Jabbar Ghafarpour Golsefidi

جبار غفارپور گل‌سفیدی، فرزند غفار، متولد دوم فروردین ۱۳۵۰ و ساکن فلاورجان اصفهان بود؛ مردی ۵۴ ساله که سال‌های زندگی‌اش را با کار و ساختن گذراند. کارگر بنا بود و بیشتر روزهای عمرش میان آجر، سیمان و داربست سپری شد؛ زندگی‌ای ساده که همه امیدش به خانواده‌اش گره خورده بود. پدر سه فرزند بود و بزرگ‌ترین آرزویش این بود که روز عروسی دوقلوهایش را ببیند؛ آرزویی که هرگز فرصت تحقق نیافت. پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، هم‌زمان با برگزاری اعتراضات در فلاورجان، جبار در خیابان حضور داشت. براساس اطلاعات منتشرشده از سوی منابع محلی و گزارش‌های دریافتی، او در جریان تیراندازی نیروهای امنیتی هدف گلوله قرار گرفت. اصابت گلوله به ناحیه صورت، آسیب شدیدی به فک او وارد کرد و او دقایقی بعد، در برابر چشمان عزیزانش جان باخت. بر پایه روایت شاهدان عینی، جبار زمانی هدف قرار گرفت که نیروهای امنیتی با یک خودروی پژو پارس سفیدرنگ در محل حضور داشتند. گفته شده است گلوله از پشت به او اصابت کرد و او پس از زخمی شدن، بر زمین افتاد. جبار غفارپور گل‌سفیدی، شهروند بختیاری و پدر سه فرزند بود. پس از کشته شدن او، خانواده‌اش هشت روز در انتظار تحویل پیکرش ماندند و سرانجام پیکر او را تنها پس از گرفتن تعهد از خانواده تحویل دادند. ویدیویی که از مراسم چهلم جبار در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده، جمعیت پرشماری را در آرامستان فولادشهر نشان می‌دهد که با هم‌خوانی سرود «ای ایران»، یاد و خاطره او را گرامی می‌دارند؛ حضوری که نشان می‌دهد مرگ او تنها اندوه خانواده‌اش نبود، بلکه بر دل بسیاری از مردم نیز سنگینی کرده است. پیش از آن روز، جبار مردی بود با دغدغه‌های ساده و آشنای یک پدر؛ کار کردن، ساختن آینده‌ای بهتر برای فرزندانش و رسیدن به روزهایی که سال‌ها برایشان زحمت کشیده بود. اما آن آرزوها در عصر هجدهم دی‌ماه ناتمام ماند. آخرین تصویری که از او در ذهن عزیزانش نقش بست، لحظه‌ای بود که زندگی‌اش با اصابت گلوله در خیابان به پایان رسید؛ مردی که خانه‌های بسیاری را ساخت، اما فرصت ندید رؤیاهای خانه خودش به سرانجام برسد.