Masoud Eisavand Jahanbakhshi

من مسعود عیسوند جهانبخشی هستم؛ پسری از دیار دزفول، از خانواده‌ای که زندگی در آن با کار، سختی، محبت و امید به آینده گره خورده بود. اهل روستای چغاسبز بودم و برای کار و ساختن آینده‌ام در دزفول زندگی می‌کردم. هنوز کودکی‌ام تمام نشده بود که پدرم را از دست دادم. جای خالی او در زندگی‌ام ماند، اما مرد دیگری وارد خانواده‌مان شد که برایم معنای پدر پیدا کرد؛ ناپدری‌ام، مردی که در کنارش کار کردن را یاد گرفتم و سال‌های زیادی از زندگی‌ام را با او گذراندم. کارمان تعمیر وسایل سرمایشی بود؛ یخچال، کولر و دستگاه‌هایی که وقتی از کار می‌افتادند، مردم برای درست شدنشان سراغمان می‌آمدند. در مغازه، میان ابزارها، سیم‌ها و موتور دستگاه‌ها، یاد گرفتم چطور عیب چیزی را پیدا کنم و دوباره راهش بیندازم. کار کردن بخشی از زندگی روزمره‌ام بود. دست‌هایم به ابزار عادت داشتند و ساعت‌های زیادی را صرف تعمیر وسایلی می‌کردم که به خانه‌های مردم برمی‌گشتند. درآمدم را با زحمت به دست می‌آوردم و می‌خواستم زندگی مستقلی برای خودم بسازم. اما همه زندگی‌ام در مغازه نمی‌گذشت. فوتبال را دوست داشتم. زمین فوتبال جایی بود که می‌توانستم برای مدتی از خستگی کار فاصله بگیرم. وقتی توپ زیر پایم بود، می‌دویدم، بازی می‌کردم و از بودن در کنار دوستانم لذت می‌بردم. فوتبال برایم شادی ساده‌ای داشت؛ همان شادی‌ای که آدم پس از یک روز کار به آن نیاز دارد. دوستانم از بازی خوبم حرف می‌زدند. برای من، مهم‌تر از هر چیز، لذت دویدن در زمین و لحظه‌هایی بود که می‌توانستم بی‌دغدغه بازی کنم. زندگی‌ام با همین چیزهای معمولی معنا پیدا می‌کرد؛ خانواده، کار، فوتبال و آرزوی داشتن آینده‌ای بهتر. نمی‌خواستم تمام عمرم زیر فشار نگرانی‌های اقتصادی و ترس از فردا بگذرد. دی‌ماه ۱۴۰۴، اعتراضات سراسری ایران گسترش یافت. مردم در شهرهای مختلف به خیابان آمدند و خواستار تغییر شرایط زندگی و پایان سرکوب شدند. در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، هم‌زمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور مردم در خیابان‌ها، دزفول نیز به یکی از صحنه‌های اعتراضات گسترده‌ای تبدیل شد که با عنوان انقلاب شیر و خورشید شناخته می‌شود. من هم از شرایط کشور ناراضی بودم. می‌دیدم که کار کردن و زحمت کشیدن دیگر تضمینی برای داشتن یک زندگی آرام نیست. جوانان بسیاری با وجود تلاش روزانه، برای ساختن آینده‌شان با دشواری روبه‌رو بودند. جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴، برابر با ۹ ژانویه ۲۰۲۶، به خیابان رفتم و در اعتراضات چهارراه قاضی دزفول حضور پیدا کردم. آن شب فضای شهر امنیتی بود. صدای شعارهای مردم در خیابان می‌پیچید و نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی برای متفرق کردن معترضان از گاز اشک‌آور و سلاح استفاده می‌کردند. در دزفول، نیروهای مسلح سپاه پاسداران به سوی معترضان تیراندازی کردند. نیروهایی مسلح در خیابان‌ها مستقر شده بودند و از ساختمان‌های بلند نیز به سوی مردم شلیک می‌شد. در همان شب، در چهارراه قاضی، گلوله جنگی نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی به من اصابت کرد و جان باختم. من برای اعتراض به خیابان رفته بودم؛ جوانی که روزهایش را با کار و فوتبال می‌گذراند و می‌خواست در کشور خودش آینده‌ای داشته باشد. اما زندگی‌ام با شلیک گلوله پایان یافت. پس از کشته شدنم، خانواده‌ام چند روز از سرنوشتم بی‌خبر ماندند. در میان خبرهای پراکنده و فضای سنگین امنیتی، به دنبال من می‌گشتند و تلاش می‌کردند بفهمند چه اتفاقی افتاده است. سرانجام شامگاه ۲۲ دی، خانواده‌ام مطلع شدند که باید برای شناسایی و تحویل پیکرم به اداره آگاهی دزفول مراجعه کنند. حتی بازگرداندن پیکرم نیز با محدودیت همراه بود. برای تحویل آن شرط گذاشتند و از خانواده‌ام تعهد خواستند که مراسم و تجمعی برگزار نشود. بامداد ۲۳ دی، حوالی ساعت چهار صبح، خبر دادند که پیکرم آماده تحویل است و باید پیش از طلوع آفتاب به خاک سپرده شوم. مرا در تاریکی و با محدودیت‌های امنیتی به خاک سپردند؛ دور از بدرقه‌ای که خانواده و بستگانم انتظار داشتند. در فرهنگ مردم دیار ما، بدرقه عزیزان با حضور خویشاوندان، نوای سازهای محلی و آیین‌های سوگواری همراه است. اما برای خاکسپاری من فرصتی برای گردهم آمدن آزادانه خانواده و مردم باقی نگذاشتند. آرامگاهم در منطقه علی‌شلگهی دزفول قرار گرفت؛ در کنار مزار پدری که سال‌ها پیش از دست داده بودم. اما محدودیت‌های خاکسپاری نتوانست خاطره‌ام را از میان ببرد. پنج‌شنبه ۲۳ بهمن ۱۴۰۴، در مراسم چهلم من در منطقه علی‌شلگهی، جمعیت زیادی گرد آمدند. تصاویر این مراسم در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها منتشر شد. در میان عزاداران، رقص عزا و آیین‌های محلی برگزار شد؛ مردمی که با حضورشان در کنار خانواده‌ام ایستادند و یادم را گرامی داشتند. من دیگر نمی‌توانستم به مغازه برگردم، دستگاهی را تعمیر کنم یا دوباره در زمین فوتبال بدوم. اما کسانی که مرا می‌شناختند، هنوز خاطره روزهای زندگی‌ام را با خود داشتند. من مسعود عیسوند جهانبخشی هستم.