Arya Honarmand

Arya (Aria) Honarmand was a 27-year-old rapper and songwriter, born in 1378 (1999–2000), who lived in Shahrak-e Gharb in west Tehran. He was known for protest songs and spoke up for the protesters on his Instagram page until his last day. On 5 January 2026 (15 Dey 1404) he released a rap song called "Azadi" (Freedom) on Instagram. Three days later, on the evening of 8 January (18 Dey), he joined the protests in Nazi Abad in south Tehran and was shot twice with live ammunition in the neck. He died at the scene.

شب‌های تهران همیشه صدا دارند؛ اما بعضی صداها قرار نیست فقط شنیده شوند، قرار است بمانند… حتی وقتی صاحبانشان دیگر نیستند. آریا هنرمند، ۲۷ساله، بچه‌ی شهرکِ غرب بود، اما قصه‌اش در نازی‌آباد تمام شد. چه تناقضِ تلخی دارد این شهر؛ از شمالش رؤیا آغاز می‌شود و در جنوبش، گاهی به گلوله ختم می‌شود. او از دلِ شهر، از میانِ تناقض‌ها و فروپاشی‌ها، حقیقت را بیرون می‌کشید و به صدا تبدیل می‌کرد. او باور داشت خانواده‌ی پهلوی ایران را ساخته‌اند و دل‌بسته‌ی آن‌ها بود. در نگاهش، گذشته‌ی ایران چیزی نبود که بتوان به‌سادگی از کنارش گذشت؛ چیزی بود که می‌شد به آن برگشت و از نو ساخت. جایی از صدایش، با تلخیِ عریانی گفت: «هرچی شاه ساخته رو شماها خراب کردید…» این زخمی بود که سال‌ها در خیابان‌ها راه رفته بود و بالاخره در صدای او شکل گرفت. وقتی شاهزاده رضا پهلوی فراخوان داد و از مردم خواست در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی به خیابان‌ها بیایند، انگار آن صدا که آریا مدت‌ها در درونش حمل می‌کرد، راهی برای شنیده شدن پیدا کرده بود. گویی خواسته‌هایش دیگر رؤیاهایی دور نبودند؛ امیدی در دلش جان گرفته بود، امید به ایرانی که می‌توانست دوباره به آن افتخار کند. آریا پاسخ داد؛ با قدمی راسخ به خیابان آمد، به جمع مردمی پیوست که خواسته‌هایشان را فریاد می‌زدند و برای آینده‌ای متفاوت به میدان آمده بودند. شاید آن شب، میان صدای شعارها و هیاهوی خیابان، فاصله‌ی میان آنچه در ترانه‌هایش می‌گفت و آنچه در زندگی می‌خواست، از همیشه کمتر شده بود. اما خیابان برای او پایان دیگری رقم زد. دو گلوله… یکی در گردن، یکی در کمر. گلوله‌هایی که پیکر جوانی را نشانه گرفتند که صدایش را به اعتراض بدل کرده بود. آریا هنرمند، در آرامستان بهشت‌زهرای تهران به خاک سپرده شد. در مراسم یادبود و چهلم او، ترانه‌ها و رپ‌هایش پخش شدند؛ صدایی که زمانی از دل خیابان‌های تهران برخاسته بود، حالا در مراسمی که برای یادبودش برگزار شده بود، دوباره شنیده می‌شد. کلماتش مانده بودند؛ همان صدا، همان اعتراض و همان حرف‌هایی که فرصت نکرد تمامشان کند. اما مگر می‌شود روایت را کشت؟ در آخرین رد صدایش، در همان قطعه‌ای که سه روز قبل از کشته‌شدنش توسط مزدوران جمهوری اسلامی، سروده بود، از «آزادی» گفت… نه شبیه یک آرزو، بلکه شبیه یک ضرورت. از مردم خواست دلشان را به لذت‌های کوچک خوش نکنند، به این آرام‌گرفتن‌های موقت، به این زنده‌ماندن‌های بی‌صدا. می‌خواست فریاد بزنند. انگار خوب فهمیده بود: «سکوت، آرام‌ترین شکل نابودی‌ست.» آریا، صدایش را داد، کلماتش را داد و در نهایت، جانش را هم داد؛ اما چیزی را با خود نبرد: آنچه گفته بود، آنچه ساخته بود، آنچه در گوش این شهر کاشته بود. حالا تهران هنوز بیدار است، هنوز پر از صدا است، اما یک صدا کم دارد؛ صدایی که هنوز، از زیر خاک سکوت، آرام تکرار می‌کند: «فریاد بزن.»