Ahmad Benvari

تنها دوازده روز تا چهل‌ودوسالگی‌اش مانده بود. احمد بنواری، متولد اول بهمن ۱۳۶۲، اهل روستای بنوار حسین از توابع دزفول بود؛ پدر دختری ده‌ساله و مردی که دلش به وسعت همان آسمان جنوب، آرام و بی‌ادعا بود. شغلش نصب داربست‌های گلخانه‌های صنعتی بود. هر روز از صبح تا شب، زیر آفتاب سوزان خوزستان کار می‌کرد؛ کاری دشوار و فرساینده که توان زیادی می‌خواست. با این حال، سختی کار نتوانسته بود خوش‌رویی را از او بگیرد. کم‌حرف، صبور و مهربان بود و کسانی که او را می‌شناختند، بیشتر از هر چیز از لبخندی می‌گویند که هنگام دیدن دیگران بر چهره‌اش می‌نشست. نسبت به آدم‌های اطرافش بی‌تفاوت نبود و به طبیعت، پرندگان و حیوانات دل‌بستگی عجیبی داشت. آزادی، بزرگ‌ترین آرزویش بود. محمد قهرمان، مرتضی جهانگیری، علی و احمد عشیری، از دوستان نزدیک احمد بودند؛ رفاقتی که از روزهای عادی زندگی آغاز شده بود، اما سرنوشت هر پنج نفر را در دو شب ۱۸ و ۱۹ دی برای همیشه به هم‌دیگر گره زد. آن‌ها در همان دو شب، یکی پس از دیگری، در راه آزادی ایران جان باختند؛ دوستانی که روزگاری کنار هم زیستند و نام‌هایشان نیز برای همیشه در کنار یک‌دیگر ماندند. احمد شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ راهی خیابان شد. آن شب، وقتی به خانه بازگشت، مادرش متوجه خون در چشمش شد و با نگرانی پرسید چه اتفاقی افتاده است. او تنها گفت: «چیزی نیست، می‌شورمش و خوب می‌شود.» جراحت شب قبل مانعش نشد. روز بعد، ۱۹ دی، بار دیگر از خانه بیرون رفت؛ برای آرزویی که سال‌ها در دل داشت. آن شب، دزفول به صحنه یکی از خونین‌ترین سرکوب‌های اعتراضات تبدیل شد. بنا بر روایت شاهدان عینی، نیروهای حکومتی برخلاف شب قبل، به‌جای پراکنده کردن جمعیت، مستقیماً به سوی مردم شلیک می‌کردند؛ از بالای ساختمان‌ها و در خیابان‌ها، معترضان را هدف قرار می‌دادند، مردم را با موتورسیکلت محاصره می‌کردند و حتی به زخمی‌هایی که بر زمین افتاده بودند تیر خلاص می‌زدند. احمد نیز همان شب، در خیابان قاضی، هدف گلوله جنگی قرار گرفت و دیگر هرگز به خانه بازنگشت. خانواده نزدیک به یک هفته در انتظار تحویل پیکرش ماندند. پس از روزها انتظار، پیکر بی‌جان او را تحویل گرفتند و شبانه در زادگاهش، روستای بنوار حسین، به خاک سپردند. در گوشه‌ای از خوزستان، در خانه‌ای از روستای بنوار حسین، هنوز عادتی قدیمی ادامه دارد. پدر احمد سال‌ها هر صبح پشت در اتاق پسرش می‌ایستاد و او را برای رفتن به سر کار صدا می‌زد: «پسرم، بیدار شو، باید بری سر کار.» اکنون نیز گاهی همان راه را می‌رود، پشت همان در می‌ایستد و صدایش می‌زند؛ اما دیگر دری گشوده نمی‌شود و پاسخی نمی‌آید. پدر همان‌جا، پشت در اتاق پسرش، می‌نشیند و اشک می‌ریزد. احمد بنواری بی‌ادعا زندگی کرد و بی‌هیاهو از این جهان رفت. نه نامی می‌خواست و نه آوازه‌ای. آرزویش آزادی ایران بود و برای همان آرمان، جانش را فدای میهنش کرد. شاید همین سادگی و همین بی‌ادعایی، بیش از هر چیز، روایتگر زندگی مردی باشد که آرام زیست، آرام رفت و نامش در یاد این سرزمین ماند.