردار باشد؛ حتی یک روز کمتر از ۱۸ سال، یعنی جهان موظف است او را کودک بداند و امنیتش را تضمین کند. علیرضا تنها چند ماه از مرز کودکی گذشته بود؛ اما حتی اگر هنوز کودک محسوب می‌شد، آیا این گلوله مسیرش را عوض می‌کرد؟ آیا سرکوبگری که ماشه را کشید، به سن او فکر کرد؟ قانون برای حفاظت است، اما در سرزمینی که قانون زیر چکمه‌ها له می‌شود، سن و بی‌گناهی و آینده، هیچ‌کدام سپری در برابر خشونت نیستند.