Hossein Mahmoudi Baram

بعضی رفتن‌ها آن‌قدر سنگین‌اند که واژه‌ها در برابرشان کم می‌آورند و زمان برای لحظه‌ای می‌ایستد؛ مثل رفتنی که درست در روز تولد اتفاق می‌افتد؛ وقتی هنوز شمعی روشن نشده، آرزویی گفته نشده و لبخندی برای آغاز یک سال تازه بر لب ننشسته است. حسین محمودی، متولد ۲۰ دی ۱۳۶۸، جوانی اهل فلاورجان اصفهان بود که در ۳۶سالگی، همان روزی که باید آغاز دوباره زندگی‌اش را جشن می‌گرفت، از میان عزیزانش رفت. آخرین و کوچک‌ترین فرزند خانواده؛ پسری که بودنش بخشی از گرمای آن خانه بود. او در ۱۹ دی ۱۴۰۴، بر اثر شلیک مستقیم گلوله، جان باخت. او تحصیل‌کردهٔ رشته وکالت بود؛ جوانی ورزشکار و پر از دغدغه. کسانی که آخرین ساعت‌های زندگی‌اش را در کنارش بودند، می‌گفتند آن شب حال دلش خوب نبود. ذهنش درگیر زندگی مردم بود؛ درگیر جوانانی که با هزار امید درس خوانده‌اند، تلاش کرده‌اند، اما هنوز سهمشان را از آرامش و آینده پیدا نکرده‌اند. حسین از بی‌عدالتی‌های زندگی حرف می‌زد؛ از اینکه چرا یک جوان تحصیل‌کرده باید چنین روزهایی را ببیند. اما میان همه نگرانی‌هایش، چیزی بیش از همه تکرار می‌شد: ایران. می‌گفت: «ایران حیف است؛ سرزمینی غنی که مردمش نباید این‌گونه رنج بکشند.» آن روز، وقتی گلوله پاسخ ندای آزادی‌خواهی مردم شد، حسین تا مسیر بیمارستان هوشیار بود؛ انگار هنوز میان ماندن و رفتن، امید را در آغوش گرفته بود. گفت: «جوانی نکردم…» شاید خودش فهمیده بود که زمان کوتاه شده است؛ شاید دلش می‌خواست فقط کمی بیشتر زندگی کند، کمی بیشتر بخندد و کمی بیشتر فرصت داشته باشد. پیکرش را پس از یک هفته به خانواده تحویل دادند؛ یک هفته پر از شب‌های بی‌خوابی و چشم‌هایی که تا صبح، در انتظار خبری از او ماندند. تا اینکه پس از تحویل گرفتن پیکر پاکش، او را در روستای پدری‌اش، بیرگان، از توابع کوهرنگِ چهارمحال‌وبختیاری، خاک‌سپاری کردند. نام حسین، فراتر از روز رفتنش و نوشته‌های یک شناسنامه، در یادها ماندگار است. او جوانی بود با آرزوهایی که نیمه‌تمام ماند؛ با قلبی که برای خانه، مردم و سرزمینش می‌تپید. و تلخ‌ترین بخش ماجرا این است که کسی، در روز تولدش، پیش از آنکه شمع ۳۶سالگی‌اش را فوت کند، آخرین نفس‌هایش را کشید.