Youhana Mirpadyab

Yohanna Mirpadyab, a 39-year-old firefighter, was shot dead in Rasht on the night of January 8, 2026, during nationwide protests. He grew up near the city’s Shahrdari (Municipality) Square. Friends describe him as strong, agile and stubborn since childhood. He was never drawn to formal education and chose firefighting as a career. Outside work he loved motorcycles, which friends say he rode acrobatically, as well as fishing and travel. He had been married for only a few years. According to IranWire, he was off duty that Thursday and joined protesters in the Shahrdari area. He was shot in the head from the front at around 8:30 p.m. Other outlets report that he was killed while responding to the fire at the Rasht bazaar. When he did not arrive to meet friends at 11 p.m., his family began searching for him. His body was found at around 4 a.m. the next day at Bagh-e Rezvan cemetery, among other shrouded bodies. In the early hours of January 9, he was buried without a ceremony in Garfam, his mother’s village near the Anzali–Rasht road.

یوحنا را از سال‌های کودکی می‌شناختم، خیلی قبل‌تر از آن‌که عکسش در لباس آتش‌نشانی، با کلاهی زیر بغل، در اینترنت دست‌به‌دست بچرخد. خیلی قبل‌تر از آن‌که نامش با میدان شهرداری رشت و آن شب سیاه هجدهم دی گره بخورد. یوحنا را از کودکی می‌شناختم. رفیق و هم‌محله‌ای بودیم. یک زندگی معمولی داشتیم؛ از صبح تا شب توی محله جمع می‌شدیم، می‌گفتیم و می‌خندیدیم. به هیچ‌چیز فکر نمی‌کردیم. حرف کار و زندگی نمی‌زدیم؛ فقط همان حرف‌هایی که بین بچه‌ها گفته می‌شود. می‌گفتیم و می‌خندیدیم. نوجوان که بودیم، همیشه می‌رفتیم روستای مادری یوحنا؛ روستای گرفم. همان‌جایی که آخرین خانه‌اش شد. عاشق آنجا بودیم. با هم می‌رفتیم، می‌گشتیم و خوش می‌گذراندیم، چه روزهایی بود. یوحنا عاشق سفر بود. عاشق طبیعت بود؛ عاشق دریا و کوه بود و عاشق ماهی‌گیری. علاوه بر تمام این‌ها عاشق موتور و سرعت هم بود. شناگر و غواص حرفه‌ای بود. نجاری می‌کرد و عاشق این بود که با دست‌های خودش چیزی خلق کند. از ساختن لذت می‌برد؛ چه ساختن یک وسیله، چه ساختن حال خوب برای آدم‌ها. همیشه دوست داشت به بقیه کمک کند. به خاطر همین روحیاتش هم رفت و آتش‌نشان شد. او برای خیلی‌ها ناجی بود. بعد عاشق شد، عاشق سارا، چهار سال بود که با هم ازدواج کرده بودند. یک ویدئو از آن دو در فضای مجازی دست‌به‌دست چرخید و خیلی‌ها دیدندش. یوحنا سارا را در آغوش گرفته بود و با عشق نگاهش می‌کرد. صدای یک ترانه‌ی گیلکی در پس‌زمینه، فضا را عاشقانه‌تر می‌کرد. این تصویر، خودِ یوحنا بود؛ ساده، مهربان، بی‌غل‌وغش و عاشق سارا… نمی‌دانم از آن ویدیوی عاشقانه تا تصویرش در لباس آتش‌نشانی، که جانش را فدای وطن و هم‌وطن کرد چقدر فاصله بود، فقط می‌دانم، نگذاشتند شمع چهل‌سالگی‌اش را فوت کند؛ نگذاشتند پنجمین سالگرد ازدواجش با سارا را جشن بگیرد و در همان شهری که ناجی مردمش بود، جانش را گرفتند. از همان اولین فراخوانی که آمد، نگرانش بودم. می‌دانستم بیکار نمی‌نشیند. یوحنا همیشه معترض بود. نمی‌توانست نسبت به چیزی که در اطرافش می‌گذشت بی‌تفاوت بماند، نمی‌توانست رنج و درد مردم را ببیند و چیزی نگوید. شب هجدهم قرار بود حدود ساعت یازده دور هم جمع شویم. قرار بود یوحنا هم بیاید. اما هرچه منتظر شدیم، نیامد. بعدها، از آشنایان و کسانی که آن شب آنجا بودند، کل ماجرا را شنیدم. یوحنا از حدود ساعت هفت، با چند نفر از دوستانش به میدان شهرداری رفته بود. با مأموران درگیر شده بودند. دوربین‌ها را پایین آورده بودند تا نتوانند مردم را شناسایی کنند، اما خودش شناسایی شد. یوحنا نمی‌توانست ساکت بنشیند. نمی‌توانست ببیند نوجوان‌ها را با دست خالی می‌گیرند، می‌برند و می‌کشند و کاری نکند. رفت که نجاتشان بدهد. این اتفاق‌ها پیش از آتش‌سوزی بازار رشت افتاده بود. حدود ساعت هشت‌ونیم شب به او شلیک کردند؛ درست وسط سرش. انگار چند ساعت همان‌جا روی زمین رها شده بود. آن شب تا صبح سارا و بقیه دنبالش گشتند، تا اینکه ظهر جمعه، نوزدهم دی‌ماه، خبر رسید که برادرش، یوسف، او را در باغ رضوان رشت پیدا کرده است. اما پنج روز بعد، پیکرش را تحویل خانواده دادند و شبانه، در روستای مادری‌اش، گرفم، به خاک سپردند؛ تنها، با حضور تعداد کمی از دوستان، آشنایان و اعضای خانواده. گفتن از دردی که بعد از آن شب شروع شد، به حرف آسان است؛ خانواده‌اش نابود شدند. سارا عشقش و قهرمانش را از دست داد، یوسف و مهسا برادرشان را و پدر و مادری که کمرشان دیگر صاف نشد و دوستانی که جای خالی‌اش را با هیچ‌کس و هیچ‌چیزی نتوانستند پر کنند. یوحنا را از ما گرفتند. اما خاطراتش، خنده‌هایش، شجاعتش، دلسوزی‌اش و مهربانی‌اش را هیچ‌کس نمی‌تواند از ما بگیرد.