Mojtbab (Shahmorad) Shahpari

مجتبی شهپری، یا همان «شاه‌مراد» که دوستانش صدایش می‌زدند، از نسل مردانی بود که زندگی را با دست‌های خودشان می‌ساختند؛ بی‌هیاهو، بی‌ادعا، اما با عزمی که از دل خاک و سنگِ جنوب‌ غرب ایران می‌آمد. 32ساله بود، اصالتاً اهل ایذه، از لرهای بختیاری؛ مردمی که ریشه‌هایشان در کوه و ایل است و غرورشان در صداقت و سخت‌کوشی. او مدتی بعد به اصفهان مهاجرت کرد؛ شهری که برایش فصل تازه‌ای از زندگی را رقم زد. نه به‌دنبال شهرت بود و نه آسایش، فقط می‌خواست روی پای خودش بایستد و مسیرش را، هرچند سخت، ادامه دهد. زندگی‌اش…

مجتبی شهپری، یا همان «شاه‌مراد» که دوستانش صدایش می‌زدند، از نسل مردانی بود که زندگی را با دست‌های خودشان می‌ساختند؛ بی‌هیاهو، بی‌ادعا، اما با عزمی که از دل خاک و سنگِ جنوب‌ غرب ایران می‌آمد. ۳۲ساله بود، اصالتاً اهل ایذه، از لرهای بختیاری؛ مردمی که ریشه‌هایشان در کوه و ایل است و غرورشان در صداقت و سخت‌کوشی. او مدتی بعد به اصفهان مهاجرت کرد؛ شهری که برایش فصل تازه‌ای از زندگی را رقم زد. نه به‌دنبال شهرت بود و نه آسایش، فقط می‌خواست روی پای خودش بایستد و مسیرش را، هرچند سخت، ادامه دهد. زندگی‌اش دو پاره بود: شب‌ها نگهبان ساختمان، با ساعاتی طولانی و سکوتی که فقط صدای باد یا عبور ماشین‌ها می‌شکست. روزها کارگر تخلیه‌ی بار؛ بدنی که هنوز از شب‌بیداری خسته بود، دوباره زیر بار سنگین کار می‌رفت. اما هیچ‌وقت شکایتی از او شنیده نشد. آدمی بود که می‌گفت: «زندگی سخت است، اما باید ایستاد.» یکی از نزدیکانش بعدها گفت: «او آزادی‌خواه بود. با مذهب مخالف بود و از نظام پادشاهی حمایت می‌کرد.» نه از سر هیجان، نه از سر شعار؛ از سر تجربه‌ی زیسته، از سر خستگی، از بی‌عدالتی و از سر آرزوی نظمی که به باورش می‌توانست زندگی را برای مردم ساده‌تر کند. وقتی اعتراضات سراسری آغاز شد، مجتبی هم مثل بسیاری دیگر نتوانست بی‌تفاوت بماند. او از آن آدم‌هایی نبود که برای دیده‌شدن به خیابان بروند؛ او برای این رفت که احساس می‌کرد سکوت، نوعی خیانت به خودش و مردمش است. در جریان اعتراضات مجروح شد. روزها گذشت و خبری از او نبود. خانواده‌اش میان امید و وحشت معلق مانده بودند، تا اینکه خبر رسید: جسدش را در یک سردخانه در اصفهان پیدا کرده‌اند. این فاصله‌ی تلخ—از زخمی‌شدن در خیابان‌های اعتراض تا رسیدن پیکرش به سردخانه‌ای دور از خانه—خود روایت یک بی‌عدالتی دیگر بود. اما حتی در مرگ هم چیزی از او باقی ماند که انتخاب خودش بود. آخرین وصیتش این بود که پیکرش را در پرچم شیر و خورشید بپیچند؛ نمادی از باور سیاسی‌اش، از هویتی که برایش ایستاده بود. و همین‌طور شد. ۲۸دی ۱۴۰۴، در روستای نشیل‌دو نزدیک ایذه، او را به خاک سپردند. تابوتی ساده، پرچمی که بر آن افتاده بود، و مردمی که آمده بودند تا بدرقه‌اش کنند؛ نه فقط یک جوان ۳۲ ساله را، بلکه رؤیاهای ناتمامش را. مرگ مجتبی شهپری فقط پایان زندگی یک کارگر مهاجر نبود؛ یادآوریِ تلخی بود از این‌که بسیاری از جان‌باختگان آن روزها، آدم‌هایی بودند که فقط می‌خواستند زندگی کنند و نه بیشتر. آدم‌هایی که می‌توانستند هنوز شب‌ها نگهبانی بدهند، روزها کار کنند، خسته به خانه برگردند، و آرام آرام آینده‌ای بسازند. اما نبودند. نام مجتبی امروز در کنار نام‌های دیگر جاویدنام‌ها ایستاده است؛ نه به‌عنوان قهرمانی اسطوره‌ای، بلکه به‌عنوان انسانی واقعی، با رنج‌ها و امیدهای واقعی. و همین انسان‌بودن است که او را ماندگار می‌کند.