Mahmoud Maleki Najafabadi

محمود ملکی، 38 ساله و اهل نجف‌آباد اصفهان، از آن دست انسان‌هایی بود که هر جا حضور داشت، مهر و محبتش در دل دیگران جا می‌گرفت. در خانواده‌ای پرجمعیت با خواهران و برادرانی که دوستش داشتند بزرگ شده بود و به گفته نزدیکانش، محبوب دل همه اعضای خانواده بود. مردی شریف، مهربان و خوش‌قلب که زندگی‌اش را با کار و تلاش می‌گذراند و برای عزیزانش تکیه‌گاهی مطمئن بود. محمود متولد 28 خرداد 1366 بود. او سال‌ها پشت فرمان کامیون کار کرد و با زحمت و مسئولیت‌پذیری برای خانواده‌اش زندگی ساخت. اما آن‌چه بیش از هر چیز از…

محمود ملکی، ۳۸ ساله و اهل نجف‌آباد اصفهان، از آن دست انسان‌هایی بود که هر جا حضور داشت، مهر و محبتش در دل دیگران جا می‌گرفت. در خانواده‌ای پرجمعیت با خواهران و برادرانی که دوستش داشتند بزرگ شده بود و به گفته نزدیکانش، محبوب دل همه اعضای خانواده بود. مردی شریف، مهربان و خوش‌قلب که زندگی‌اش را با کار و تلاش می‌گذراند و برای عزیزانش تکیه‌گاهی مطمئن بود. محمود متولد ۲۸ خرداد ۱۳۶۶ بود. او سال‌ها پشت فرمان کامیون کار کرد و با زحمت و مسئولیت‌پذیری برای خانواده‌اش زندگی ساخت. اما آن‌چه بیش از هر چیز از او در یادها مانده، نه شغلش، بلکه قلب بزرگ و شخصیت دوست‌داشتنی‌اش است؛ انسانی که اطرافیانش هنوز از مهربانی، صداقت و نجابت او سخن می‌گویند. هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان خیزش ملی مردم ایران, محمود با شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی از ناحیه پهلو به‌شدت مجروح شد. او یک شب برای زندگی جنگید، اما شدت جراحات وارده فرصت ادامه زندگی را از او گرفت و سرانجام در نوزدهم دی‌ماه جاویدنام شد. شاید دردناک‌ترین بخش این روایت، دختری باشد که پس از رفتن پدر، هرگز نتوانست کودکی خود را مانند دیگر هم‌سالانش ادامه دهد. بهار، دختر کوچک محمود که آن روزها دانش‌آموز کلاس اول دبستان بود، بارها بر سر مزار پدر حاضر شده است؛ دختری که با صدای کودکانه‌اش برای پدر شعر خوانده، کتاب خوانده و با او حرف زده است. ویدیوهای او کنار سنگ مزار پدر، تصویری فراموش‌نشدنی از بهایی است که خانواده‌ها برای آزادی پرداخته‌اند. یکی از نزدیکان محمود در سال‌روز تولدش نوشت: «به‌جای این‌که روی ماهت را ببوسم، خاک سردی را بوسیدم که تو را در آغوش گرفته است.» جمله‌ای که عمق دل‌تنگی خانواده‌ای را نشان می‌دهد که هنوز هم نبود محمود را در تک‌تک روزهای زندگی‌شان احساس می‌کنند. خانواده، دوستان، هم‌شهریان و بسیاری از هم‌وطنانش همچنان از او یاد می‌کنند و یادش را زنده نگه می‌دارند. آن‌ها به او افتخار می‌کنند؛ به مردی که به گفته نزدیکانش «شریف زندگی کرد و شریف رفت».