Adel Matlabnejad

Chose to go for the future of his daughter instead of staying with his family. Died around 9 PM near Eisaar Pharmacy in Baharestan, Isfahan. His body was handed over to his family after a week of no news and he was laid to rest in the Bagh-e-Rezvani cemetery in Isfahan.

روایت جاویدنام عادل مطلب‌نژاد، روایت مردی‌ست که زندگی‌اش هیچ شباهتی به تصویری که حکومت از معترضان ارائه می‌داد نداشت. او ۳۸ ساله، ساکن بهارستان اصفهان، کابینت‌ساز و طراح دکوراسیون داخلی با چوب بود؛ مردی شناخته‌شده در حرفهٔ خود که از نظر مالی زندگی باثباتی داشت و با همسر و دختر خردسالش زندگی می‌کرد. دخترش هنوز حتی یک‌سالگی‌اش را کامل نکرده بود. نزدیکان او تأکید کرده‌اند که عادل مطلب‌نژاد نه به‌دلیل مشکلات اقتصادی شخصی، بلکه از سر همدلی با وضعیت مردم و اعتراض به شرایط حاکم بر جامعه در تجمعات حضور پیدا کرد. او مانند بسیاری از شهروندان معترض، در واکنش به سرکوب، بی‌عدالتی و وضعیت عمومی کشور به خیابان آمد؛ نه از سر ناچاری مالی، بلکه از موضع مسئولیت اجتماعی و همدردی با مردم. ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با اعتراضات سراسری در اصفهان، عادل مطلب‌نژاد در بهارستان هدف شلیک مستقیم نیروهای حکومتی قرار گرفت. بنا بر اطلاعات موجود، او با اصابت سه گلوله به ناحیهٔ سر کشته شد؛ شیوه‌ای از قتل که با الگوی استفاده از خشونت مرگبار علیه معترضان هم‌خوانی دارد. پس از کشته‌شدن او، خانواده‌اش تحت فشار شدید امنیتی قرار گرفتند. پیکر عادل حدود یک هفته بعد تحویل خانواده شد و بنا بر روایت نزدیکان، نیروهای امنیتی از آنان تعهد گرفتند که: دربارهٔ نحوهٔ کشته‌شدن او صحبت نکنند، با رسانه‌ها یا نهادهای حقوق بشری گفت‌و‌گو نداشته باشند، و هیچ تصویر یا ویدئویی از او منتشر نکنند. پیکر عادل مطلب‌نژاد سرانجام در آرامستان به خاک سپرده شد؛ در شرایطی امنیتی که امکان سوگواری آزادانه و روایت عمومی حقیقت را از خانواده سلب کرده بود. با وجود این فشارها، مراسم چهلم او در تالار بهارستان با حضور گستردهٔ بستگان، دوستان و آشنایان برگزار شد؛ مراسمی باشکوه که در آن تصاویر، خاطرات و ویدئوهای عادل مطلب‌نژاد برای حاضران پخش می‌شد. این مراسم، فراتر از یک آیین سوگواری، به صحنه‌ای برای زنده‌نگه‌داشتن یاد و هویت مردی تبدیل شد که خانواده و نزدیکانش تلاش داشتند برخلاف خواست نهادهای امنیتی، نام و روایت زندگی‌اش فراموش نشود. قتل عادل مطلب‌نژاد تنها پایان زندگی یک معترض نبود؛ محروم‌کردن کودکی از پدرش و خاموش‌کردن صدای مردی بود که با وجود داشتن زندگی آرام و ثبات مالی، نتوانست نسبت به رنج و سرنوشت مردمش بی‌تفاوت بماند.